Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης (1945 -1963)

Το "Μπαχουράκι".

Με την φανέλα του ένδοξου "Ολυμπιακού "Πολυκάστρου.

  Ήταν μια δροσερή φθινοπωρινή ημέρα, η Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου του 1963.

  Στην ὀμορφη πόλη των Γιαννιτσών, ξεκίνησε η λειτουργία της ξακουστής τότε σε όλη τη Μακεδονία, μεγάλης "εμποροζωοπανήγυρις".

   Χιλιάδες επισκέπτες, απ΄όλη την κεντρική Μακεδονία, επισκέπτονται την πόλη των Γιαννιτσών, άλλοι για να ψωνίσουν, άλλοι για να δουν και να θαυμάσουν τον πλούτο των εκθεμάτων και κάθε είδους εμπορευμάτων και πάρα πολλοί νέοι για να διασκεδάσουν.

 Κυριακή 1η Σεπτέμβρη 1963, δύο δεκαοχτάχρονα παλικάρια - λεβεντόπαιδα(Σιναπλιωτούδια), λίγο μετά το μεσημέρι με μηχανάκια (μοτοποδήλατα-μοτοσακό), ξεκινούν το ταξίδι από την μικρή μας πόλη, το Πολύκαστρο, για την  πόλη των Γιαννιτσών μέσω Αξιούπολης, Γουμένισσας, Φιλυριάς κλπ,όμορφη διαδρομή που την απολαμβάνουν τα παλικάρια μας.

Νίκος Δ. Καμπουρούδης (με την Φλορέττα του)

Συνομήλικος, φίλος και συνταξιδευτής του Γιώργου στο μοιραίο ταξίδι. 

  Τα λεβεντόπαιδα μας είναι ο Νίκος Δ. Καμπουρούδης (1945) με την ιδιόκτητη "φλορέττα" του (Kreidler Florett) και ο Γιώργος  Ιωαννίδης (1945 -1963) του Χρήστου (1919-1999) και της Καλλιόπης (1922-1997), με την δανεική DKV του κοινού τους φίλου, αλησμόνητου, Νίκου Στ. Τζουρτζουκλή (1944-1992) από το Λιμνότοπο.

Μοτοσυκλέτα μάρκας DKV,  

παρόμοια με την μηχανή του Νίκου Στ. Τζουρτζουκλή (1944-1992),

που οδηγούσε ο Γιώργος (φωτογραφία από το διαδύκτιο). 

  Η αλήθεια είναι ότι ο αλησμόνητος Ν. Τζουρτζουκλής ήταν επιφυλακτικός για τον "δανεισμό" της μηχανής του (DKV), γιατί υπήρχε πρόβλημα με τα φώτα της.

  Ο Γιώργος όμως, τον διαβεβαίωσε, ότι εκεί στα Γιαννιτσά που θα πάνε, έχει συγγενείς (Καρυώτες), και θα επισκευάσουν τα φώτα της DKV για την βραδινή επιστροφή τους, κάτι τέτοιο όμως δυστυχώς δεν έγινε, έτσι το μηχανάκι δεν είχε φώτα κατά την νυκτερινή μεταμεσονύκτια επιστροφή των παλικαριών μας.

  Χαρούμενο ξεκίνημα

  Τα δυο δεκαοκτάχρονα παλικάρια μας, συνομήλικοι και αχώριστοι φίλοι, ντύθηκαν, στολίστηκαν και λίγο μετά το μεσημέρι της Κυριακής 1 Σεπτεμβρίου 1963, ξεκίνησαν όλο χαρά, ευδιάθετοι, το ταξίδι τους για την πόλη των Γιαννιτσών, τότε δεν υπήρχε μεγάλη κίνηση οχημάτων και σε λιγότερο από μία ώρα έφτασαν στα Γιαννιτσά.  

Φωτογραφίες από την εμποροζωοπανήγυρι των Γιαννιτσών σε παλαιότερους χρόνους 

  Στο συγγενικό σπίτι του Γιώργου εκεί στα Γιαννιτσά, η άφιξη και η εμφάνιση των δυο παλικαριών μας ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη γι΄αυτούς, τους καλοδέχτηκαν και τους περιποιήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο.

  Όλο το απόγευμα, αλλά και τις βραδινές ώρες, πέρασαν πολύ ευχάριστες στιγμές, ήταν μια υπέροχη ημέρα για τα παλικάρια μας, με βόλτες, διασκέδαση και ευχάριστες γνωριμίες. 

  Όλα τα ευχάριστα κάποτε τελειώνουν και μάλιστα γρήγορα, έτσι λοιπόν τα παλικάρια μας λίγο μετά τα μεσάνυκτα αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Πολύκαστρο, στην επιμονή των συγγενών του Γιώργου να μείνουν, να κοιμηθούν εκεί και να ξεκινήσουν το πρωί, αρνήθηκαν με το επιχείρημα ότι, "θα πάμε σιγά σιγά, για να είμαστε στη δουλειά μας,το πρωί στην ώρα μας". 

  Ο Γιώργος μάθαινε την τέχνη του κουρέα(ένα χρυσοφόρο επάγγελμα), δίπλα στον πατέρα του Χρήστο, τον γνωστό σε όλους  "Μπάχουρα", και όπως λέγανε "είχε πολύ καλό χέρι", ενώ ο Νίκος παρά το νεαρό της ηλικίας του, μαζί με τον αδερφό του (+) Γιάννη ήταν επιπλοποιοί, επάγγελμα το οποίο εξάσκησε μέχρι την συνταξιοδότησή του.

Φεβρουάριος 1963, βαρυχειμωνιά με πολύ χιόνι, ο Γιώργος σε ηλικία 18 ετών.

Έξι (6) μήνες πρίν το τραγικό του τέλος, στην σημερινή κεντρική (κάτω) πλατεία του Πολυκάστρου και ακριβώς απέναντι από το κουρείο του "Μπάχουρα", στο πάρκο και από την επάνω πλευρά τότε ήταν το πρακτορείο ΚΤΕΛ. 

Χειμώνας του 1963. Μια όμορφη παρέα Σιναπλιωτούδια 

Από αριστερά +Πέτρος Ι. Κατούδης, Νίκος Δ. Καμπουρούδης, +Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης και δεξιά όρθιος Βασίλης Μ. Ζαφειρούδης(Ψύλιας).

  Η επιστροφή και το τραγικό τέλος.  

   Η επιστροφή των παλικαριών μας αυτή την φορά έγινε μέσω των Κουφαλίων, σιδηρά γέφυρα Προχώματος, Καστανά, Ακροποτάμου πρός Πολύκαστρο, δηλαδή τον δικό μας δρόμο, αυτόν που διασχίζει και σήμερα το Πολύκαστρο την τότε Εθνική οδό (σήμερα Π.Ε.Ο.). 

  Τα παλικάρια μας, οδεύουν προς την πόλη μας με προπορευόμενο τον Νίκο με την "φλορέττα" του (Kreidler Florett) και τον ακολουθεί σε απόσταση 15 μέτρων ο Γιώργος  μας με την DKV του Τζουρτζουκλή, αλλά αλίμονο χωρίς φώτα και πορεύεται στο μέσο του δρόμου ακολουθώντας την άσπρη γραμμή.  

   Αμέσως μετά την διακλάδωση του Ακροποτάμου στο τμήμα προς Αξιοχώρι η Π.Ε.Ο. είχε εκατέρωθεν του δρόμου δέντρα (ακκακίες), μέχρι και σήμερα αρκετές από αυτές υπάρχουν. Εκείνες τις ώρες το μισοφέγγαρο ελαφροφώτιζε το δρόμο μας με εναλλαγές σκίασης από τα δέντρα και φως επαναλαμβανόμενα. 

Φωτογραφία από το Googe maps, λίγο έξω από τον Ακροπόταμο με κατεύθυνση πρός το Πολύκαστρο επι της παλαιάς Εθνικής οδού, παράλληλα με τη Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Ειδομένης, εδώ που έγινε το τραγικό συμβάν και δίπλα από το δρόμο μερικές από τις εναπομείνασες ακακίες.

  Η μοιραία στιγμή.

