Του Ανδρέα Μακρίδη.

Όταν ο Πάνος Καμμένος, ως επικεφαλής του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αποφάσιζε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το 2015, δεν θα ήταν δυνατόν να φανταστεί, πως η συμμετοχή του αυτή θα του επιφύλασσε την δεινότερη δοκιμασία της πολιτικής του καριέρας.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη, Δασκάλου / τ.Σχολικού Συμβούλου.

Κύριοι Βουλευτές,
Θεωρώ, πως πριν από τη «στρατιωτική « κατεύθυνση της ψηφηφορίας της συμφωνίας των Πρεσπών, υποχρέωσή μου ως Έλληνας Μακεδόνας, να κοινολογήσω ,μαζί σας, δεν θα έλεγα συμβουλές, ούτε καν σκέψεις, αλλά, προβληματισμούς για τις μεγάλες συνέπειες και το βάρος των ευθυνών που συνεπάγεται η ψήφος σας. Πριν απ αυτό πολύ μικρή ιστορική διαδρομή. Μικρό ιστορικό:

Του Θεοφύλακτου Παγλαρίδη.

Ήταν χειμώνας του 1967 προς "68. Η γεροντική μου μνήμη δεν με βοηθά αν έγινε η αλλαγή του έτους ή βρισκόμασταν ακόμα στο ...σωτήριο έτος 1967. Στο μικρό Ελευθεροχώρι, οι τουλάχιστον 20 μαθητές Γυμνασίου ετοιμαζόμασταν να κινήσουμε με τα πόδια για το Χέρσο όπου λειτουργούσε από λίγα χρόνια νωρίτερα εξατάξιο γυμνάσιο. Οι γηραιότεροι θυμούνται και το τριτάξιο.

Να ρίξουμε στο πυρ το εξώτερον το Κράτος; Να το ρίξουμε.
Την Περιφέρεια επίσης. Και τον Δήμο εξάπαντος. Αλλά ετούτο το κακό με τον πρώτο χιονιά, άξιο του ονόματός του, η πόλη να έχει μετατραπεί σε τσουλήθρα και κατ΄ουσίαν αδιάβατη προσφέρεται και για πολλά ακόμα αναθέματα.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, όλο και ενδυναμώνονταν μέσα μου εκείνες οι δυνάμεις, που μου επέτρεπαν την άρνηση σε μια σειρά από ιατρικές πράξεις, υπερβατικές, παράτυπες, έως ακόμη και με ελαφρά καρδία κάτι σαν επιλήψιμες, ικανές για πικρόχολα σχόλια και όχι μόνον.

Γράφει ο Στέφανος Παραστατίδης
Υποψήφιος βουλευτής ΚΙΝ.ΑΛ.

Η όλη συζήτηση περί “ψήφου ανοχής” ξεκίνησε μετά τις δηλώσεις του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου και της Κ.Ο. των ΑΝΕΛ ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης
Δάσκαλος.

Ελλάς, έτος 2054 μ.Χ.
Μετά την τεράστια οικονομική κρίση (2010-2018) η Ελλάδα πάτησε ξανά στα πόδια της και άρχισε δειλά δειλά στην αρχή και καταιγιστικά στη συνέχεια να αναπτύσσεται οικονομικά. Μεγάλη βέβαια συνεισφορά στην ανάπτυξη αυτή είχαν οι χιλιάδες πρόσφυγες που κατέκλυσαν τη χώρα μας από τη δεκαετία του 2010.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.

…Γεια σου, ‘άρχοντα’ πρωτοψάλτη…, χαιρέτησα εγκάρδια, μέρα μεσημέρι, στον δρόμο, τον ιεροψάλτη εκκλησίας γνωστού μεγάλου χωριού του βορειοδυτικού Κιλκίς, που περνούσε τυχαία από εκεί. Ήξερα ότι τον κολακεύει το αναλόγιο και ότι αγαπάει αυτό, που με μεράκι κάνει! Ανεβαίνει στην υπερυψωμένη θέση του πάντα περιποιημένος και καμαρωτός και στην ψαλτική του έχει εξαιρετική απόδοση με την καλλιφωνία του. Κάθε φορά που παρακολουθούσα τελετές στην εκκλησία του χωριού, του έδινα συγχαρητήρια! Αναπτύχθηκε, θέλω να πιστεύω, μια αμοιβαία συμπάθεια, που από μέρους μου διατηρείται ακόμη. Η τυχαία συνάντηση μας έγινε έξω στο πεζοδρόμιο στην οδό Ελ. Βενιζέλου, όπου το ιατρείο μου.
… Ένα λεπτό γιατρέ σε θέλω λίγο…

Το φαινόμενο του «Brain drain» έχει καταστεί σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα μας. Τα χρόνια της κρίσης από το 2010 έως σήμερα πάνω από 400.000 Έλληνες, ηλικίας 20 έως 30 ετών, έχουν μεταναστεύσει τόσο σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, με σκοπό την αναζήτηση εργασίας λόγω της μεγάλης έλλειψης νέων θέσεων απασχόλησης στη χώρα μας.

Άρθρο του Δημήτρη Αγαθόπουλου, επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης ''ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ - Ο Δήμος Κιλκίς στα χέρια του Πολίτη''.

Το Κιλκίς γεωγραφικά έχει το πλεονέκτημα και ταυτόχρονα  το μειονέκτημα,  να γειτονεύει με το δεύτερο σε μέγεθος και ανάπτυξη αστικό κέντρο της χώρας, τη Θεσσαλονίκη. Μία πόλη που προσπαθεί να καταστεί  τα τελευταία χρόνια, το εμπορικό, βιομηχανικό, πολυπολιτισμικό, και πνευματικό κέντρο της βαλκανικής χερσονήσου.