Επικράτησε τα γεγονότα της τετραετίας 1936 – 1940 της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά να αναφέρονται ότι έγιναν ‘’επί Μεταξά’’.
Επί Μεταξά, λοιπόν, διορίσθηκε στο μικτό Γυμνάσιο Κιλκίς, η πρώτη γυναίκα γυμνάστρια!

Πριν παρεξηγηθώ για τον τίτλο, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως το άρθρο δεν τίθεται εναντίον των τετράποδων φίλων του ανθρώπου αλλά στην προσπάθειά μου να αναδείξω ένα μόνιμο πρόβλημα της πόλης μας. Ζώ σε μια περιοχή στην οποία σε έκταση δύο οικοδομικών τετραγώνων υπάρχουν τον τελευταίο χρόνο δεκατρία σκυλιά.

Ζούμε ως χώρα και ως κοινωνία λόγω της οικονομικής κρίσης δύσκολες στιγμές, πολλοί δε συμπολίτες μας είναι σε κατάσταση απόγνωσης, τα σπουδαγμένα παιδιά μας πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς, το προσφυγικό επιδεινώνει επιπλέον τα πράγματα, οι γείτονες δεν χάνουν την ευκαιρία καθώς μυρίστηκαν αίμα,

Του Γιώργου Φραγγίδη

Στα πιο ταπεινά ένστικτα του ακροατηρίου τους απευθύνθηκαν ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά.
Την ώρα που ο ελληνικός λαός μαστίζεται από την ανεργία, την παιδική φτώχεια και τα σπίτια απροστάτευτων οικογενειών βγαίνουν στο σφυρί για χρέη προς την εφορία, οι κ.κ. Τσίπρας και Μητσοτάκης ξιφούλκησαν υπέρ των συμφερόντων των επιχειρηματιών που τους υποστηρίζουν. Αυτό το <<φύγε εσύ έλα εσύ>>, μόνο στη λύση των προβλημάτων του λαού, δεν οδηγεί...

Γράφει η Θεοδοσία Ε. Παπαδοπούλου-Τσάτση
Φιλόλογος Α.Π.Θ. MSC Ειδικής Αγωγής, e.mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσες ώρες περνάμε μπροστά από μία οθόνη; Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο χρόνος αυτός ξεπερνά τα ανώτερα όρια του φυσιολογικού. Τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει η υπερέκθεση στα ΜΜΕ, στη σωματική και  ψυχική μας υγεία, είναι αρκετά γνωστά σε όλους μας. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά και τους εφήβους;

Γράφει ο Γ. Ηλονίδης, Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τ. Διευθυντής  Δ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής  “Ιπποκράτειου” Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

Της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου 

Τους βλέπεις παντού. Στους δρόμους, καθώς προσπαθούν να προσανατολιστούν ανάμεσα σε αυτοκίνητα, πεζούς και ποδηλάτες που τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα αψηφώντας τους αμέριμνους περαστικούς που θα βρεθούν στο δρόμο τους. Στα τρένα, καθώς ταξιδεύουν με τεράστιες βαλίτσες, πλαστικές σακούλες και αταίριαστα για την εποχή και αυτά τα γεωγραφικά πλάτη ρούχα. Στις υπηρεσίες, όπου περιμένουν σχηματίζοντας μεγάλες ουρές. Τους καταλαβαίνεις αμέσως. Δεν είναι τόσο το χρώμα του δέρματος, τα πολλά μικρά παιδιά που κουβαλούν ή το νεαρό της ηλικίας τους που τους κάνει να ξεχωρίζουν σε μια γερασμένη δημογραφικά Γερμανία. Είναι τα δειλά, ντροπαλά ή όλο περιέργεια βλέμματά τους. Είναι οι τυχεροί.

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

Του Βλάση Αγτζίδη (*)
Ο ιστορικός που καλείται να μελετήσει τον 20ο αιώνα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ιδεολογία και το κίνημα που τον χαρακτήρισε ήταν το κομμουνιστικό. Η λέξη «κομμουνισμός» στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως «κοινωνισμός» κι έτσι χρησιμοποιούταν από τους πρώτους Έλληνες. Εξέφραζε ένα ιστορικό ρεύμα που πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων, αντιδρούσε στην εκμετάλλευση και αγωνιζόταν για την κοινωνική ισότητα. Ιστορικά είχε πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους εκδοχές. Η επικρατέστερη αυτών, υπήρξε μια καλά επεξεργασμένη θεωρία από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρειδερίκο Ένγκελς και έλαβε το όνομα «μαρξισμός». Ο μαρξισμός επιχείρησε να εξηγήσει τα ιστορικά φαινόμενα μέσα από το κριτήριο της πάλης των τάξεων. Οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι η κοινωνία αποτελείται από διάφορες κοινωνικές τάξεις, η υπόσταση των οποίων εξαρτάται από τη σχέση που διατηρούν με τα μέσα παραγωγής.

Κρίνονται οι πολιτικοί, κρίνονται και οι γράφοντες. Πώς να απαντήσει κανείς στην αθλιότητα; Και πώς να την δικαιολογήσει; Να ‘ναι κατάθεση διαπιστευτηρίων λόγω της επίσκεψης του προέδρου της Ν.Δ. στο Κιλκίς ή σηματοδοτεί έναρξη ενασχόλησης με την πολιτική;

Οφείλω να ομολογήσω ότι διαβάζοντας την απάντηση του φίλου Κώστα Πινέλη (με τον οποίο σημειωτέον απολαμβάνω την αντιπαράθεση ρισκάροντας βεβαίως να μου τα πει χοντρά κάποια στιγμή) στον άλλο φίλο Τάσο Ναούμη, συνειδητοποίησα ότι ένας άνθρωπος σαν τον Κώστα με σημαντική κουλτούρα παλεύει να στηρίξει αυτά τα ξερά και ξύλινα που δε  στηρίζονται για το Κ.Κ.Ε. και το κομμουνιστικό κίνημα το οποίο κατέρρευσε ως αναγκαιότητα μέσα από την ιστορική εξέλιξη. Τόσο άντεξε.