 Σε εκείνο το σημείο στο ύψος του Ακροποτάμου, σατανική σύμπτωση απ΄την αντίθετη κατεύθυνση, εκείνες τις μεταμεσονύκτιες ώρες, έρχεται ένα αυτοκίνητο παντελώς χωρίς φώτα και ο οδηγός του ακολουθεί το μέσον του δρόμου, τη λευκή γραμμή.

  Ο προπορευόμενος Νίκος διασταυρώνετε με το κατερχόμενο αυτοκίνητο σε ελάχιστη απόσταση  1 με 2 μέτρα και την ίδια ώρα που αντιλαμβάνεται το αυτοκίνητο, βγάζει μία απελπισμένη κραυγή προς τον Γιώργο που τον ακολουθούσε και εκινείτο πίσω και αριστερά δίπλα στη λευκή γραμμή, "ΓΙΩΡΓΟ ΠΡΟΣΕΧΕ....ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ". 

  Δεν πρόλαβε να αποτελειώσει την φράση του ο Νίκος και ακούγεται ένα δυνατό "γκούπ"  ....μετωπική σύγκρουση! Ο Γιώργος με το DKV, χωρίς φώτα, συγκρούεται μετωπικά με ένα σκουρόχρωμο αυτοκίνητο το οποίο όπως αναφέραμε επίσης δεν είχε  φώτα. 

  Ο Γιώργος μας εκτινάσσεται πάνω από ο μοιραίο αυτοκίνητο και πέφτει καταμεσής στο δρόμο. βαριά τραυματισμένος με πολλαπλά κατάγματα, στο σώμα και στο κεφάλι.

  Ο Νίκος που αντιλήφθηκε αμέσως τι έγινε, σταματάει , αφήνει την "φλορέττα" του στην άκρη του δρόμου και τρέχει προς τον τραυματισμένο Γιώργο που είναι ακόμη εν ζωή.

 Το μοιραίο αυτοκίνητο, έκανε δεξιά και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου, ο οδηγός του δεν έβγαινε απ΄το όχημα του, σοκαρισμένος αλλά και αισθανόμενος την ενοχή του, παρά το ότι ο Νίκος τον φώναζε "άνθρωπο χτύπησες...ελα να βοηθήσεις!!!".

  Την ίδια ώρα ο Νίκος βλέπει τα φώτα από άλλο αυτοκίνητο που έρχεται προς το μέρος τους, από την πλευρά του Αξιοχωρίου. Σηκώνεται και στήνεται στη μέση του δρόμου με τα χέρια σηκωμένα, με σκοπό να αποτρέψει νέα σύγκρουση είτε με το αυτοκίνητο που ήταν χωρίς φώτα στην άκρη του δρόμου  είτε με τα πεσμένο στο δρόμο μηχανάκι και τον Γιώργο που ήταν ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου και αιμοραγούσε.

  Πράγματι ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου,Έλληνας που επέστρεφε από το εξωτερικό, αντιλήφθηκε τον Νίκο και προσεκτικά σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και έσπευσε προς βοήθεια, μαζί με τον Νίκο σήκωσαν τον βαριά τραυματισμένο Γιώργο που ακόμη είχε τις αισθήσεις του, τον έβαλαν προσεκτικά μέσα στο πίσω κάθισμά του δεύτερου αυτοκινήτου και τον μετέφεραν στο καλύτερο τότε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, στο ΑΧΕΠΑ.   

    Στο ΑΧΕΠΑ οι γιατροί έσπευσαν να βοηθήσουν τον Γιώργο, αλλά παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο και έτσι, ξημερώματα της Δευτέρας 2 Σεπτεμβρίου 1963 μας άφησε για πάντα ο Γιώργος Ιωαννίδης του Χρήστου, το "Μπαχουράκι" που ήταν μόνο 18 ετών και ήταν ένα πανέμορφο παλικάρι, ξανθός, γαλανομάτης, ποδοσφαιριστής του θρυλικού "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου και με πολύ ταλέντο.

  Το θλιβερό μαντάτο, μέσω της Αστυνομίας, μαθεύτηκε στους οικείους του μέχρι της 9 το πρωί και μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας 2 Σεπτεμβρίου έγινε γνωστό σε όλο το Πολύκαστρο. Αλήθεια πόσο γρήγορα μαθαἰνετε το κακό!!

