Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.  

Ένας ποντικός κι ένας βους, εκεί που προχωρούσαν, είδαν αίφνης έναν αχυρώνα ανοιχτό και, δίχως δεύτερη σκέψη, μπούκωσαν μέσα για να δουν τι έχει.  Ο ποντικός,  με το που βρίσκει μια χούφτα  σπόρους, τρέχει και φέρνει τα παιδιά του στον αχυρώνα να φάνε  κι αυτά. Αντίθετα  ο βους  πέφτει πάνω στο σανό και με λαιμαργία τρώει μόνος.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης.

Ένας ιός ατίθασος χρειάστηκε μόνο δυο μήνες δράσης για να ανατραπεί το νεοφιλελεύθερο σύμπαν και καταστούν ψηλαφητά και στους πλέον εμμονικούς ιδαλγούς του Φρίντμαν πως η κοινωνική και οικονομική οργάνωση δεν μπορεί να αποτελεί αντίγραφο κατασκευής ενός ρολογιού.

Γράφειο ο Κώστας Πινέλης.

Δέκα πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνη την Κυριακή 22 Μάη του 2005 που ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης έφυγε απ’ τη ζωή. Τότε είχα γράψει το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα μας, τις «Ειδήσεις», στις 25 Ιούνη 2005.

Ένα γράμμα….
Σπάνιες είναι οι φορές που ένα γράμμα εκφράζει τόσο αυτόν που το έγραψε. Την στάση του στη κοινωνία, τα πιστεύω του, τη φιλοσοφία του, γενικά ολόκληρη τη ζωή του.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Το τι «αλληλεγγύη» έχει πέσει στο εσωτερικό της ΕΕ όλο αυτό το διάστημα της πανδημίας δεν λέγεται (!), σου έρχεται να κλάψεις ρε παιδί μου από την συγκίνηση!

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Φλεβάρης του 1973. Είμαι στο πρώτο έτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και οι καθηγητές μάς εξετάζουν προφορικά και γραπτά για να μας δώσουν το ‘’επαρκώς’’ για το δεύτερο εξάμηνο. Ο καθηγητής της Λαογραφίας μάς αναθέτει να κάνουμε ο καθένας μια λαογραφική εργασία.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας.

Πρώτα σου στέρησαν τη δουλειά, μετά σου έκλεψαν το όνειρο κι ύστερα έδιωξαν τα παιδιά που σπούδασες με αίμα στα ξένα. Μετά σε τάισαν με νέο ψέμα, κι εσύ τους εμπιστεύθηκες ξανά. Τώρα, εκτός από τη δουλειά θα χάσεις και το σπίτι σου, που το έχτισες κι αυτό με δανεικά κι αίμα. Και μετά, όταν θα ακούς τη «Δραπετσώνα», το στίχο εκείνον που λέει:  «με αίμα χτισμένο κάθε πίκρα και καημός, κάθε καρφί του, πίκρα και λυγμός», δεν θα έχεις σπίτι για να κλάψεις, γιατί δεν θα σε καλύπτει η προστασία για την πρώτη κατοικία.

Γράφει ο Ιωσηφίδης Μάκης.

Εκεί, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1920 γεννήθηκε η Βασίλω στο μικρό χωριό της Μακεδονίας, σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε ακόμα να επουλώσει τις πληγές της μεγάλης καταστροφής του 22. Δύσκολη η ζωή στα σπίτια του Εποικισμού με τους ανθρώπους να προσπαθούν να επιβιώσουν δουλεύοντας όλο σχεδόν το μερονύχτι.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δύο είναι οι εξουσίες που κυριαρχούν στη χώρα: η εκτελεστική εξουσία και τα ΜΜΕ. Αυτές διαμορφώνουν κι εμπεδώνουν το πολιτικό κλίμα. Οι άλλες δύο, η νομοθετική και η δικαστική, είναι υποκείμενες στις δύο πρώτες, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση ελέγχει πλειοψηφικά τη βουλή και ορίζει την ηγεσία του Αρείου Πάγου, αλλά και τα  ΜΜΕ στη συντριπτική τους πλειοψηφία εκφράζουν την κυβέρνηση.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Η δημοκρατία ως έννοια, εκτός από πολιτική είναι και μαθηματική, αφού ορίζεται από την εκάστοτε πλειοψηφία.  Άλλη, όμως, η πλειοψηφία στο λαό κι άλλη στη Βουλή, ειδικά όταν αυτή ευνοείται από τον εκλογικό νόμο.  Το να έχει, δηλαδή, ένα κόμμα τη στήριξη του 1/3 του ελληνικού λαού, αλλά το  ποσοστό αυτό να του παρέχει τη δυνατότητα να κυβερνά τη χώρα, δεν είναι ούτε πλειοψηφία ούτε και δημοκρατία κατ' επέκταση.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης.

Μαύρη επέτειος για το Κιλκίς. Συμπληρώθηκαν εννιά χρόνια από τον Μάιο του 2011 όταν εγκαταστάθηκε ο ανάδοχος εργολάβος του δρόμου Νέας Σάντας - κόμβος Ασσήρου.