Έχουν περάσει δεκαεπτά χρόνια μετά την ομόφωνη απόφαση της Ελληνικής Βουλής να ορίσει την 19η Μαίου ως ημέρα Μνήμης για τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Μία απόφαση που είχε όμως και πολύ παρασκήνιο και πολλές αντιδράσεις. Έκτοτε, πέρα από κάποιες μεγαλοστομίες τέως πρωθυπουργών, υπουργών κ.τλ. σε συνάξεις και συνέδρια του ποντιακού Ελληνισμού, δεν είδαμε τίποτα. Καμία δράση και καμία πρωτοβουλία που θα βοηθούσε στην επίτευξη του στόχου, δηλαδή στην διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Η ιστορία, ως λέξη, εννοιολογικά και ετυμολογικά παραπέμπει στη «γνώση». Εκτός, όμως, από την ερμηνεία αυτή, υπάρχει κι εκείνη στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα, όπου o Σωκράτης εξηγεί ότι ιστορία σημαίνει το γεγονός, που σταματά τη (συνήθη) ροή. (από το ρήμα ίστημι + τον ρουν).

Με ικανοποίηση άκουσα ότι το τρέχον έτος είναι εθελοντισμού γιατί από πέρυσι έκανα κουβέντα για ενίσχυση του εθελοντισμού σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης ή της κρίσης αυτοδιοίκησης αλλά περισσότερο λόγω της κρίσης συμπεριφοράς αρκετών ανθρώπων στα περιβαλλοντικά θέματα.

Οι πολίτες της Παιονίας δεν μας εξέλεξαν για να διαχειριστούμε ίσως καλύτερα ή ίσως χειρότερα από τους άλλους κάτι που υπάρχει. Μας επιφόρτισαν με την ευθύνη να δημιουργήσουμε νέες δομές, που θα υπηρετούν την αλληλεγγύη των πολιτών και των κοινωνιών με την διαφορετικότητά τους αλλά ταυτόχρονα και με την δυνατότητά τους να πορεύονται χέρι-χέρι στον δύσκολο αλλά και όμορφο όμως δρόμο της δικαιοσύνης και της προόδου.

Να μια ερώτηση για δυνατούς λύτες. Μια ερώτηση που δεν παραπέμπει σε γρήγορη απάντηση. Η χθεσινή βεβαιότητα φαντάζει ανώφελο φληνάφημα, έγκριτοι οικονομολόγοι ερίζουν για το πρακτέο και η κοινωνία γονατίζει από τον ολοένα και μεγαλύτερο κεφαλικό φόρο που καλείται για την επιβίωσή της να καταθέτει..

Ιερός και σημαντικός σταθμός για τον Ελληνισμό και την ελληνική ιστορία η Πόλη. Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, που περισσότερο από μια χιλιετία, υπήρξε η βασιλίδα των πόλεων. Η αιώνια Βασιλεύουσα.
Αρχόντισσα πανέμορφη της Ανατολής. Από αυτή ανέτειλε ο ήλιος και το φώς του πνεύματος και του πολιτισμού. Από την Αγία Σοφία ξεπηδούσε η πίστη και η σοφία.

Μετά τους βαλκανικούς πολέμους της περιόδου 1912-1913, οι οποίοι οδήγησαν το ελληνικό έθνος στα μεγάλα πεπρωμένα του, η τότε Ευρώπη των αμφισβητήσεων και των αμφιβολιών εισήλθε σε πολεμικές περιπέτειες. Διχασμένη σε αντίπαλα στρατόπεδα, στις Κεντρικές Δυνάμεις με επικεφαλής τη Γερμανία, και στην Αντάντ με ηγέτες τους Αγγλογάλλους, συμπαρέσυρε την ανθρωπότητα σε δύνη πολέμου. Με τις πρώτες δυνάμεις συμπαρατάχθηκαν οι μέχρι πριν λίγο αντίπαλοι της Ελλάδας, Βουλγαρία και Τουρκία, και με τις δεύτερες η Ρωσία, η Ιταλία και η Σερβία. Η σύγκρουση έμεινε στην ιστορία με το όνομα ο μεγάλος πόλεμος του 1914-18 ή ο Α΄  παγκόσμιος πόλεμος.

Σε πρόσφατα του αεροδρομίου παράξενα που συνάντησα θα αναφερθώ με την ελπίδα της απαλλαγής μας από κακές συνήθειες που ατυχώς συνεχίζονται από ανεγκέφαλους.
Ποιου μυαλό έδωσε εντολή σε χέρια για να αφεθούν δύο φορτηγάκια μπάζα στην γωνία του αεροδρομίου στην ρίζα του δένδρου με το παράξενο χρώμα που δίνει κάτι το ξεχωριστό στο τέλος της ασφάλτινης πίστας. Μέρα Μαγιού έγινε η πράξη που φαίνεται στην διπλανή φωτογραφία με οσμή μαύρης εργασίας να προδίδεται.

Οι οικονομικές αναταράξεις σε συνδυασμό με τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις ενός άκρως ανταγωνιστικού και διαρκώς μεταβαλλόμενου κόσμου, καθορίζουν τις νέες μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης εποχής. Προκλήσεις για βιώσιμη παραγωγή, χρηστή διαχείριση των φυσικών πόρων και, κυρίως, διασφάλιση της ισορροπίας ανάμεσα σε μια γεωργία οικονομικά ανταγωνιστική και περιβαλλοντικά αειφόρο.

Κύριε εκδότη σχετικά με ένα άρθρο που είχατε σε φύλλο της εφημερίδας «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» με τίτλο «Το ζεϊμπέκικο του…Μνημονίου» θα ήθελα να εκφράσω την αντίθεσή μου σε ορισμένα σημεία του.
Η άποψη ότι ο ζεϊμπέκικος είναι αντρικός χορός παραμένει μόνο θεωρία αφού στην πράξη βλέπουμε και γυναίκες να τον χορεύουν.