 Θλίψη, βουβαμάρα και ανείπωτος πόνος, σε όλη την μικρή μας πόλη (όλοι γνωρίζουν όλους) για τον τραγικό χαμό του Γιώργου (Μπαχουράκι), που ήταν πολύ γνωστός και αγαπητός από όλους τους Πολυκαστρινούς.

  Τραγική φιγούρα, με τα ρούχα του ποτισμένα με το αίμα του αγαπημένου του φίλου Γιώργου, λίγο πριν το μεσημέρι φτάνει στο Πολύκαστρο, κατάκοπος και συντετριμμένος,  από την ολονύχτια τραγική κατάσταση που βἰωσε ο Νίκο Καμπουρούδης. 

  Φίλος, συνταξιδευτής και μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας του τραγικού γεγονότος, "εκείνες τις στιγμές, ομολογώ πως ήθελα να είχα πεθάνει και εγώ" μου εξομολογήθηκε!

  Με τι καρδιά, τι πόνο, με ποια ψυχική δύναμη, με πιο κουράγιο να εξηγήσω στους οικείους του και σε κάθε γνωστό και φίλο Πολυκαστρινό, για τις λεπτομέρειες του τραγικού συμβάντος και τις τελευταίες στιγμές του Γιώργου. 

 Ο Γιώργος, οι ακαδημίες μας και ο "Ολυμπιακός".

 Το "Μπαχουράκι. από μικρό παιδί. όπως και τα περισσότερα αγόρια και δεν ήταν λίγα εκείνα τα χρόνια, την δεκαετία 1951-1960 αγαπούσε υπερβολικά το ποδόσφαιρο.

Ενα ιστορικό ντοκουμέντο, του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου και του αλησμόνητου Γιώργου σε ηλικία 14 ετών και με ημερομηνία 22/11/1959, εκδίδεται το δελτίο ποδοσφαιριστού, με την ένδειξη "δυναται να αγωνίζεται".

Ο Γιώργος με τη στολή του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου, έτοιμος να αγωνιστεί. 

  Κάθε "αλάνα", ανοιχτός - υπαίθριος χώρος,  σε κάθε γειτονιά του Πολυκάστρου, που αριθμούσε 3573 κατοίκους (απογραφή 1961), ήταν και ένα γήπεδο ὀπου λειτουργούσε σαν ακαδημία ποδοσφαίρου, για τους νεαρούς Πολυκαστρινούς.

  Εκεί έβλεπες τα περισσότερα αγόρια ώρες ατελείωτες να κυνηγούν την μπάλα μέχρι να έρθουν οι μανάδες τους, να τα φωνάξουν, να μαζευτούν στο σπίτι πολλές φορές με ματωμένα τα γόνατα και τους αγκώνες τους, είτε για να φάνε είτε για να διαβάσουν τα μαθήματά τους. 

  Για τον ένδοξο Ὁλυμπιακό" Πολυκάστρου, που ήταν και ο πρώτος Σύλλογος που ιδρύθηκε στην πόλη μας το 1951 και είχε την στήριξη της πλειονότητας των κατοίκων του Πολυκάστρου αλλά και των Καβαλιωτών, είχαμε πολλές τέτοιες "αλάνες".

  Στον κάτω - κάτω μαχαλά (πρόσφυγες από Ρωσία) με αρχηγό τον Θόδωρο Κρουκλίδη, είχαμε ένα τέλειο γήπεδο, κοντά στο Σιδηροδρομικό σταθμό, δίπλα στο χώρο φόρτωσης των αρμάτων και απέναντί μας είχαμε την ταβέρνα του +Κυριάκου Αραβιάδη, από την οποία προμηθευόμασταν και το σχετικό αναψυκτικό, συνήθως γκαζόζα. Εδώ έπαιζαν μπάλα οι αδελφοί Αθανασιάδη , οι Τσαλικοπουλαίοι(Δημήτρης και Γιώργος), ο Αβραάμ Τριανταφυλλίδης, ο Νίκος Αφεντουλίδης, οι Ανδρονικαίοι, τα παιδιά των Σιδηροδρομικών υπαλλήλων, Παρισάκης, Χανιωτάκης κ.α. 

