Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος-συγγραφέας.                                 

Οι λέξεις έχασαν την αυθεντική τους κυριολεξία. Πρόεδρος Δημοκρατίας μπορεί να εκλεγεί από ένα και μόνο κόμμα.  Ο θεσμικός ρόλος της  αντιπολίτευσης έχει κι αυτός συρρικνωθεί, κατακερματισμένος σε πολλά κόμματα, καθιστώντας δυσχερή τη μεταξύ τους υποτιθέμενη συνεργασία.  

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Καλοκαίρι, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 60 και στο καφενείο του πατέρα μου στα Διαβατά Θεσσαλονίκης οι πελάτες κάτω από την κληματαριά παίζουν χαρτιά, τάβλι και άλλοι συζητούν. Παιδάκι εγώ σερβίρω ούζα με μεζέ και ρετσίνες ενώ το ραδιόφωνο μάρκας Telefunken παίζει λαϊκά τραγούδια της εποχής.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δάσκαλος - συγγραφέας                     

 Οι λέξεις στην ιστορική τους διαδρομή  αποκτούν διαφορετική σημασία, ανάλογα με την εποχή και τα χείλη που εκπορεύονται. Η Δημοκρατία  ποικίλλει σε ερμηνεία και ιδεολογία, ανά τους καιρούς, ανάλογα με αυτούς που την εκπροσωπούν.   Ό,τι υπόκειται στη φθορά του χρόνου, πρακτικό ή θεωρητικό, με τον καιρό αλλάζει. Τίποτα από τη γέννησή του  και μετά, δεν παραμένει παρθένο. Ούτε καν το παρθένο δάσος!  

Έτοιμο είναι το μικρό αλλά όμορφο και λειτουργικό κλειστό κολυμβητήριο της Δράμας. Η είδηση, μα κυρίως η φωτογραφία που τη συνόδευε από το νέο κολυμβητήριο, μου άρεσε πολύ και στάθηκα να τη διαβάσω. Βλέπετε, έχουμε κι εμείς στο Κιλκίς τον καημό μας, το όνειρό μας για το κολυμβητήριο της πόλης.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δάσκαλος - συγγραφέας

Εξ ορισμού κοινωνία σημαίνει επικοινωνία ατόμων, συμμετοχή και συναλληλία, συνεργασία και αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση και αλληλοσεβασμός.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας

Είναι από τις σπάνιες  φορές που η πένα δεν βρίσκει το κουράγιο να σταθεί όρθια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

εκπαιδευτικός - συγγραφέας

Η αλήθεια φαίνεται μόνο στα μάτια της ψυχής. Στα απαθή μάτια είναι αόρατη.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Ο κυρ Βασίλης πρωινιάτικα αφού τσίμπησε κατιτίς, πίνει στο σπίτι το καφεδάκι του. Σήμερα έχει τα γενέθλιά του. Κλείνει τα 73 και μπαίνει στα 74. Μαύρες σκέψεις ταξιδεύουν στο μυαλό του. ‘’Πήραμε την κατηφόρα για τα 80, μάς πήρε και μάς σήκωσε, άστα βράστα’’.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Για δες τι θυμήθηκα τώρα.  Μικρό παιδί ήμουν και υπήρχαν φορές που δύο από την τσακαλοπαρέα μας στο χωριό μας, λογόφερναν και πλακωνόντουσαν. Νικούσε όποιος έριχνε κάτω τον άλλον και τον κράταγε για κάποιο χρονικό διάστημα ανάσκελα στο χώμα. Συνήθως νικητής έβγαινε ο πιο ψηλόσωμος και εύσωμος. Ο ηττημένος σηκωνόταν από το έδαφος και αποχωρούσε σαν βρεγμένη γάτα.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Εκπαιδευτικός – συγγραφέας

Ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης, με το ποίημά του, «Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα σε ξένα αναστυλώματα δεμένο», οριοθετεί τους τρόπους και τους στόχους του  «αναρριχόμενου» ανθρώπου, που λειτουργεί ως  κισσός, γιατί εξαιτίας  της ευκαμψίας του, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις.