Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Μεγάλη ιστορία ο Μεμάς. Γεράσιμο τον βαφτίσανε, Μεμά τον φωνάζουνε. Φτωχή η οικογένεια στο χωριό, πολλά τα στόματα και από μικρός στη βιοπάλη ο Μεμάς. Τα γράμματα δεν τα ήθελε, με το ζόρι τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Ξύλο απελέκητο ο Μεμάς γράφτηκε από νωρίς στο κόμμα. Δεκαετία του 80 και κόλλαγε αφίσες ο Μεμάς, μάλωνε με τους αντίπαλους κομματικούς οπαδούς ο Μεμάς και νάτος τώρα ιδιαίτερος γραμματέας του βουλευτή.

Γράφει η Κωνσταντίνα Γεράκη.

Αιτία γι αυτό που διαβάζετε ένα αγαπημένο τραγούδι που λέει πως τα super girls δεν κλαίνε… εντελώς ίδιο με το οι άντρες δεν κλαίνε, που λέγαμε οι μαμάδες αγοριών όταν αυτά βάζανε τα κλάματα..
Υπάρχουν σήμερα πολλά μικρά και μεγάλα κορίτσια που ναι στη ζωή τους είναι ήρωες, κορίτσια της διπλανής πόρτας που δίνουν η καθεμιά τους έναν αγώνα αξιοζήλευτο, αξιοπρεπή και δύσκολο… είναι κάποια κορίτσια που θαυμάζω πολύ…

Του Ανδρέα Αγτζίδη (*).

"῎Ολβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν", (Ευριπίδης, Αντιόπη).
Κάθε χρόνο το μήνα Νοέμβριο διαβάζουμε σε τοπικές εφημερίδες, δυστυχώς, άρθρα ή ομιλίες, εμπρηστικές, εμφυλιοπολεμικές, διχαστικές που αναφέρονται στη φονική μάχη που έγινε στο Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου 1944. Στα κείμενα αυτά, πολύ σωστά, οι συντάκτες σε κάποιο σημείο τονίζουν πως: «…τα ιστορικά γεγονότα πρέπει να γράφονται με ειλικρίνεια και να περιέχουν όλη την αλήθεια, τα δε συμπεράσματα θα τα βγάλει ο ιστορικός-ερευνητής και ο αναγνώστης».

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Η Σοφία Βέμπο (η Σοφία Μπέμπου όπως ήταν το πραγματικό της όνομα) γεννήθηκε το 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη και μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, , τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Την βδομάδα που πέρασε, είχα την χαρά να έχω έναν ακόμη μικρό φίλο στο γραφείο μου. Καθώς παίζαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, έχασε, και μονολόγησε “ αφού δεν τα καταφέρνω πουθενά. Είμαι τελείος άχρηστος”.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Η γυναίκα στη μακραίωνη πορεία της στον πλανήτη Γη ήταν ανέκαθεν αδικημένη, καθώς όφειλε να ζει σε μια ανδροκρατούμενη  κοινωνία. Στην ιστορία  της εξέλιξης των δύο φύλων η ανισότητα ήταν πάντα στη μεριά της γυναίκας.  
Υπήρξαν όμως και φορές με δράσεις όπως στη δωρική Σπάρτη και στην ιωνική Αθήνα,  όπου μαζί με τους άνδρες και τα αγόρια, έπαιρναν μέρος γυναίκες και  κορίτσια. Υπήρξαν και φιλοσοφικές σχολές στις οποίες διακρίθηκαν  γυναίκες όπως: η Κόριννα, η Ασπασία, η Σαπφώ, η Θεανώ κ. ά. «Η γυναικεία φύσις ουδέν χείρων της του ανδρός» έγραφε ήδη από τότε ο Ξενοφών στο «Συμπόσιον". 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Β. Κιλτίδης, Ιατρός – Πρ. Βουλευτής, Υφυπουργός της Νέας Δημοκρατίας.

Επειδή πορεύομαι με ταυτότητα ιδεολογική, με ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις και πάντα δημοσιοποιημένες, γνωστοποιώ τη θέση μου για το ζήτημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία.

Εδώ και 20 χρόνια τουλάχιστον κατέθεσα προτάσεις για το μείζον ζήτημα των μεταναστευτικών εισβολών από αλλοδαπούς. Ξεκαθαρίζω ότι κατά τον ΟΗΕ είναι άλλο ζήτημα το προσφυγικό.

Γράφει ο Αν. Αμανατίδης, Ιατρός - πρώην Δήμαρχος Κιλκίς.

Βρεθήκαμε για μια ακόμη φορά παρόντες στις επετειακές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου και στην τελετή κατάθεσης στεφάνων στο μνημείο των ονομαστικά αναφερόμενων πεσόντων τέκνων του πρώην Δήμου Κιλκίς κατά τους ιερούς αγώνες 1912-1922 και 1940-1941. Δεν θα αναφερθούμε στην διοργάνωση, που ήταν καλή, όπως έπρεπε. Θα σταθούμε μόνον στην εικόνα του μνημείου, των αναθηματικών μαρμάρινων πλακών με τα ονόματα, στην βάση των οποίων κατατίθενται τα στεφάνια από τους επίσημους και φορείς της πόλης, ένστολους και μη.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Όταν μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος κυβερνά τη χώρα, αυτό είναι άδικο για την πλειοψηφία. Όταν μια μικρή  συντεχνία πολιτικών, δημοσιογράφων και βιομηχάνων ασκεί την εξουσία, για δικά της οφέλη, αυτό δεν είναι δημοκρατία.
Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόση εξουσία συγκεντρωμένη  στα χέρια ενός πολιτικού και δια μέσου αυτού στο οικογενειακό και το φιλικό του περιβάλλον.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Θυμός, ένα συναίσθημα παρεξηγημένο. Μεγαλώσαμε με την σκέψη οτι είναι ενα συναίσθημα υποδεέστερο, ανεπίτρεπτο, προβληματικό. Ένα συναίσθημα, που σαφώς δεν έχει θέση σε μια τάξη μορφωμένων, ώριμων και προικισμένων ανθρώπων. Ένα συναίσθημα που δηλώνει αδυναμία και προβληματική συμπεριφορά σε όποιον το βιώνει. Ακούω μαμάδες τριγύρω να λένε στα μικρά τους, “ οχι, δεν θυμώνουμε, δεν ειναι σωστό, εσύ είσαι καλό παιδί”. 'Ενα συναίσθημα επομένως, που αυτόματα μας κατατάσει σε μια κατώτερη κατηγορία, αυτή του κακού παιδιού.