Αριστερά +Θόδωρος Ν. Κρουκλίδης, μεγάλο ταλέντο, δεινός σκόρερ, καταπληκτικές τρίπλες, τρομερά σούτ με φάλτσο, άνετα θα έπαιζε σήμερα σε ομάδα Ά Εθνικής.

Δεξιά άλλο ενα μεγάλο ταλέντο ποδοσφαρου της πόλης μας ο Θωμάς Ι. Τυφούδης και αυτός του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου που δεν υστερούσε σε τίποτα απο παίκτες Ά Εθνικής, κοντρόλ, τρίπλα, σκοράρισμα, ταχύτητα.

Ο Θωμάς το φθινόπωρο του 1963 μαζί με το άλλο ταλέντο του "Ολυμπιακού" μας ,τον Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο (τερματοφύλακας), πήραν μεταγραφή στον "Ηρακλή" Θεσσαλονίκης.

 Στο κάτω Καρασούλι εκεί οι αδελφοί Δρέβελη και ο Κώστας Κουτσουβέλας είχαν τη δική τους "αλάνα" στην οποία μετείχαν όλα τα παιδιά (Λύκος, Χαρισιάδης, Καπνόπουλος, Ουζούνης, Δουκόγλου, Παπαδοπουλαίοι, Καρύδας, Νάντζιος, Χρ. Αραβιάδης, Καρκαφταναίοι και πολλοί άλλοι).     

 Επάνω στο λόφο, στη θέση "νταβάς" εκεί όπου σήμερα είναι το Κέντρο   Υγείας Πολυκάστρου, ήταν η "αλάνα" - γήπεδο των Μικρασιατών, με αρχηγό τον Γιάννη Π. Καραμήτσο που μετείχαν τα παιδιά της εκεί γειτονιάς (Αφοί Φωκιανού, Γιαννέλης, Μπαλάκος, Μαυρίδης, Σμυρνάκος, Ρουμελιώτης και πολλοί άλλοι).

 Άλλη μία τέτοια "ἁλάνα"- γήπεδο με αρχηγό τον Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο με πάρα πολλά παιδιά, είχαμε δυτικά της Σιδηροδρομικής γραμμής, απέναντι από τα σπίτια των οικογενειών Λώλου και Ασλανίδη (Πετρά). Εκεί μαζεύονταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς (Αφοι Ασλανίδη, Χρήστος και "Κόκας" Λώλος, Χρήστος  Παρασκευόπουλος, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Γιώργος Φυτιλής και πολλοί άλλοι).

Ερωτόκριτος (Ρίτος)  Παπαδόπουλος, από τα 15 του χρόνια, τερματοφύλακας του "Ολυμπιακού".

Εδώ στην δυτική εστία του γηπέδου μας, πίσω δεξιά διακρίνεται ο παλαιός Ι.Ν. της "Αγίας Τριάδος" και διακρίνεται ακόμη η "λινάτσα", που κρεμούσαν στην περίφραξη του γηπέδου για να αναγκάσουν τους λαθροθεατές της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου να κόψουν εισιτήριο και να μπούν στο γήπεδο. Φυσικά πίσω φαίνονται τα δίχτυα της εστίας του Ρϊτου.

Δύο Πολυκαστρινοί του "Ολυμπιακού", μεγάλα ταλέντα ο τερματοφύλακας Ρίτος Παπαδόπουλος και ο ισόβιος Αρχηγός της ομάδας Νίκος Ι. Τυφούδης.

  Τέτοιες "αλάνες"- γήπεδα (ακαδημίες ποδοσφαίρου) υπήρχαν και σε πολλά άλλα σημεία της μικρής μας πόλης, όπως στην σημερινή κάτω πλατεία ανάμεσα παντοπωλείο Ακοκκαλίδη και Σεμερτζίδη, στη θέση "παλιό ζωοπάζαρο"(απέναντι από το καφενείο του Λάζου) εδώ καταγράψαμε μερικές από αυτές που λειτούργησαν στο κάτω Πολύκαστρο και ήταν το φυτώριο για την ανάδειξη και την στελέχωση με νέους ταλαντούχους ποδοσφαιριστές του ιστορικού "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου.

