Γράφει ο Κώστας Τερζενίδης.

Σε μια τόσο τεραστίων διαστάσεων κρίση που περνά η ανθρωπότητα, με τη λαίλαπα του κορονοϊού, το πρώτο που οφείλουμε να διαφυλάξουμε είναι η κοινωνική μας συνοχή.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης. Οι τελευταίες εξελίξεις, με τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στα νησιά του Αιγαίου και τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο, επιβεβαιώνουν, για μια ακόμη φορά, πως η πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που ακολούθησαν και ακολουθούν πιστά οι ελληνικές κυβερνήσεις, είναι αυτή που ευθύνεται.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, δάσκαλος.

Είμαι κι εγώ κλεισμένος στο σπίτι μου όπως όλος ο κόσμος. Έχω δει τις ειδήσεις σε όλα τα κανάλια, περιηγήθηκα όλες τις ιστοσελίδες στο διαδίκτυο και ψυχοπλακώθηκα.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

«Εφυγε» από τη ζωή ο μεγάλος και ιδιαίτερα αγαπημένος ηθοποιός Κώστας Βουτσάς.. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη από προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης / παιδίατρος  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο  ότι τα μικρόβια διανύουν μεγάλες αποστάσεις και δεν αναχαιτίζονται  στα σύνορα. Δεν πέρασε μια εβδομάδα από την εμφάνιση του νέου κορονοϊού Covid-19 στην Ιταλία και έφθασε το πρώτο κρούσμα στην χώρα μας.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο να υπάρχουν αναρτημένες στα μπαλκόνια οι ελληνικές σημαίες ολόκληρο τον χρόνο είναι μόνιμο φαινόμενο. Κάποιες μάλιστα να είναι κουρελιασμένες και να μην αντικαθίστανται από τους ενοίκους.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Μεγάλος είναι ο ξεσηκωμός και οι αντιδράσεις των Ελλήνων Ποντίων και όχι μόνο, με αφορμή την ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ότι ο Ιβάν Σαββίδης είναι «Ρώσος»… πρόκειται για ρατσιστική, αντεθνική επίθεση που προσβάλει βάναυσα.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Πρωτογνώρισα τον Γιάννη Πολυχρονίδη ως υποψήφιο δήμαρχο Αξιούπολης το 1990. Ήταν τα σκληρά χρόνια της κομματοκρατίας και των χρισμάτων κι εγώ, νέος δημοσιογράφος τότε στη Θεσσαλονίκη, προσπαθούσα να καταλάβω το θράσος και την τόλμη ενός νεοφερμένου στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, που δήλωνε ανεξάρτητος. Επιχειρούσα να μάθω για τον άνθρωπο Πολυχρονίδη κι αυτός μου σύστηνε την όμορφη Αξιούπολη.

Του Κώστα Πινέλη.

Τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Μεταμόρφωσης Αττικής (συνοικία γνωστή και ως Κουκουβάουνες), πήγαν μια βόλτα από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ για να τα... ψάλουν παραδοσιακά στον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Κι αφού του τα είπαν από την καλή, χόρεψαν και ποντιακούς χορούς μαζί του! (χόρεψε και ο ίδιος όπως… μπορούσε (ομάλ ή διπάτ θαρρώ), και αστειεύτηκε με τα παιδιά της αντιπροσωπείας ότι θα μάθει «ένα ένα τα βήματα) και αμέσως μετά αναχώρησε με την οικογένειά του για ολιγοήμερες διακοπές στο… Παρίσι.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Σύντροφοι, Φίλοι και Αδελφοί (*)

Το 1919 που έφυγε, εγκαινίασε τον νέο αιώνα ζωής και δράσης του ΚΚΕ, μας έδειξε για άλλη μια φορά, ότι χωρίς αγώνες, χωρίς μαζικό, ενωτικό, αταλάντευτα μαχητικό κίνημα δεν μπορούμε να απαντήσουμε αποτελεσματικά στην φτώχεια, στην εκμετάλλευση, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ούτε να αποτρέψουμε την όξυνση των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, που απειλούν τους λαούς με νέους πολέμους και δυστυχία.