Άρθρα Συνεργατών
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας.
Με το άρθρο μου αυτό δεν επιθυμώ να θίξω καμία και κανέναν αλλά να αναδείξω αδυναμίες και δυνατότητες, παραταξιακές κι ατομικές, καθοριστικές για έναν εκλογικό αγώνα που οσονούπω έρχεται. Οι άνθρωποι δεν κρίνονται μόνο από τη συμμετοχή τους στα πολιτικά, αλλά και από τη σιωπή τους. Από την αποχή τους στα κοινωνικά και πνευματικά ζητήματα του τόπου τους.
Η εκπαίδευση στο Κιλκίς από το 1830 μέχρι το 1911
Συντάκτης: Eidisis.gr
Γράφει ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ, τοπογράφος, συγγραφέας.
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Τουσίμη, ερευνητή του ιστορικού αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών, κατά την τρίτη δεκαετία του 19ου αιώνα υπήρχαν στο Κιλκίς δάσκαλοι που δίδασκαν κατ’ οίκον επί πληρωμή ελληνική γραφή και ανάγνωση. Διασώζονται και τα ονόματα των ελληνοδιδασκάλων της δεκαετίας του 1840 που ήταν οι ελληνιστές Γρηγόριος και Χατζημακάριος.
Τι πραγματικά συνέβη τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου του 1996 στις δύο βραχονησίδες των Ιμίων και ποια είναι η αλήθεια;
Συντάκτης: Eidisis.gr
Γράφει ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΣ.
Ποια η είναι η αλήθεια και γιατί οι συγκεκριμένες βραχονησίδες χαρακτηρίστηκαν ως «γκρίζες ζώνες»;
Ξημέρωμα της 31ης Ιανουαρίου 1996,( πριν από είκοσι πέντε χρόνια), σε δύο βραχονησίδες του Αιγαίου μας, οι οποίες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις χιλιάδες άλλες που βρίσκονται διάσπαρτες σε αυτό και μάλιστα κάποιες από αυτές πολύ πιο κοντά στα παράλια της Τουρκίας, διαδραματίστηκε ένα από τα θλιβερότατα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας, το οποίο τραυμάτισε το ηθικό των τότε στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, παραλλήλως δε την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια της Πατρίδος μας.
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας.
Άσχετη και εντελώς άστοχη ήταν τις προάλλες η αναφορά του Γεραπετρίτη στο έργο του Λυσία, "Υπέρ Αδυνάτου". Το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται στον κοινωνικό αποκλεισμό που υπήρχε στην Αθήνα, κι εκφωνήθηκε το 403-402 π.Χ. ενώπιον της βουλής των Αθηναίων, στις αρμοδιότητες της οποίας υπάγονταν και οι χορηγήσεις επιδομάτων σε ανάπηρους πολίτες. Εν ολίγοις αναφερόταν στον κοινωνικό ρατσισμό, στις θεσμικές ανισότητες του κράτους, καθώς και στην προσπάθεια ενός ανάπηρου πολίτη να υπερασπισθεί το δικαίωμά του, για κρατικό επίδομα.
Του ΝΙΚΟΥ ΣΙΑΝΑ.
Όταν πριν από μερικά χρόνια άρχισαν να κλείνουν ή συγχωνεύονται τα σχολεία μας ήταν αρκετοί εκείνοι που έλεγαν ότι σε λίγα χρόνια στα χωριά μας θα ζουν μόνο υπερήλικες. Δυστυχώς οι προβλέψεις τους επαληθεύτηκαν, το επιβεβαίωσε άλλωστε και η πρόσφατη απογραφή, με τα δυσάρεστα και για τον νομό μας αποτελέσματα. Η απογραφή επιβεβαίωσε το μέγα δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας.
(Η γενναιόδωρη ζητιάνα που έσωσε δεκάδες ορφανά φονευθέντων αγωνιστών του 1821, από την πείνα)
Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαστάκης, Θεολόγος - πρώην Λυκειάρχης.
Ο όρος «ψωροκώσταινα» χρησιμοποιείται στην εποχή μας, αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν με απαξιωτική έννοια, με σκοπό να αποδώσει την κακομοιριά και την οικτρή και άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Οι περισσότεροι Νεοέλληνες νομίζουν ότι το «ψωροκώσταινα» είναι μια λέξη πλαστή που φτιάχτηκε για να τονίσει όπως προείπαμε τα χάλια της κρατικής οικονομίας, αλλά δεν είναι έτσι.
Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος, συγγραφέας.
Καλό μήνα μ’ ένα χρονολόγιο συμβάντων στο Ν. Κιλκίς το πρώτο δεκαπενθήμερο του μηνός Φεβρουαρίου (πριν το 1950)
1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
1914: Ο Γενικός Διοικητής Μακεδονίας Εμμανουήλ Ρέπουλης επισκέπτεται το Κιλκίς και διατάσσει τη λήψη υγειονομικών μέτρων για την αντιμετώπιση των κρουσμάτων ευλογιάς.
Το ένα είχε ανεγερθεί με δαπάνες του κράτους την περίοδο 1929 -1932(Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, με υπουργό παιδείας τον Γεώργιο Παπανδρέου), ήταν διθέσιο μονώροφο, λιθόκτιστο και κατά το ήμισυ στην δυτική πλευρά είχε και υπόγειο, στη θέση του σήμερα βρίσκεται το Γυμνάσιο Πολυκάστρου.
Γράφει η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ.
Μάρτιος του 2000. Μαθήτρια τότε της Έκτης δημοτικού, καθώς πήγαινα με τα πόδια στο σχολείο, έβλεπα τους περαστικούς να κρατούν στα δυο χέρια τους ένα παιχνιδάκι μικρό τσέπης, που είχε τη μορφή γάτας ή σκύλου και αφοσιωμένα να πατούν τα πλήκτρα του. Όταν έφτανα στην αυλόπορτα του σχολείου η κατάσταση ήταν ακριβώς η ίδια.
Οι μαθητές -περιμένοντας για την πρωινή προσευχή- περιφερόταν στην αυλή του σχολείου όλοι μ’ αυτό το παιχνίδι στα χέρια.
Του ΜΑΚΗ ΙΩΣΗΦΙΔΗ, Δάσκαλου.
- Ε, ψιτ νεαρέ, άκουσέ με για λίγο. Περπάταγα στο στενό πεζοδρόμιο αντίθετα από σένα και την κοπέλα σου. Δεν σ’ έκοψα παραπάνω από 22-23 χρονών. Σε είδα φουριόζο να σκουντάς τον παππούλη που πήγαινε με το μπαστουνάκι του αργά και σας έκλεινε τον δρόμο για να προσπεράσετε. Σε άκουσα να γρυλίζεις:
- Άντε από δω ρε κωλόγερε, δεν πας στο σπίτι σου να πεθάνεις που μου θέλεις και βόλτες, ερείπιο, ασταδιάλα…