Τέσσερα λεβεντόπαιδα, φίλοι και συμπαίκτες στον "Ολυμπιακό", από αριστερά Ρίτος Παπαδόπουλος, Θωμάς Τυφούδης, Χρήστος Παρασκευόπουλος και Γιάννης Μπέλλης.  

  Αυτονόητο ότι δεκάδες "ακαδημίες" που λειτουργούσαν στο επάνω Πολύκαστρο, μέχρι και το Ραβδά, ήταν τα ταλέντα που στελέχωναν τον δεύτερο Σύλλογο της πόλης μας που ήταν ο "Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών" Πολυκάστρου που ιδρύθηκε το 1956. 

"Ολυμπιακός" Πολυκάστρου περ. 1958 - 1959. Η ομάδα των τίτλων

Όρθιοι από αριστερά: + Γιακουμάκος Ιωακείμ(1936-2018), + Τυφούδης Γιώργος(1938-2001), + Τυφούδης Νίκος (αρχηγός Ολυμπιακού)(1932-2017), + Φάκας Κυριάκος(1936-2015), + Μπουσμπούκης Κώστας(1930-1994), Σταυρόπουλος Γιώργος(1936)

Καθήμενοι από αριστερά: + Τυφούδης Δημήτρης(1934-2021), + Ναούμ Σπύρος (1937-2005), + Κοσμίδης Επαμεινώνδας(1937-;;;;), Μπέλλης Μιχάλης(1940) και +Παπαδάκης(!Παπαδόπουλος) Θεόδωρος(1937-2017). 

    Με το τέλος της δεκαετίας 1951 - 1960, τις θέσεις των παλαιών ποδοσφαιριστών του "Ὁλυμπιακού" Πολυκάστρου που κατέκτησαν κύπελα και πρωταθλήματα του Νομού Κιλκίς και τους αγάπησε όλη η κοινωνία του Πολυκάστρου, έρχεται να αντικαταστήσει μια καινούργια γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών μας που ξεπήδησαν μέσα από τις αλάνες - ακαδημίες ποδοσφαίρου που προαναφέραμε. 

  Αυτοί οι ταλαντούχοι νέοι ποδοσφαιριστές μας που επανδρώνουν τον "Ολυμπιακό" μας από το 1958 - 1959, θα μπορούσαν σήμερα άνετα να αγωνίζονταν σε ομάδες της Α΄ και Β΄ Εθνικής κατηγορίας της χώρας μας. Τέτοια σπουδαία ταλέντα ήταν οι παρακάτω:

1. Θόδωρος Ν. Κρουκλίδης                                     (1943-2020)

2. Ερωτόκριτος (Ρίτος) Μ. Παπαδόπουλος              (1943)

3. Ιωάννης Δ. Μπέλλης                                             (1943)

4. Θωμάς Ι. Τυφούδης                                               (1945)

5. Χρήστος Αν. Παρασκευόπουλος                           (1945)

6. Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης                                          (1945 - 1963)

7. Ιωάννης Αθ. Καπνόπουλος                                    (1945)

8. Δημήτρης Αν. Τσαλικόπουλος                               (1946 - 2015)

και πολλοί άλλοι.

  Ένα από τα πολλά ταλέντα - ποδοσφαιριστές εκείνης της περιόδου ήταν και ο αλησμόνητος Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης το "Μπαχουράκι" που έφυγε με τέτοιο τραγικό τρόπο και ήταν μόνον 18 χρόνων.

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 1963, η ¨Μαύρη Τρίτη".

 Το τραγικό γεγονός του θανάτου του Γιώργου, από την ώρα που μαθεύτηκε, Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου και μέχρι την επομένηε Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου, ημέρα της κηδείας του Γιώργου, έφερε σε όλη την πόλη μας πόνο και θλίψη, στεναχώρια, κατήφεια, δεν έβλεπες ούτε ένα χαμογελαστό πρόσωπο.

