Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ους να (γ)ίνεται ο Πέπης ημ’ διατρός, Ττάσο, εσύ θα τερείς με! (Μέχρις ότου τελειώσει ο Μπέμπης* μου (ο εγγονός μου) ιατρός, εσύ θα με παρακολουθείς, Τάσο!).
Ήταν η εντολή και η προσταγή, η ευχή και η επιθυμία της Καυκάσιας ογδοντάρας, ίσως και περισσότερο, από μεγάλο καυκάσικο χωριό, με την ‘χοντρή’ μεταλλική φωνή, τα αδρά ανατολίτικα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του προσώπου και τα έντονα γαλαζοπράσινα μάτια. (τσιακάλα**).

Του Κώστα Τερζενίδη.

Η όλη εξέλιξη της υπόθεσης που ακούει στο όνομα «ΤΕΙ Κιλκίς», που ωστόσο δεν είναι του Κιλκίς, έρχεται να επιβεβαιώσει γι’ ακόμη μια φορά, το πόσο γραμμένους μας έχει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το πολιτικό σύστημα των Αθηνών.

Γράφει ο Ιωσηφίδης Μάκης, Δάσκαλος.

Γεννήθηκα το 1954 και μεγάλωσα στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Το 1969 στα δεκαπέντε μου χρόνια μετακομίσαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Η οικογένειά μου κατοικούσε στα πάνω Διαβατά όπου οι περισσότεροι κάτοικοι ανήκαν σε μια ιδιότυπη προσφυγική ομάδα τους Αρμενόφωνους Έλληνες για τους οποίους θα μιλήσω παρακάτω.

Του Δημήτρη (Μήτου) Ιωαννίδη.

Περίμενα να τελειώσουν οι πανηγυρισμοί, οι προπηλακισμοί και κάθε είδους..ισμοί να γράψω κι εγώ κάτι σχετικό με τη Γενοκτονία. Θα αναφερθώ όμως σε συγκεκριμένες εκδηλώσεις από συγκεκριμένους ανθρώπους, Πόντιους με όλη τη σημασία και το περιεχόμενο της λέξης. Και, αναφέρομαι στο αφιέρωμα του Καθηγητή Κώστα Φωτιάδη στη Γενοκτονία και στην καταπληκτική δουλειά-ποσοτική και ποιοτική-που παρουσίασε στο περίπτερο 2 της Έκθεσης, από 27 Απριλίου έως 27 Μαιου.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Εδώ και αρκετά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, λέω και γράφω ότι η πάλαι ποτέ Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει πια. Γνώρισα την τότε αυτοδιοίκηση, την διεκδικητική , την αγωνιστική αυτή που ήταν δίπλα σε όλα τα προβλήματα του κόσμου από το 1975 μέχρι το 1984 ως εκλεγμένος στο Δήμο της Νεάπολης και από το 1984 ως υπάλληλος και μπορώ να έχω μια συνολική διαχρονική εκτίμηση.

Κατά πως βγαίνει το συμπέρασμα, τα Σκόπια μάλλον θα αποκτήσουν το νέο όνομα ""Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας"".(REPUBLİKA SEVERNA MAKEDONİJA)
Δηλαδή οι βόρειοι γείτονές μας θα λέγονται από δω και πέρα Σεβερνομακεδόνες. Διόλου πρακτικό νομίζω. Και λεκτικά άβολο.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Στην πολιτική αντιπαράθεση της χώρας, η νεολαία είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση. Η συντηρητική παράταξη άργησε να την πλησιάσει – ίσως γιατί ήταν δέσμια των παραδοσιακών αντιλήψεων ότι οι νέοι δεν αντιμιλούν, αλλά υπακούν τους μεγαλύτερους. Η Αριστερά κέρδιζε τη νεολαία για χρόνια, με τη νεανική εικόνα του Γκεβάρα και του Πολυτεχνείου, μέχρι που τα πρότυπα ξεθώριασαν: Ο Τσε υπάρχει ακόμα, μα πιο πολύ ως αντικείμενο διαφήμισης, ενώ η γενιά του '73 ξεθώριασε.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Για τον προθάλαμο, ή την αίθουσα αναμονής του ιατρείου συνήθως δεν αγόραζα περιοδικά και εφημερίδες. Ό,τι αναγνώσιμο υπήρχε προερχόταν από τους ασθενείς ή τους συνοδούς τους, που μετά την πρώτη ανάγνωση και όσην ώρα περίμεναν τη σειρά τους, πολλοί τα εγκατέλειπαν στο τραπεζάκι, είτε άλλοτε πάνω στην ταραχή, ή παρασυρμένοι από την χαρά τους, ανάλογα με τη διάγνωση του γιατρού. Φυσικά εφ’ όσον παρέμεναν εκεί τα έντυπα, υπονοούνταν ότι τα υιοθετούσε και ο γιατρός!

Του Νίκου Σιάνα.

Όλοι θυμόμαστε το τι ακολούθησε και τι ειπώθηκε τις επόμενες ημέρες εκείνων των συγκλονιστικών συλλαλητηρίων – Θεσσαλονίκης και Αθήνας – για το Σκοπιανό. Προκειμένου να τα συκοφαντήσουν και να τα υποβαθμίσουν με τρόπο ελεεινό διάφοροι ενθομηδενιστές του «αριστερόστροφου φασιστικού και προοδευτικού» χώρου χαρακτήρισαν τους συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια ακροδεξιούς και φασίστες. Ο δε πρωθυπουργός τους αποκάλεσε όχλο. Και όλα αυτά επειδή οι χιλιάδες Έλληνες τούς βροντοφώναξαν στα μούτρα να σταματήσουν το ξεπούλημα και της ιστορίας μας.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Πήρε να σκοτεινιάζει κατά την επιστροφή από το μακρινό Μελάνθιο, κάπου 25 χιλιόμετρα δρόμος ο περισσότερος χωμάτινος με πολλή σκόνη, ύστερα από μία κατ’ οίκον ιατρική επίσκεψη στο χωριό. Εδώ αξίζει να πω, ότι τα τηλεφωνήματα για ιατρική εξέταση στο σπίτι του αρρώστου, έστω και στα χωριά, τα πιο πολλά γίνονταν κατά το βραδάκι, ίσως γιατί τότε επιδεινωνόταν τα συμπτώματα, π.χ. άνοδος πυρετού, είτε διότι η επερχόμενη νύχτα φόβιζε περισσότερο και επιβάρυνε την ψυχολογία ασθενούς και οικογένειας. Είχα μαζί μου παρέα στο αυτοκίνητο και τον μεγάλο αδερφό Κυριάκο.