Και ο λόγος περί συνενώσεων… αποφασιστική και κρίσιμη φαίνεται, όπως όλα δείχνουν, η διανύουσα περίοδος για το μέλλον και την προοπτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Συζητήσεις , διαβουλεύσεις, συνεδριάσεις θεσμικών οργάνων σε όλη τη χώρα. Υποθέτουμε βέβαια πως όλα συμβαίνουν προς το  όφελος και την εξυπηρέτηση των πολιτών – δημοτών της απανταχού επικράτειας. Πάνω σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτω τις απόψεις μου διαμορφώνοντας μια πρόταση που πιστεύω ότι ικανοποιεί τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της περιοχής από όπου κατάγομαι. Πιο μπροστά όμως θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση.

Δοθείσης ευκαιρίας ο πρώην υπουργός Σάββας Τσιτουρίδης ισχυρίζεται ότι κακώς υιοθετήθηκε η ολική αποσύνδεση της καλλιέργειας καπνού από την επιδότηση. Και εξηγεί ότι η αποσύνδεση ουσιαστικά προκάλεσε την παύση της καλλιέργειας και μετά το 2013 όταν και θα ισχύσει η νέα ΚΑΠ η χώρα μας χωρίς καπνοκαλλιέργεια θα βρεθεί σε δύσκολη θέση για να εξασφαλίσει τη συνέχιση των επιδοτήσεων.
Όταν θυμίσαμε στον κ. Τσιτουρίδη, ότι υπαίτια της καθολικής απαίτησης των καπνοπαραγωγών για αποσύνδεση ήταν η λειτουργία της αγοράς, που μέσω των χαμηλών τιμών «έκλεβε» ένα τμήμα της επιδότησης, ο κ. Τστουρίδης απάντησε ότι αυτό θα μπορούσε να ρυθμιστεί.
Μπορούσε άραγε κι αν ναι, γιατί δεν λειτούργησαν νωρίτερα για τον καπνό οι μηχανισμοί συμμόρφωσης των κερδοσκόπων εμπόρων;   Αλλά να το διευρύνουμε: Αφού είναι ευχερές το έργο γιατί στην χώρα μας που πλήττεται από ύφεση, ταυτόχρονα ο πληθωρισμός είναι ο υψηλότερος της ευρωζώνης;
Δυστυχώς τόσο επί πρασίνων, όσο και γαλάζιων και τανάπαλιν, μόνο ως εξαίρεση λειτουργεί ο ανταγωνισμός (κινητή τηλεφωνία).

Η χώρα μας μεταξύ των άλλων προβλημάτων που έχει, είναι και το μεγάλο πρόβλημα των λαθρομεταναστών. Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε τη μαζική εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων -μουσουλμάνων στην πλειοψηφία- λαθρομεταναστών από την Ασία και την Αφρική, με τη συνδρομή η αν θέλετε την ανοχή του τουρκικού κράτους.

Το σκεφτόμαστε μέρες τώρα… Με αφορμή τα σχόλια και τις δηλώσεις ανώτατων στελεχών της κοινοτικής ιεραρχίας, πρωθυπουργούς, τραπεζίτες, μέχρι και φυλλάδες του κερατά…
Ναι, εντάξει, ως χώρα δεν επιδείξαμε τις καλύτερες επιδόσεις στα κοινοτικά υπεσχημένα , ούτε η αξιοπιστία αποτελεί το ισχυρότερο χαρακτηριστικό της πολιτικής μας…
Αλλά να γινόμαστε ρόμπα ως χώρα πλέον και όχι μόνο ως κυβέρνηση ή πρωθυπουργός, πάει πολύ
Και αναλογιζόμαστε αν πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου υπήρχαν σε τούτη τη γωνιά πολιτικοί των οποίων το κύρος υπερέβαινε τα στενά όρια της μικρής πατρίδας…
Αναλογιζόμασταν λοιπόν αν θα περνούσε κι από το μυαλό της όποιας κυρίας Μέρκελ να μιλήσει έτσι για την χώρα, αν απέναντί της είχε έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή ένα Ανδρέα Παπανδρέου. Έστω, έναν Κώστα Μητσοτάκη…
Φαίνεται πως όλα ασορτί πάνε σε τούτη την χώρα. Ξέφτισε η οικονομία της, φύρανε και το γένος των πολιτικών της…
Θ.Π.

Θέλεις δεν θέλεις είναι μερικές ειδήσεις που οδηγούν σε περίεργους συνειρμούς… Περίεργους και συνάμα  πικρούς για τις αξίες που κανοναρχούν τη ζωή μας. Τρεις αλλοδαποί συνελήφθησαν από την Αστυνομία, από 16 μέχρι 28 ετών, γιατί μπήκαν σε παρεκκλήσι γειτονικού χωριού και αφαίρεσαν από το παγκάρι 39 ευρώ και 60 λεπτά, όπως καταλεπτώς μας ενημερώνει η Αστυνομία. Τα κλοπιμαία μάλιστα αποδόθηκαν στον ιερέα του ναού.

