Αλαλούμ στη γλώσσα του θεάτρου σημαίνει το μέρος εκείνο της παράστασης, όπου οι ηθοποιοί λένε και κάνουν ό,τι θέλουν για να δημιουργήσουν σκόπιμα μια εικόνα απόλυτης σύγχυσης. Το αλαλούμ πέρασε από το θέατρο στη ζωή του τόπου. Όλη η χώρα, για χρόνια τώρα είναι ένα αλαλούμ με διευρυμένη τη σημασία του όρου. Το επίδομα της «κοινωνικής αλληλεγγύης» π.χ. το πήραν άνθρωποι με βίλες και με χιλιάδες ευρώ σε καταθέσεις, ενώ δεν το πήραν νοικοκυριά, που το είχαν όντως ανάγκη.

Τον Μάιο του 1980 εντυπωσιασμένος από τον 136ο ψαλμό του Ψαλτηρίου, καταχωρισμένο μουσικά στον "Όρθρο" του Αθ. Καραμάνη, πρωτοψάλτης τότε του Μητροπολιτικού Ναού της Θεσσαλονίκης, μουσική παραλλαγή από τη σύνθεση του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος σε γ’ ήχο, καταπιάστηκα να τον μεταφράσω και στη συνέχεια να δώσω την ίδια μουσική επένδυση στους μεταφρασμένους στίχους με μικροπαραλλαγές –αυτές που απαιτούσε ο νεοελληνικός λόγος. Το κείμενο το δημοσίευσα στο περιοδικό "Μελέτες" της Θεσσαλονίκης με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσα τότε Θάνος Διομήδης, όπως το βλέπετε στην παρακείμενη φωτοτυπία (βλέπε και την α’ σελίδα της μουσικής πάρτας στην ευρωπαϊκή σημειογραφία).

Οι πρώτοι Έλληνες που αποβιβάστηκαν στην Αυστραλία, ήταν εφτά νεαροί από την Ύδρα, οι οποίοι έφτασαν το 1828, καταδικασμένοι σαν πειρατές από την αγγλική Δικαιοσύνη. Η ανακάλυψη πλουσίων κοιτασμάτων χρυσού προσέλκυσε πολλούς μετανάστες από χώρες της Ευρώπης, όχι όμως και από την Ελλάδα. Το 1880 υπήρχαν περίπου 150 Έλληνες, παρόλο που, στο μεταξύ ο συνολικός πληθυσμός της χώρας είχε σχεδόν τριπλασιαστεί –κυρίως λόγω των μεταναστών. Αυτοί που έθεσαν ουσιαστικά τα θεμέλια της ελληνοαυστραλιανής παροικίας και, προκάλεσαν το φαινόμενο της αλυσιδωτής μετανάστευσης, το οποίο οδήγησε στην αύξηση του ελληνικού στοιχείου στην Αυστραλία, ήταν κυρίως από τα Κύθηρα, την Ιθάκη και το Καστελόριζο.

Εντυπώσεις βαθιά χαραγμένες στο νου και στην καρδιά. Ακρογιαλιές, βουνοκορφές δεμένες με την οργιαστική βλάστηση, που τόσο χαρακτηριστικά οι δικοί μας, οι παλαιοί μας τα είχαν αποτυπωμένα στα λυρικότατα τραγούδια μας… Παντού απομεινάρια από τον παλιό καλό καιρό, από τη γεμάτη σφύζουσα καθημερινή ζωή των προγόνων μας. Όπως ακριβώς μας τα ‘λεγαν οι παλιοί κ’ εμείς δεν μπορούσαμε να τα πιστέψουμε. Μα και όπως μας τα διηγήθηκαν οι γονείς μας, όταν μετά από τόσες δεκαετίες λαχτάρισαν να ξαναδούν το σπίτι, την αυλή, τη γειτονιά τους, δρόμους των παιδικών τους χρόνων.

Όταν ο άνθρωπος ενεργεί υπεύθυνα, ωφελείται ο ίδιος, γιατί εκτελεί τα καθήκοντα του σωστά και το κοινωνικό σύνολο τον ανταμείβει ανάλογα, ωφελείται και η ίδια η κοινωνία γιατί από την υπεύθυνη εκπλήρωση των ανθρώπινων υποχρεώσεων εξαρτάται και η εύρυθμη λειτουργία της. Όταν όμως εκλείπει η συναίσθηση της ευθύνης από την ατομική πράξη, τότε ο άνθρωπος στρέφεται εναντίον του συνόλου, υποτάσσει το κοινό καλό στο ατομικό και προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στους άλλους. Αναφανδόν, βλέποντας κανείς την καθημαγμένη παντί τομέα Ελλάδα σήμερα, δεν χρειάζεται καν να αναρωτηθεί τις πταίει που επτωχεύσαμεν…

Επανέρχομαι στην προ καιρού καταγγελία μου, για την κεραία κινητής τηλεφωνίας προ βρίσκεται στην κεραμοσκεπή της τριώροφης πολυκατοικίας που βρίσκεται επί της οδού 21ης Ιουνίου 250 καμουφλαρισμένη σε καμινάδα και σας επισυνάπτω την αυτοψία της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) που ζήτησε και πήρε δημότης της πόλης μας.

