Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Δέκα χρόνια πέρασαν από εκείνη την Κυριακή 22 Μάη του 2005 που ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης έφυγε απ’ τη ζωή. Τότε είχα γράψει το παρακάτω άρθρο  που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα μας, τις «Ειδήσεις», στις 25 Ιούνη 2005.

Ένα γράμμα….

Του Σούλη Καζαντζίδη

Τούτες τις μέρες ένας ταραγμένος άνεμος μας κυνηγά!
Μυρίζει αθώο αίμα, καμένη σάρκα, αναζωπυρώνει τους σπινθήρες του αβάστακτου πόνου, ανακατεύεται με τα ποδοβολητά της άτακτης φυγής των Ελλήνων του Πόντου, μέσα σε συνθήκες τρόμου, που περιφέρονται ζωντανοί- νεκροί αναζητώντας ένα αποκούμπι σωτηρίας.

Πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα πάντα κρύβονται και οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων. Η 29η  Μαΐου είναι ημέρα μνήμης που αφορά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς. Ημέρα θριάμβου για τους Τούρκους, ημέρα περισυλλογής για όσους  θεωρούν ότι το Βυζάντιο υπήρξε κομμάτι της ιστορίας του Ελληνικού έθνους.

Ώπα, αποκαλύφθηκε ο μέγας ιστορικός κ. Αγτζίδης, ο βραβευθείς από την Ακαδημία Αθηνών (Ο Βάρναλης έλεγε γι αυτούς που τιμούσε η Ακαδημία: καλά τον κάνανε, πάει ψόφησε κι αυτός, μύρισε πτωματίλα), ο οποίος κ. Αγτζίδης συμμετείχε, μεταξύ άλλων και στην επιτροπή για την “Ελληνική Ταυτότητα” που οργάνωσε ο Χριστόδουλος.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη

Αγαπητέ κύριε Πινέλη
Γνωριστήκαμε, κυρίως, σε κοινόχρηστους χώρους αναψυχής του Κιλκίς (όπως το καφενείο του Χρήστου Κιουρτζίδη απέναντι στον ΟΤΕ), αλλά, και από την κοινή παρουσία μας ως συνεργατών (εσύ τακτικός-εγώ έκτακτος) της έγκριτης εφημερίδας του Κιλκίς, των ΕΙΔΗΣΕΩΝ, που φιλοξενεί πάντα όλες τις απόψεις. Από τη γνωριμία μας και τον συγγενικό πολιτικό χώρο, εμού τουλάχιστον (η μητέρα μου μέχρι να πεθάνει ΚΚΕ ψήφιζε), αναπτύχθηκε μια σχέση θα τολμούσα να πω ακόμη και φιλική.     

Του Νίκου Σιάνα
Την δεκαετία του 1980 όταν πια οι μνήμες, οι διηγήσεις και η μετάδοση της γλώσσας από τις προηγούμενες στις νέες γενιές των Ποντίων άρχισαν να εξαντλούνται και ταυτόχρονα ο χορός, το τραγούδι, το θέατρο δεν επαρκούσαν από μόνα τους να διατηρήσουν και να αναπτύξουν την ποντιακή συνείδηση και ταυτότητα τότε με πρωτοβουλία ποντίων δεύτερης και τρίτης γενιάς με διαφορετικές ιδεολογικές πολιτικές καταβολές, ιδρύθηκε το Μάιο του 1985 στην Αθήνα το Κέντρο Ποντιακών Μελετών.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Διαβάσαμε στον τοπικό τύπο την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ με την  οποία κατακεραυνώνει ένα δημοτικό σχολείο του νομού (χωρίς να το ονομάζει)  που ζήτησε και πήρε από το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος δώδεκα υπολογιστές για τις ανάγκες του σχολείου. Με την ίδια ευκαιρία στηλιτεύει κάθε απόπειρα ‘’δωρεάς’’ και ‘’χορηγίας’’ προς τα σχολεία. Τα εισαγωγικά στις λέξεις δωρεά και χορηγία είναι δικά τους και στο κείμενο συνοδεύονται από την λέξη  δήθεν.

Του Βλάση Αγτζίδη

Μια από τις πλέον γοητευτικές μεθόδους της ανάλυσης είναι η μελέτη των δομών. Και αυτό γιατί επιτρέπει στο μελετητή να ανιχνεύσει ομοιότητες που δεν εντοπίζονται με μια απλή επιφανειακή ανάγνωση. Νομίζω ότι σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσονται συμπεριφορές, όπως η ακραία του Γ. Ρουπακιά, αλλά και του Κ. Πινέλη. Και οι δύο στοχεύουν στην εξόντωση, φυσική ή ηθική, προσώπων που θεωρούν ότι η παρουσία τους και το έργο τους προσβάλλει και αμφισβητεί αυτά που έχουν ορίσει ως «ιερά και όσια».  Άλλος ως εκφραστής του  έθνους του και άλλος για το Κόμμα του. Και για τους δυο, είναι εντελώς άγνωστα  κάποια στοιχεία, όπως ο διάλογος, η πολιτική κριτική, η ευπρέπεια, ο σεβασμός του αντιπάλου, η διαλεκτική σκέψη. Αντιθέτως, στοιχεία που τους ενώνουν είναι η ημιμάθεια, ο φανατισμός, το μίσος, η μνησικακία.…

Γράφει ο …οικονομολόγος της αγοράς
Παναγιώτης Τριαρίδης

Όλες αυτές τις ημέρες υπάρχει ένας προβληματισμός στον ελληνικό λαό, που φτάνει στα όρια τις παράνοιας. Η κυβέρνηση αφήνει σκόπιμα κάποια δεδομένα να περάσουν στην κοινωνία (μέσω των τηλεοπτικών σταθμών) και μετρούν αντιδράσεις. Υπάρχουν δήθεν «κόκκινες γραμμές» έλεγαν, αλλά αυτές καταρρίπτονται άμεσα. Τώρα οι ειδήσεις, εντέχνως εδώ και ημέρες, προσπαθούν μέσω της πλύσης εγκεφάλου να  περάσουν  τα μέτρα στην κοινωνία, ώστε να είναι ο λαός προετοιμασμένος. Αλλά τα χτυπήματα είναι απανωτά και επαναλαμβανόμενα.

Η 9η Μάη είναι ημέρα μνήμης για τους λαούς.  Θυμούνται και τιμούν τα 50 εκ. νεκρούς τους. Θυμούνται την ημέρα που η κόκκινη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, το τιμημένο κόκκινο λάβαρο υψωνόταν στο Ράιχσταγκ, το κτίριο του Γερμανικού κοινοβουλίου, σηματοδοτώντας την συντριβή του Φασισμού-Ναζισμού.
Στη μεγάλη αυτή Νίκη καθοριστική ήταν η συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης. Η προσφορά του λαού της, του σοβιετικού κράτους και του Κόκκινου Στρατού έχει καταγραφεί στη συνείδηση όλων των λαών της Γης ως αθάνατη εποποιία.