Γράφει η Μαρία Μιχαηλίδου, Δασολόγος ΠΕ (Δ.Π.Θ).

Μέρες τώρα παρακολουθούμε όλοι από τα σπίτια μας και δυστυχώς μέρα με τη μέρα, αυξάνονται οι νεκροί στη Δυτική Αττική. "Να αποδοθούν ευθύνες". Το ακούμε συνέχεια.
Όπως όλοι, ενημερώνομαι κι εγώ από εφημερίδες, site, δημοσιογράφους κπλ.
Είχα την τύχη να σπουδάσω στη σχολή Δασολογίας & Διαχείρισης Περιβάλλοντος & Φυσικών Πόρων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης με ειδίκευση στον Τομέα Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Ένα από τα βασικά στοιχεία της Παράδοσής μας, είναι η μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου. Ο κάθε άνθρωπος, παρότι μοιάζει με τον διπλανό του, είναι μοναδικός. Το πρόσωπο δεν αντιγράφεται, η ψυχή δεν μεταναστεύει σε άλλο σώμα, η ανθρώπινη ζωή συνιστά αξία καθ' εαυτήν. Το τι αντίκρισμα έχουνε αυτές οι διακηρύξεις στη ζωή μας, αρκεί μια θεομηνία για να το αποκαλύψει.

Του Νίκου Σιάνα.

Τα τελευταία χρόνια σχεδόν σε κάθε εθνική επέτειο δημιουργείται μέγα θέμα με το ποιοι μαθητές δικαιούνται να κρατούν στις παρελάσεις το εθνικό μας σύμβολο.
Πολλές απόψεις ειπώθηκαν  και ακούστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, ωσάν να ήτανε τούτο το ιερό, το αγαπημένο, το τιμημένο και ματωμένο λάβαρο αντικείμενο δημοπρασίας.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

…Γιατρέ, εγώ για τ’ εσέν έρθα κι εσύ φέεις; ( Γιατρέ μου, εγώ έρχομαι για σένα κι εσύ έκλεισες και φεύγεις;), άκουσα μια κοντινή καυκάσικη φωνή πίσω μου, με το που πάτησα το πόδι μου στο πεζοδρόμιο επί της οδού Καπέτα, έξω από το ιατρείο.
   Ήταν περίπου δυόμιση το μεσημέρι, ημέρα Σάββατο και εποχή καλοκαιριού, την ώρα, που κατέβαινα το τελευταίο σκαλοπάτι της ψηλής σκάλας του ιατρείου της οδού Γ. Καπέτα αρ. 14. Μετά από ένα βαρύ και κουραστικό πρωινό ιατρείο, με μια πείνα να με σπρώχνει, όσο ην τάχιστα, στο απέναντι γωνιακό λαϊκό ταβερνάκι του συγχωρεμένου Νίκου του ‘’Τζαμτζή’’, ήταν για μένα μεγάλο ‘σπάσιμο’, να γυρίσω πίσω, για παροχή ιατρικών υπηρεσιών, και μάλιστα σε ‘Καυκάσιο’ εκ Χορηγίου.

Γράφει ο Θεόδωρος Παυλίδης.
Μπροστά στα μάτια μας, μάς κοροϊδεύουν πονηροί εργολάβοι που πληρώνονται από το Δημόσιο δηλαδή από την τσέπη μας.
Και διερωτώμεθα: Δεν υπάρχουν σ'αυτήν την Χώρα μηχανισμοί ελέγχου για να επιβάλλουν υψηλές κυρώσεις στους παραβάτες, ώστε να σταματήσει αυτό το κοροιδιλίκι; Υποθέτω ότι υπάρχουν, αλλά φαίνεται ότι από την πολύ δουλειά κουράζονται και ....κοιμούνται!
Προς τι ο πρόλογος;

Του Δημήτρη Ιωαννίδη.

Τα γερμανικά πολιτικά Ιδρύματα (Think Tanks) στην Ελλάδα είναι προς το παρόν 6, και λέγω προς το παρόν, γιατί κάθε τόσο παρουσιάζεται κάποιο καινούργιο στην ελληνική σκηνή. Είναι κατά κάποιον τρόπο εκπρόσωποι και εκφραστές των απόψεων των πολιτικών κομμάτων της Γερμανίας και είναι τα εξής: 1) Konrad Adenauer 2) Friedrich Ebert 3) Fridrich Naumann 4) Heinrich Boell 5) Rosa Luxemburg 6) Hanns Seidel.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Το φετινό καλοκαίρι, μέσα από το δικαστικό ρεπορτάζ των εφημερίδων, γνωρίσαμε την ιστορία της Ηριάννας  Β.Λ.  Σε αυτό το σημείωμα δεν πρόκειται να  ασχοληθούμε με τα δεδομένα της δικογραφίας (τα οποία ούτως ή άλλως δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), θα αναφερθούμε όμως στις πολιτικές προεκτάσεις που είχε αυτή η υπόθεση και σε συμπεράσματα για το πώς προστατεύεται ο θεσμός  της δικαιοσύνης στην χώρα μας.

Η ποιότητα ζωής, είναι μάλλον ζήτημα οπτικής του καθένα.
Ολόκληρη η οικογένεια πέφτει με φωνές επάνω του, αν τολμήσει ο άνθρωπος και ανάψει μπροστά τους ένα τσιγάρο. Το τσιγάρο βλάπτει, το τσιγάρο σκοτώνει και δεν κάνει για την ασθένεια και ηλικία σου, είναι το μόνιμο ρεφραίν των οικείων.

Η μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (7 Νοέμβρη 1917 - 25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο). ήταν ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που σημάδεψε όσο κανένα άλλο ολόκληρο τον 20ό αιώνα και τη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας μέχρι τις μέρες μας. Ήταν «Η Επανάσταση που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας» όπως έγραψε και ο ιστορικός Edward Ashcroft.

Τις επόμενες Κυριακές, οι φίλοι της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, καλούνται στις κάλπες για να επιλέξουν τον αρχηγό ενός κόμματος που δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί, για να υπερασπιστεί πολιτικές θέσεις που δεν έχουν ακόμα κατατεθεί.