Τιμούμε σήμερα τη μνήμη των 353.000 θυμάτων των Ελλήνων του Πόντου που έχασαν τη ζωή τους από το Κεμαλικό καθεστώς κατά τα έτη 1916-1923. Ο Ποντιακός Ελληνισμός ήταν αποκρυσμένος γεωγραφικά από τη Μητροπολιτική Ελλάδα. Δεν είχε ούτε πολιτική ούτε στρατιωτική ηγεσία, είχε όμως θρησκευτική ηγεσία που ήταν το στήριγμα του Ελληνισμού. Μόνος του εμάχετο τον τουρκικό εθνικισμό. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει την Γενοκτονία των Ελλήνων, είχαν δρομολογήσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων. Επιδίωξη των ήταν η επικράτηση να γίνει με την δύναμη των όπλων. Το 1915 έγινε η γενοκτονία των Αρμενίων ενώ το 1916 άρχισε η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο.

Λόγος γίνεται τελευταία για τον εκσυγχρονισμό και οικονομική εξυγίανση του Ο.Σ.Ε. παρά που είναι γνωστό σε όλους μας ότι δεν υπάρχουν οικονομικά εύρωστοι σιδηρόδρομοι σε καμιά χώρα. Η συνήθης αρχή της απαξίωσης προς εκποίηση που ίσχυσε για το 20% των μετοχών του Ο.Τ.Ε και το σύνολο της Ολυμπιακής στην καταστροφική για την χώρα οικονομική περίοδο της Ν. Δημοκρατίας με τα μεγάλα φαγοπότια δεν μπορεί να ισχύσει για τον Ο.Σ.Ε. Σε άλλες χώρες δεν είναι εύρωστοι γιατί τα κόστη στα θέματα ασφάλειας ήταν υψηλά ιδιαίτερα στις ανισόπεδες συναντήσεις με οδικές αρτηρίες και πεζογέφυρες. Μείωσαν κοντά στο απόλυτο τα επικίνδυνα σημεία σε ανθρώπους και αυτοκίνητα που συναντούν σιδηροδρομικές γραμμές.

Οταν πρωτοεγκαταστάθηκε στο Κιλκίς ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ κ Εμμανουήλ χαιρετίσαμε την παρουσία του, συμμετέχοντας και στην ενθρόνισή του. Πιστέψαμε πολλοί  ότι η αντικατάσταση του αποδημήσαντος υπέργηρου, πράου και μειλίχιου κκ Αποστόλου, θα έφερνε ένα νέο πνεύμα δημιουργίας, αποτελεσματικότητας και αμεσότητας στα εκκλησιαστικά μας πράγματα. Σε πολύ λίγο κάποιες εφημερίδες σχολίαζαν την παρουσία του Μητροπολίτη όχι με τα κολακευτικότερα σχολια, πλην του ημέτερου Θεφύλακτου (αρχισυντακτη των εφημεριδων μας), και  πολλοι απο μας, τοτε, θεωρησαν την κριτική βιαστική και μη επαρκώς τεκμηριωμένη.

Είπαμε κι άλλοτε ότι η «βία» είναι θηλυκό του «βίος». Προϊόν της ίδιας της ζωής. Και προπάντων της άνομης και της άδικης. Της ζωής που της αφαιρούν το όραμα και της κλέβουν το όνειρο. Της ζωής εκείνης που ταπεινώνεται στους τόπους της δουλειάς και στους χώρους της ανεργίας. Το αν ένας θεσμός είναι σημαντικός ή όχι φαίνεται από την ανάγκη της ύπαρξής του. Φαίνεται ακόμη από το πόσο επηρεάζει καθημερινά τη ζωή του πολίτη. Το νηπιαγωγείο, για παράδειγμα, αν και απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας  μένει κλειστό για τρεις μήνες το καλοκαίρι. Η Βουλή απεναντίας αν και ευθύνεται για την πολιτική ζωή του τόπου, ήταν κλειστή για πέντε μήνες πέρσι, με απόφαση του πρωθυπουργού, Κώστα  Καραμανλή, ερήμην των ελληνικού λαού.