Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.

Πιστές πάντα στις μέρες τους οι γιορτές των Χριστουγέννων απαριθμούν του χρόνου τα γυρίσματα με νέες προσμονές κι ελπίδες. Ο Φοίβος είναι ένα παιδί  κοντά τα δέκα, με μάτια καφετιά κι αθλητική κορμοστασιά. Ένας κούκλος αληθινός που αιχμαλωτίζει το βλέμμα σου, όταν περνά από κοντά σου.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα επιβεβαιώθηκα, πόσο θεραπευτική και λυτρωτική είναι η έκφραση των συναισθημάτων, σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή τη φορά μία μικρή φίλη επτά ετών, με συμπτώματα τριχοτιλλομανίας απο την ηλικία των 4 ετών(όταν κάποιος επανειλλημένα τραβά τις τρίχες απο τα μαλλιά του, τις βλεφαρίδες του ή άλλα τριχωτά σημεία του σώματος). Ένα παιδί που απο τότε που άρχισε να έχει επίγνωση του εαυτού του, οι γονείς, το θυμούνται να βάζει το χέρι στο στόμα και να του αφήνει σημάδια, αντί να εκφράσει την απόλυτα φυσιολογική ζήλια που θα ήταν αναμενόμενη, με τον ερχομό του νέου μέλους στην οικογένεια. Ένα παιδί για το οποίο η μητέρα του μονο θετικά είχε να μου αναφέρει, όσον αφορά τον χαρακτήρα του, την κοινωνικότητα του και τις επιδόσεις του.

Γράφει η Ελισάβετ Μελετιάδου, Ψυχολόγος ΑΠΘ - Ψυχοθεραπεύτρια.

ΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΟΥ;
«Το ότι έφτασαν οι μέρες των εορτών».

Της Χριστίνας Χαραλαμπίδου, δικηγόρου.

“Ορθολογισμός είναι μία κατεύθυνση της φιλοσοφίας που αποδέχεται ως γνώμονα και αφετηρία της γνώσης τη λογική σκέψη”.
Η γνώση μεταλαμπαδεύεται; Διδάσκεται; Εξαρτάται ή μήπως είναι εντελώς ανεξάρτητη από κάθε βιωματική εμπειρία;

Είναι πολύ συχνή η σύγχυση στον μη έχοντα νομικές γνώσεις μεταξύ του εμπορικού σήματος και των υπολοίπων δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας όπως είναι το διακριτικό γνώρισμα/τίτλος, τα πνευματικά δικαιώματα και το βιομηχανικό σχέδιο. Ας δούμε όμως αρχικά τι είναι το εμπορικό σήμα και στη συνέχεια θα σας παρουσιάσουμε και τους λοιπούς όρους.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.  

Το όνομά μου είναι πρόσφυγας. Είμαι ένα παιδί ξεριζωμένο από τη γη που γεννήθηκα.   Ένα μικρό παιδί που πριν από το χάδι γνώρισα το δάκρυ. Και πριν από το γέλιο  γεύτηκα το φόβο. Είμαι ένα παιδί δίχως όνομα και δίχως γονείς, βγαλμένο από τα κύματα του Αιγαίου. Μοναδική μου σωτηρία η φυγή από τη χώρα μου.
Είμαι ένα ξυπόλυτο  παιδί στου φυγεμού το δρόμο, μ’ ένα μπόγο με λίγα ρούχα μέσα και με πολλά όνειρα θρύψαλα. Ένα πληγωμένο παιδί του πολέμου, δαρμένο από το αγιάζει και τη βροχή, και διπλωμένο από τον πόνο, που κάνω τις ρίζες μου μαχαίρια και να τις μπήγω στη γη για να κρατηθώ στη ζωή.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη, Δασκάλου / τ. Σχολικού Συμβούλου.

Περάααστε κόσμε, περάστε κόσμε! Αυτές τις μέρες μου έρχεται συνέχεια στο νου το παραπάνω λαϊκό άσμα, που, στο τέλος της 10ετίας του 50, όταν σπουδαστής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης μαζί με άλλα « χωριατόπαιδα» περιπλανιόμασταν στην «παραβαρδάρια» περιοχή και περιεργαζόμασταν τους κράχτες των υπαίθριων καταστημάτων «περάαααστε κόσμε» «περάααστε κόσμε». Τότε βέβαια για μας τους «χωριάτες», φαίνονταν πολύ περίεργα αυτά τα πράγματα και πολλές φορές μας έσερναν με το ζόρι στους πάγκους και τις στοές αυτών των υπαίθριων αγορών.

Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης, δικηγόρος, πρώην υπουργός.

Ήταν αναμενόμενο ότι ο Ερντογάν, αφού έκλεισε το μέτωπο προς ανατολάς με την αποτροπή δημιουργίας Κουρδικού κράτους, θα κινούνταν προς δυσμάς, δηλαδή επιθετικά προς την Ελλάδα. Και το ευθύ ερώτημα στα χείλη όλων:      

Υπάρχει κάποια εξωτερική δύναμη, κάποιος άλλος παράγων που θα μπορούσε να σταματήσει τον Ερντογάν στην πορεία του προς την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Καστελόριζο και την Κρήτη, με την εμπράγματη αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Οι εκτιμήσεις των περισσοτέρων συγκλίνουν στο ότι δεν υπάρχει.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Πλησιάζουν πάλι οι άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Γέμισαν ήδη οι πλατείες με φάτνες, προβατάκια, βοσκούς και μάγους. Στο κάδρο κυριαρχούν τα πανύψηλα χριστουγεννιάτικα δένδρα, στολισμένα με χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν. Δεν λείπουν και οι εναέριες φωτεινές γιρλάντες στους μεγάλους δρόμους την ίδια ώρα που αντηχούν χριστουγεννιάτικες μελωδίες από τα μεγάφωνα που έστησαν οι Δήμοι. Όμορφα όλα αυτά, δεν λέω, αλλά μόνο για τον μαγικό κόσμο των παιδιών που η άδολη ψυχούλα τους έχει ανάγκη από όλον αυτόν τον πολύχρωμο διάκοσμο και καλά κάνουμε και τον διατηρούμε.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Σκεπτόμενη το βιωματικό αυτής της εβδομάδας, που είναι “οι ενοχές μας”, αναρωτιόμουν πότε οι ενοχές είναι χρήσιμες και πότε αποτελούν εμπόδιο στην προσωπική μας εξέλιξη.

Οι ενοχές που κουβαλάμε, είναι απόκτημα της παιδικής μας ηλικίας, καθώς οι δικοί μας άνθρωποι προσπαθούσαν να μας διδάξουν το σωστό, το επιθυμητό, το επιτρεπτό σύμφωνα με τα δικά τους πιστεύω και της ευρύτερης κοινωνίας, ώστε μεγαλώνοντας να υιοθετήσουμε σωστές και αποδεκτές συμπεριφορές.