Του Θεοφύλακτου Παγλαρίδη.

Δεν δοκιμάζεται μόνο η υγεία μας ετούτες τις μέρες. Είναι και αξίες σχεδόν ξεχασμένες, πλήρως υποτιμημένες στους καιρούς της σπατάλης προ Κρίσης (π.Κ.), οι οποίες δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν ούτε στη δεκαετία της ανάγκης. Αξίες όπως η αλληλεγγύη, η έγνοια για τον Πλησίον, η κοινωνική ευαισθησία εμπράκτως εκδηλωμένη...
Από λόγια δόξα στον Γιαραμπή. Καθώς δεν πληρώνουμε και εφορία δοξάσαμε εαυτούς και αλλήλους. Στην πράξη οι στενεμένοι πείνασαν και οι χορτάτοι απλώς εξέφραζαν την προφορική αλληλεγγύη τους. Και κάμποσοι χρησιμοποίησαν την πραγματική πείνα των στενεμένων για να σώσουν τα δικά τους (πολυτελή) ιμάτια.
Ετούτες οι μισοπεθαμένες αξίες ιδού και πάλι σε δοκιμασία. Στους μήνες - ελπίδα να μην γίνουν χρόνια- του Κορονοϊού. Όπου ο φόβος φώλιασε στις ψυχές μας και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης απειλεί την ανθρωπιά μας.
Παραπονιόταν ο παππούς που μένει μόνος του στην πολυκατοικία. Κι είναι το παράπονό του η αιτία να γραφτεί το σχόλιο. Είμαι μια εβδομάδα κλεισμένος στο σπίτι μου. Δίπλα, πάνω κάτω υπάρχουν οικογένειες, νέοι... Κανείς δεν χτύπησε την πόρτα μου να δει αν ζω αν πεθαίνω, αν έχω ανάγκη από τρόφιμα, αν έχω φάρμακα...
Δεν καταγγέλλει κανέναν ο παππούς. Και ποιον να καταγγείλει άλλωστε, τον γείτονα; το παιδί του; το εγγόνι του; τους φίλους του;
Την πίκρα του εκφράζει ο παππούς. Την τραγωδία που ζει η ψυχή σε καιρούς όπου μισοπεθαμένες αξίες δοκιμάζονται στο αμόνι του φόβου.
Μην τον αφήσουμε μόνο λοιπόν τον παππού. Μένουμε σπίτι, αλλά μια φορά τη μέρα να χτυπήσουμε την πόρτα του. Έτσι από μακριά, να δει ανθρώπου πρόσωπο. Εκείνο ίσως έχει περισσότερο ανάγκη. Κι όχι τρόφιμα και φάρμακα.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Δεν βάζει γλώσσα μέσα η Μέλπω. Αρχίζει την γκρίνια και σταματημό δεν έχει. Ο φουκαράς ο Ζαχαρίας γκάνιασε από τότε που την παντρεύτηκε εδώ και κοντά τριάντα χρόνια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Αν όλες τις μέρες τις βλέπεις ίδιες, μπορεί και να τυφλωθείς. Κάθε μέρα που έρχεται, έχει μαζί της το θαύμα ή το τραύμα της. Το ζήτημα είναι να το δεις. Να το  προσέξεις. Να βγάλεις το ανάλογο συμπέρασμα για να βελτιωθείς.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης, Πρόεδρος του Συλλόγου Συνταξιούχων ΟΤΑ Κιλκίς – Παιονίας.

Τις προηγούμενες μέρες έκανα δύο σχόλια για την κατάσταση στην Υγεία εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού και για τους μαχόμενους υγειονομικούς της Δημόσιας περίθαλψης που είναι στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης της Υγείας του λαού, και είναι αυτοί που με αυταπάρνηση την κρατούν σε ένα ανεκτό επίπεδο.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης.

Ο λόφος του Άη Γιώργη ήταν ανέκαθεν ένας από τους δημοφιλέστερους χώρους προσωπικής άθλησης  των συμπολιτών μας. Ιδιαίτερα το πρωί και αργά το απόγευμα ο λόφος πλημμυρίζει από περιπατητές κυρίως και λιγότερους δρομείς, οι οποίοι απολαμβάνουν συνάμα και το πανέμορφο φυσικό τοπίο.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, δάσκαλος.

Τώρα, που εδώ και πολλές μέρες κλειστήκαμε όλοι στα σπίτια μας, αρχίσαμε να αναπολούμε τις προηγούμενες ώρες της καθημερινότητάς μας.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.

Όταν ο Δίας είδε το γιο του Σαρπηδόνα  να τραυματίζεται  από το δόρυ του Πάτροκλου, δίχως να μπορεί ο ίδιος να κάνει κάτι για να τον σώσει, αναγκάστηκε να παραδεχτεί τη νομοτελειακή αρχή ότι «ανάγκα και οι θεοί πείθονται». Στην ανάγκη δηλαδή υπακούν και οι Θεοί. Πόσο μάλλον οι άνθρωποι!

Του Θεοφύλακτου Παγλαρίδη.

Πάνε χρόνια αφότου χώρισαν από κλίνης. Νωρίτερα χώρισαν κι επί της ουσίας. Μπορεί να ζούσαν επί 20  χρόνια τουλάχιστον στο ίδιο σπίτι, αλλά από μακριά.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Καθώς αυξάνονται τα επιβεβαιωμένα κρούσματα του νέου κορονοϊού (COVID-19) στη χώρα μας, οι εργαζόμενοι και ο λαός έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της χρόνιας πολιτικής εμπορευματοποίησης και υποχρηματοδότησης του δημόσιου συστήματος Υγείας, με τις τεράστιες ελλείψεις σε όλες τις μονάδες Υγείας, με την ίδια πολιτική που ακόμα και σήμερα εφαρμόζεται.