 Πριν από 5 χρόνια (1958) είχαμε αποχαιρετήσει ένα άλλο παλικάρι, ποδοσφαιριστή του "Ολυμπιακού" μας (τερματοφύλακα) στα 28 του χρόνια τον Ἁλέκο Βασιλειάδη, τον γιό του Πανίκα, με χιλιάδες κόσμο να τον συνοδεύει στην τελευταία του "κατοικία", που και αυτός ήταν θύμα τροχαίου ατυχήματος.

   Για άλλη μια φορά η τραγική απώλεια ενός νέου, ενός συμπολίτη, ενός αθλητή του  "Ολυμπιακού",  στην μικρή μας πόλη συγκέντρωσε πλήθος κόσμου, από όλο το Νομό μας

 Δεκάδες νέοι ποδοσφαιριστές με τις "φόρμες" τους, του "Ολυμπιακού", του "Π.Ο.Α.", του "Ἑθνικού"Αξιούπολης, του "Ἁρη" και του "Πάικου" Γουμένισσας, του "Κεραυνού" Ποντοηράκλειας, της "Δόξας" Χἐρσου, του "Άρη" και της "Α.Ε. Κιλκίς" και τέλος της ιστορικής ομάδας των "Στενημαχιτών" του Κιλκίς (Μουσικός Σύλλογος Στενημαχιτών "Μέγας Αλέξανδρος") που με την μοναδική στο Νομό μας μπάντα (τότε δεν υπήρχαν Δημοτικές ή άλλες Φιλαρμονικές μπάντες), να προηγείται να παιανίζει πένθιμα.

  Μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία. έγινε η μεταφορά του νεκρού στα κοιμητήρια "πεζή" δια των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου - Εθνικής Αμύνης και Δοϊράνης και σε όλη την διαδρομή εναλλάσσονταν οι ποδοσφαιριστές - αθλητές που με τα χέρια τους μετέφεραν το φέρετρο.

  Σε όλη τη διαδρομή, όλα τα καταστήματα είχαν κλειστά / κατεβασμένα τα "στόρια" τους, ακόμη και τα περίπτερα και οι ιδιοκτήτες τους, έξω και μπροστά απ΄τα καταστήματά τους με μάτια βουρκωμένα, ΘΛΙΨΗ ΠΑΝΤΟΥ, ήταν η "ΜΑΥΡΗ ΤΡΙΤΗ" του Πολυκάστρου

 Υ.Γ. Οφείλω θερμές ευχαριστίες:          

        1. Στην κα. Μαρία Ιωαννίδου-Δαμιανίδου, αδερφή του αλησμόνητου Γιώργου για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες που μου έδωσε.

        2. Στον αγαπητό φίλο Θωμά Ι. Τυφούδη, συνομήλικο, συμπαίκτη και φίλο του Γιώργου, για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

        3. Στον αγαπητό φίλο Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο, συμπαίκτη του Γιώργου για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

        4.  Τον αγαπητό φίλο γιατρό, πρώην Δήμαρχο Κιλκίς κ. Τάσο Αμανατίδη για ότι αφορά τον Μουσικό Σύλλογο Στενημαχιτών "Μέγας Αλέξανδρος" Κιλκίς.

        5. Τον αγαπητό φίλο Νίκο Δ. Καμπουρούδη για τις φωτογραφίες που μου έδωσε και τις μοναδικές πληροφορίες που μου μετέφερε από όσα βίωσε τότε και ακόμη και σήμερα θυμάται με πόνο ψυχής για τον αγαπημένο του φίλο Γιώργο Χρ. Ιωαννίδη. 

   Ο αγαπητός Νίκος για τις ανάγκες της καταγραφής αυτού του τραγικού γεγονότος αναγκάστηκε να ξαναζήσει λεπτό προς λεπτό όλες τις δραματικές λεπτομέρειες ενός γεγονότος που συγκλόνισε όλη την κοινωνία του Πολυκάστρου και όχι μόνο, εκείνες τις μαύρες ημέρες 2 και 3 του Σεπτέμβρη του 1963, γι αυτό και τον ευχαριστώ για άλλη μια φορά

        6. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Σάκη Χαμουρούδη (Εντυποδημιουργία) για την πολύτιμη βοήθεια του.