Ζούμε σίγουρα δύσκολες στιγμές ως χώρα και ως κοινωνία, πολλοί δε συμπολίτες μας είναι σε κατάσταση απόγνωσης. Κάτω από αυτήν την καταθλιπτική ομπρέλα και διάφορα σενάρια που ακούγονται εντός και εκτός συνόρων, δηλαδή ότι θα χρεοκοπήσουμε ή αν θα πάρουμε ή δεν θα πάρουμε τη «δόση» μας, πολλά άλλα γεγονότα αναπόφευκτα πάνε στο περιθώριο ή δεν τυγχάνουν καλύτερης προβολής.
Αφορμή για το σημερινό άρθρο μου στάθηκαν δυο πρόσφατα γεγονότα, τα οποία θεωρώ πως έχουν μεγάλη σχέση μεταξύ τους.
Το πρώτο έχει να κάνει με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Γρεβενά, με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το θάνατο του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη.
Το δεύτερο έχει να κάνει με τη «Μακεδονική» παράκρουση του Γκρούεφσκι από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε.
Στον Μακεδονικό αγώνα του 1905- 1911, ο ελληνισμός της Μακεδονίας, ελληνόφωνος και μη, πλήρωσε βαρύ τίμημα προκειμένου να αποφύγει το βίαιο εκβουλγαρισμό που επιδίωκαν οι Βούλγαροι. Οι Σκοπιανοί τότε βρίσκονταν σε χειμερινή νάρκωση.
Καθοριστικό ρόλο στη θετική έκβαση αυτού του σκληρού αγώνα έπαιξε και η συμβολή της εκκλησίας. Ιερείς και Μητροπολίτες με τη μεγάλη τους εθνική δραστηριότητα, και πολλές φορές θυσιάζοντας και την ίδια τους τη ζωή, συνέβαλαν στην επικράτηση του ελληνισμού στη Μακεδονία.
Μεταξύ αυτών και ο Μητροπολίτης Γρεβενών, Αιμιλιανός. Ο Λαζαρίδης Αιμιλιανός γεννήθηκε το 1984 στα Πέρματα του Ικονίου, αλλά η καταγωγή του ήταν από την περιοχή της Πάφρας (Δυτικός Πόντος ). Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και διορίστηκε διάκονος και διδάσκαλος από το Μητροπολίτη Πελαγονίας που έδρευε στο Μοναστήρι. Αργότερα έγινε επίσκοπος Πέτρας, πάλι κάτω από τη δικαιοδοσία του Μητροπολίτη Πελαγονίας Πλάτωνα Φορόπουλου.
Το 1908 ορίστηκε μητροπολίτης Γρεβενών στη θέση του μητροπολίτη Αγαθάγγελου Κωνσταντινίδη τον οποίο οι Τούρκοι πέτυχαν να μεταθέσουν στην Αδριανούπολη λόγω της εθνικής του δράσης. Ο Αιμιλιανός συνέχισε το έργο του προκατόχου του με μεγαλύτερη ένταση στο Βουλγαρικό κομιτάτο, που εκείνο τον καιρό μεσουρανούσε. Σε μια περιοδεία του, μαζί με το διάκονό του Δημήτριο Αναγνώστου, την 1η Οκτωβρίου 1911 δολοφονήθηκαν κοντά στο χωριό Γκριντάδες, που έκτοτε φέρει την ονομασία Αιμιλιανός. Ο θάνατός τους υπήρξε μαρτυρικός και φρικαλέος. Τα λείψανά τους έχουν ταφεί στις 11 Οκτωβρίου , στα Γρεβενά, κοντά στον οικισμό Βαρόσι. Ετσι, φέτος με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το θάνατό του ο Δήμος Γρεβενών και η Μητρόπολη, τιμώντας τη μνήμη του, προσκάλεσε και τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός των σλαβικών υπολειμμάτων της Βαλκανικής χερσονήσου, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. δήλωνε μεταξύ άλλων: «Εμείς είμαστε Μακεδόνες, μιλούμε μακεδονικά και η χώρα μας ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας. Εμείς δε θέλουμε να είμαστε στη θέση να αμφισβητείται το όνομα και η ταυτότητά μας από μια χώρα και βεβαίως, εμείς οι ίδιοι δε το ζητήσαμε αυτό».
Κατηγόρησε την Ελλάδα για το πάγωμα των ευρωατλαντικών της προοπτικών καθώς και για την οικονομική κατάσταση της χώρας του.
Παράλληλα, σημείωσε πως δεν έχει καμιά πρόθεση να μονοπωλήσει τον όρο « Μακεδονία»
Βρε, «αϊ σιχτίρ» που θα έλεγαν και ο γλύφτες* Τούρκοι φίλοι του.
Μπορεί να ζούμε και ίσως να ζήσουμε πιο δύσκολες καταστάσεις σε καμιά όμως περίπτωση δεν πρέπει να γίνουμε αμνήμονες, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις θυσίες των προγόνων μας, ανάμεσα στους οποίους υπήρξαν και πολλοί από τα σημερινά χωριά του Δήμου Παιονίας.
Υ.Γ. Όσο δύσκολη κι αν είναι η οικονομική μας κατάσταση μπορούμε και πρέπει να σταματήσουμε τις επισκέψεις στα καζίνο και τα παζάρια της γειτονικής χώρας, της οποίας η ηγεσία μας προκαλεί ασύστολα . Πρέπει ως Έλληνες , να ξαναβρούμε την ψυχή μας, αν φυσικά έχει απομείνει, γιατί πριν την υλική κατάρρευση κάποιοι όλα αυτά τα χρόνια φρόντισαν και για την πνευματική μας κατάπτωση.
* Το άγαλμα του Φίλιππου στο νέο αεροδρόμιο των Σκοπίων το δώρισε η τουρκικά κατασκευαστική εταιρεία.
