Ο ένας, ο απελθών, χρειάστηκε τέσσερις μήνες για να αντιληφθεί όσα ο τελευταίος βοσκός του πλέον απομακρυσμένου χωριού της Ελλάδας αντιλήφθηκε σε μια εβδομάδα. Ότι στο Βατοπέδι στήθηκε άγριος χορός δισεκατομμυρίων με πλάτες και πολιτικών. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε βέβαια πως και εκείνη η ομολογία ελάχιστα έπεισε για την ειλικρίνειά της. Ιδιαίτερα όταν έφτασε στη Βουλή.
Ο άλλος, ο νυν, δόξα τω Θεώ, σε ένα μήνα κατάλαβε όσα ο τελευταίος οδηγός ετούτης της χώρα κατάλαβε την πρώτη ημέρα που ανακοινώθηκαν τα μέτρα για τα πράσινα τέλη. Πως στις πλάτες του φτωχού δεν μπορεί να παίζει ο κάθε σαλταρισμένος υπουργός τις καινοφανείς ανοησίες του.
Και έσπευσε ο κ. Παπανδρεόυ να δηλώσει πως θα υπάρξει επανόρθωση ακόμα και με αναδρομική ισχύ.
Και διερωτάται ο πολίτης: Τι λείπει από εκείνους που αποφασίζουν και διαπράττουν παρόμοια ατοπήματα: Το μυαλό ή η καρδιά;