Είναι θέμα Δημοκρατίας να γνωρίζουν οι κυβερνώντες τα όρια της εντολής των πολιτών προς αυτούς. Πότε τους δίνονται τα προνόμια της διακυβέρνησης και πότε ο λαός τους τα ανακαλεί. Το φαινόμενο της τραγικής τύχης, κυρίως για το πολιτικό σύστημα, αλλά όχι μόνον, της διάσημης πλέον λίστας Λαγκάρντ εγείρει πολλά ερωτήματα κατά πόσον υπηρετεί τη Δημοκρατία.

Διάβασα με ενδιαφέρον και καλή διάθεση το άρθρο-απόσπασμα από την ομιλία της βουλευτού του ν. Κιλκίς κας Ειρήνης Αγαθοπούλου «Η νεολαία που αντιστέκεται, η νεολαία που νικά». Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσα ότι το κείμενο χαρακτηρίζουν οι συνήθεις γενικολογίες που ακούμε στις ομιλίες των "παλαιών" πολιτικών μας διανθισμένες με αγωνιστικές κορώνες και την απαραίτητη προτροπή σε ανυπακοή στους νόμους που συνοδεύει όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ.  

Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας είναι συνεπής, συνεχής και επιταχυνόμενος εντός της κρίσης. Δεν είναι όμως η οικονομική εξαθλίωση η γενεσιουργός αιτία. Άλλωστε, όπως λέει και μία διαδικτυακή μου φίλη, αν αποδώσουμε την άνοδο της Χ.Α. στην οικονομική πολιτική και μόνο, εισβάλουμε στη λογική του ''σε πληρώνω να μη με σκοτώσεις'' και δε διαφέρει σε τίποτα από το νταβατζιλίκι.
Η οικονομική κρίση είναι ένας προδιαθεσικός παράγοντας για την εμφάνιση του φασισμού ή αν προτιμάτε το κατάλληλο περιβάλλον για την εκκόλαψή του. Αν θέλουμε να δούμε τις πραγματικές αιτίες θα πρέπει να κοιταχθούμε μόνοι και για πολλή ώρα στον καθρέφτη. Η συνυπαιτιότητα και η αυτοκριτική είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να χτυπήσουν με ακρίβεια το κόκκινο κέντρο στο ναζιστικό στόχαστρο. Δυστυχώς, σήμερα, ως μεγαλύτεροι πολέμιοι του φασισμού εμφανίζονται αυτοί που άδολα και ασυνείδητα τον υπηρέτησαν στο χρόνο.

Από το πρόσφατό μου ταξίδι με φθηνό εισιτήριο του τραίνου μου κόλλησε ο τίτλος αυτών των γραμμών που σας εκθέτω.
Όταν το τραίνο της Ελλάδας και όλης της γιαλαντζί Ευρωπαϊκής οικονομικής  Ένωσης κατευθύνεται προς τον γκρεμό μπροστά και δεξιά από την σιδηροδρομική γραμμή μία σωτηρία μόνο υπάρχει η εγκατάλειψη από τις αριστερές πόρτες.
Πιστεύαμε παλιά ότι ήταν ισχυρή οικονομική ένωση και ελπίζαμε φρούδα ότι θα γινόταν ένωση εξωτερικών και άμυνας. Γελαστήκαμε όμως και καταλήξαμε σε ανίσχυρη οικονομική ένωση που υπηρετώντας το καπιταλιστικό σύστημα μόνο στόχο έχει την διαφύλαξη των ωφελειών των κερδοσκόπων κρατών ή φυσικών προσώπων.

