Του Σεφέρη είναι ο στίχος, ο θρηνητικός και συνάμα ελπιδοφόρος. Όμοια βαθύ ανέβασμα μας μέλλεται, ευαγγελίζεται ο ποιητής σε μας που κατρακυλήσαμε.
Σε όσους ίσως κατρακυλούν κάθε φορά. Και ανήμερα της 3ης του Σεπτέμβρη ήρθε στο νού του αμετανόητου, εμού του ΠΑΣΟΚου, η ποιητική προφητεία. Γιατί, αλίμονο, η επεξεργασία της μίζερης τωρινής κατάστασης με καρτεσιανή λογική οδηγεί στην απόγνωση. Πρώτη φορά η αντιπολίτευση ύστερα από έξι χρόνια κυβερνητικής …ασιτίας, πέφτει περισσότερο από την κυβέρνηση στην υπόληψη των πολιτών. 
Θέλουν την αλήθεια οι πολίτες. Τώρα πια δεν φτάνει να κραυγάζεις « ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Εξάλλου εκτός από τη δεξιά υπάρχουν και οι πολιτικές που, λόγω, φαντάζουν αριστερές και, έργω, γέμισαν με πλούτη τις τσέπες των πλούσιων
Δεν φτάνει να αντιπολιτεύεσαι. Από εσένα που κυβέρνησες τα μισά από τα μεταπολιτευτικά χρόνια οι πολίτες ζητούν όχι πια ευχολόγια. Μεστό κυβερνητικό πρόγραμμα με συγκεκριμένες δεσμεύσεις διψούν ν’ ακούσουν. Θα σπουδάζουν δωρεάν τα παιδιά των φτωχών, των εργατών, των αγροτών, των μη προνομιούχων; Θα κάνει εγχείρηση ο παθών χωρίς να χρειάζεται να δανειστεί ή να «σκουπίζει» τα βιβλιάριά του; Θα έχει ο άνεργος ευκαιρίες;
Αλλά ο πολίτης απαιτεί και τόλμη και ειλικρίνεια. Θα τολμήσεις να μαζέψεις τους φόρους της «μαύρης» οικονομίας. Όλες οι μελέτες την ανεβάζουν σε 30-35% του ΑΕΠ. Τούτο σημαίνει πως κοντά 80 δις ευρώ κάθε χρόνο είναι αφορολόγητα. Μόνο τα μισά να «συλλάβεις» , όχι πρόσθετους φόρους δεν χρειάζεσαι, αλλά χρηματοδοτείς τρία κοινωνικά πακέτα ετησίως.
Εσύ ο σοσιαλδημοκράτης πρέπει να επείγεσαι να μαζέψεις το «μαύρο» χρήμα. Για να ασκείς ανεμπόδιστα την κοινωνική σου πολιτική. Αλλιώς στο λαϊκισμό ο Καραμανλής θα σε φάει λάχανο. Θα διακηρύσσει πως θα σουλουπώσει το κράτος από τις σπατάλες, θα πείθει τον διψασμένο για νοικοκυροσύνη λαό κι όταν θα έρχεται θα γεμίζει το κράτος με συμβούλους κι αντιπροέδρους να τραγανίζουν τα δημόσιο χρήμα.
Μήτε δεξιά, μήτε αριστερά σε θέλει ο λαός. Και απλά σοβαρό να σε «μετρήσει» ξανακέρδισες της εμπιστοσύνη του. Γιατί δεν είσαι σοβαρός όταν εμφανίζεσαι να ικετεύεις περίπου τον Τσίπρα να δεχτεί τη συνεργασία. Με τις ανοησίες της ηγεσίας μας «φουσκώσαμε» την εκλογική του βάση - δημοσκοπικά τουλάχιστον. Και πάλι καλά να λέμε που άμαθοι ή απρόθυμοι να δεχτούν τις ευθύνες τους έκαναν οι σύντροφοι του πρώην Εσωτερικού ότι μπορούσαν για να διώξουν κάμποσούς από εκείνους που τους έστειλε πεσκέσι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Κατέστημεν η χλεύη των ηττημένων, διακήρυσσε κάποτε, στα μισά του ‘60.  ένας Γεώργιος Παπανδρέου, αν τον έχει ακουστά η τωρινή ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
Ετούτα τα μαύρα έρχονται στο νου και δεν μ’ αφήνουν να συμμερίζομαι την αισιοδοξία του ποιητή. Και μακάρι του χρόνου τέτοιο καιρό να αποδειχθεί πως ένα χρόνο πριν έπασχα από την απαισιοδοξία του μεσήλικα.