προϋπολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης των φορέων της κοινωνικής ασφάλισης.

Το ανώτατο πλαφόν του προϋπολογισμού της φαρμακευτικής δαπάνης καθορίζεται με απόφαση του υπουργού Υγείας.

Το μέτρο αυτό επιβλήθηκε στο πλαίσιο των μνημονιακών υποχρεώσεων και ειδικά λόγω της παράτασης της «οξείας δημοσιονομικής κρίσεως που κατά τα κοινώς γνωστά αντιμετωπίζει η Ελληνική Δημοκρατία από το έτος
2010».

Όπως έκριναν οι ανώτατοι δικαστές το επίμαχο μέτρο δεν επιβλήθηκε ως φόρος ή κοινωνική εισφορά και δεν καταργήθηκαν οι νομοθετικές προβλέψεις περί καθορισμού της τιμής των φαρμάκων.

Ακόμη, το ΣτΕ έκρινε ότι «ο εν λόγω περιορισμός χρηματικών απαιτήσεων δεν αντιβαίνει στο Σύνταγμα και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτόκολλου της ΕΣΔΑ, το οποίο ορίζει ότι η περιουσία κάθε φυσικού ή νομικού προσώπου είναι σεβαστή, εάν τηρείται και η αρχή της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ του γενικού συμφέροντος που αφορά το κοινωνικό
σύνολο και των αξιώσεων για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ατόμου».