Μεταστροφή επί το φιλικότερον του κλίματος στις επενδύσεις εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού διαπιστώνει σε πρόσφατο δημοσίευμά του για την Ελλάδα το αμερικανικό πρακτορείο Bloomberg. Ευρεία περίληψή του καταχωρίζουμε σε διπλανές στήλες επειδή   θα απασχολήσει την κοινή γνώμη για κάμποσα χρόνια. Και μόνο το δημοσίευμα αυτό καταδεικνύει τη σοβαρότητα του θέματος, άσχετα αν η εγχώρια κυβερνητική τάξη  το αντιμετωπίζει με ερασιτεχνικότητα και πολιτική πονηρία.
Αλλά το θέμα μας ως τοπική κοινωνία είναι άλλο. Ας θεωρήσουμε δυο «σταθερές» του προβλήματος: Εξόρυξη χρυσού.

Την ώρα που οι αντοχές της χώρας μας, αλλά και της κοινωνίας βρίσκονται στο κρεβάτι του Προκρούστη και οι πάντες προσπαθούν να σταθούν όρθιοι, κάποιοι μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό, σ’ αυτές τις δύσκολες για όλους μας στιγμές, μας δείχνουν πως υπάρχει και ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της ευσυνειδησίας, της υπευθυνότητας και της προσφοράς και όχι του ωχαδερφισμού.
Αυτόν τον δρόμο οφείλουμε να ακολουθήσουμε όλοι μας αν πραγματικά θέλουμε να βγούμε ως χώρα και κοινωνία από τον βούρκο στον οποίο βρισκόμαστε, τον οποίο εμείς δημισουργήσαμε, κατά το “μαζί τα φάγαμε”.

Ε2.    Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΥΔΡΟ (30.10.1918) ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ (30.1.1923)

Οι Άγγλοι, ναι μεν δεν αποβίβασαν στρατό στον Πόντο, έστειλαν όμως εκεί αξιωματικούς προκειμένου να ελέγχουν και να παρακολουθούν τα ζητήματα δημόσιας τάξης στην περιοχή.
Για το λόγο αυτό, ερχότανε σε επαφή κυρίως με τις τουρκικές αρχές (Μουτασαρίφη, διοικητές στρατιωτικών μονάδων, διοικήσεις χωροφυλακής, κλπ).
Στη Σαμψούντα, την στρατιωτική εκπροσώπηση των Άγγλων  είχε ο λοχαγός Salter, ενώ την πολιτική ο λοχαγός Hurst.

Όταν ήμουν παιδί, ναι, όταν ήμουν έφηβος 15-16 χρονών ζούσα με τους γονείς μου σε μια επαρχιακή κωμόπολη- Πολύκαστρο- 50 χιλιόμετρα μακριά από την Θεσσαλονίκη.
Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι η ζωή μου θα ήταν καλύτερη, πιο ευτυχισμένη αν μετά τις γυμνασιακές- λυκειακές σπουδές, θα έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα, αν ακολουθούσα τα βήματα του μυαλού και της καρδιάς μου!
Τότε θα άρχιζε και η ζωή…. γιατί μέχρι τότε, συλλογιζόμουν, δεν ζούσα, απλά φυτοζωούσα κι ονειρευόμουν!

Είχαμε και παλαιότερα (2004) ασχοληθεί με την δημιουργία μιας ειδικής αναπτυξιακής ζώνης για την περιοχή του Βόρειου Κιλκίς, η οποία ζώνη θα συγκέντρωνε όλα τα ειδικά εκείνα κίνητρα που θα καθιστούσαν την αγορά της περιοχή μας ανταγωνιστική σε σχέση με τις αγορές των βορείων γειτόνων μας. Ποιά είναι τα ανταγωνιστικά μειονεκτήματα μας έναντι των αγορών αυτών:

Για τον κόσμο που ακόμη αναζητεί πληροφορίες και γνώση για την πρόσφατη ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού και ειδικά για τον δυτικό Πόντο, πιστεύω πως η αρθρογραφία του Θεόδωρου Παυλίδη στις «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» και «ΠΡΩΙΝΗ», είναι μια καλή ευκαιρία.
Πολλά τα ταξίδια του, πολλές οι καταγραφές, πολλές οι γνωριμίες και οι φιλίες με απλούς ανθρώπους αλλά και αξιωματούχους από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.