«…Και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί, να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου χαμού τη σκάλα, για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί, θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ώ χαρά! τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!» (Παλαμάς. Δωδεκάλογος του Γύφτου). Η χώρα, πράγματι, βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι. Πιο κάτω από εδώ δεν υπάρχει. Η πορεία προς το φως είναι αναπόδραστη ανάγκη, καθώς τίποτα δεν είναι αδύνατο για το λαό εκείνο, που για της πατρίδας του τη σωτηρία, είναι έτοιμος να υποστεί την κάθε θυσία.

Το ισχυρίζομαι μονότονα, ιδιαίτερα τώρα με την δυσμενή οικονομική συγκυρία. Η κυρίαρχη κρίση στην Ελλάδα είναι η πολιτιστική. Κρίση πολιτισμού.
Όταν οι Έλληνες σκοτωνόμαστε στους δρόμους άνευ λόγου και αιτίας, όταν οι πάντες ομνύουμε στους αρχαίους ένδοξους προγόνους και βρέστε μου στο Κιλκίς παραπάνω από τρεις ανθρώπους που διάβασαν την Πολιτεία και την Ποιητική, όταν όλοι μαζί κλέβουμε το κράτος και την άλλη στιγμή ζητούμε τα πάντα από αυτό, όταν για μισή δραχμή είμαστε ικανοί να ξεθεμελιώσουμε το σύμπαν, όταν…. 
Όταν πέντε ανήλικα παιδιά θρηνούν σε χωριό του Κιλκίς την νεκρή μάννα τους και επί μια ολόκληρη μέρα ο τοπικός Δήμαρχος δεν βρίσκει, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές του, έναν ψυχολόγο, ούτε στο δημόσιο σύστημα υγείας, ούτε ιδιώτη, να σταθεί και να στηρίξει τα παιδιά τότε πολλή σαπίλα βασιλεύει στο βασίλειο της εγχώριας Δανιμαρκίας.
Τόση σαπίλα που κανένα ευρωπαϊκό κοστούμι δεν μπορεί να την κρύψει.

Θ.Π.

Με την ευκαιρία των εκλογών στους αγροτικούς συνεταιρισμούς και στην συνέχεια της ΕΑΣ Κιλκίς νιώθω την ανάγκη να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου. Δυστυχώς το μήλο δεν ωρίμασε στις συνειδήσεις των αγροτών όσον αφορά τον συνεταιρισμό και το τί πρέπει επιτέλους ν’ αλλάξει. Ακόμα και σήμερα αυτοί που διεκδικούν  το χρίσμα στους Α.Σ και στην Ε.Α.Σ. Κιλκίς λειτουργούν με γνώμονα τις πελατειακές σχέσεις και τα μικροπολιτικά παιχνίδια, χωρίς σχέδιο για το πώς θα πρέπει να λειτουργήσουν στο μέλλον, το καλό του παραγωγού - συνέταιρου.

Πέρασαν δεκαετίες αφότου έπεσε τόσο χιόνι στα βουνά μας και τόσο νερό στα πεδινά. Το Μπέλλες είναι χιονοσκέπαστο τουλάχιστον στο ένα τρίτο των 2100 μέτρων του ύψους του.
Πριν από 20 χρόνια η λίμνη της Δοϊράνης μαράθηκε. Παραδίπλα μας, τα νερά του Μπέλλες χύνονται ανωφέλευτα στην τεχνητή λίμνη της Κερκίνης που γεμίζει κάθε Άνοιξη από τον Στρυμόνα.
Ψηλά στο βουνό υπήρχε ένας διανεμητής νερού. Το μισό στη Δοϊράνη, το υπόλοιπο στην Κερκίνη. Τον κατέστρεψαν προφανώς οι της περιοχής και έστρεψαν όλο το νερό στην Κερκίνη
Είκοσι χρόνια δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε, πρόεδροι, δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί για να στρέψουμε τα νερά του Μπέλλες μόνο τον Χειμώνα προς τη Δοϊράνη για να ανασάνει από το μαρασμό της.
Τώρα που τα νερά θα τους πνίξουν εκεί στις Σέρρες, μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε να επισκευαστεί για να γεμίσει για τα καλά η Δοϊράνη;

«Τρία πράγματα στον πλανήτη δεν αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους: το πουλί που σχίζει τον αέρα, το ψάρι που διαπλέει το νερό και το οικονομικό έγκλημα του μανδαρίνου». Λαϊκή Κινέζικη σοφία, που έρχεται από τα βάθη του χθες και αγγίζει και το σήμερα. Βέβαια, η διαφθορά των υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών δεν αφορά μόνο την αυτοκρατορική ή την κομμουνιστική Κίνα (εκατοντάδες εκτελέστηκαν), αλλά και την καπιταλιστική δύση, τη σύγχρονη Ελλάδα και πάει λέγοντας.