Του Ανδρέα Μακρίδη.

Διαβάζοντας τις “Ειδήσεις” της 25ης Μαρτίου, μάθαμε για τις παραστάσεις διαμαρτυρίας του Ιατρικού Συλλόγου Κιλκίς και της Ομάδας “Παρέμβαση”, για την παραβίαση της αντικαπνιστικής νομοθεσίας στα μαγαζιά και στις υπηρεσίες της πόλης μας.

Ο νους μας πήγε σε μια σφοδρή κοινοβουλευτική αντιπαράθεση πριν μερικά χρόνια: Δεν ήταν ακριβώς πολιτική, δεν αφορούσε κάποιο υπό ψήφιση νομοσχέδιο, ούτε τις συνήθεις διαμάχες κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης. Αφορούσε κι αυτή το κάπνισμα και ήταν...διακομματική!

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα Δημοτικά σχολεία, Γυμνάσια και Λύκεια του κάθε τόπου, τόσο όσον αφορά τις κτιριακές υποδομές, όσο και οι αύλειοι χώροι ανήκουν στην δικαιοδοσία και την ευθύνη του οικείου Δήμου. Με τον νόμο 3852/2010 «πρόγραμμα Καλλικράτης» η σχολική περιουσία περνάει στον έλεγχο των δήμων.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Ανήμερα της 25ης του Μάρτη, παρακολούθησα ένα ρεπορτάζ-αφιέρωμα του τηλεοπτικού σταθμού «STAR»για τη συμμετοχή των γυναικών στον αγώνα για την Εθνική Παλιγγενεσία του 1821… αναφορά έγινε μόνο για την Μαντώ Μαυρογένους και την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Η ιστορία (η επίσημη) γράφτηκε «από τους εκεί χάμου» για «τους εκεί χάμου». Στα σχολικά μας για παράδειγμα βιβλία δεν υπάρχουν αναφορές για την προσφορά των εκατοντάδων Θρακών στην Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση του 1821. Ούτε για την έστω μικρότερη συμμετοχή των Μικρασιατών και Ποντίων. Ενώ μικρή αναφορά γίνεται και για τη συμμετοχή των Μακεδόνων, όπως για «του Μαύρου νιου τ’ αλώνι» της Ιερισσού…

Γράφει η Μαρία Μιχαηλίδου, υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Ενωτική Δύναμη και υποψήφιο δήμαρχο τον Δημήτρη Τσαντάκη.

Εδώ και καιρό, έχει ήδη ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος. Παράλληλα έχουν ξεκινήσει και διάφορες «περίεργες» ερωτήσεις, όπως π.χ. «Ναι, ωραία, αλλά Μαρία με ποιο κόμμα κατεβαίνετε;».
Με την πολιτική μπορεί να ασχολούμαι από τα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά τώρα κατεβαίνω ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος, άρα είμαι υποψήφια στις εκλογές ΤΟΠΙΚΗΣ αυτοδιοίκησης. Λοιπόν, επειδή προφανώς αντιλαμβάνομαι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα από αυτά.

Γράφει ο Κώστας Κιλτίδης.

Καταγράφω για πρώτη φορά τη δεδηλωμένη και διακηρυχθείσα το 2004 αντίδραση μου στην μετονομασία του υπουργείου γεωργίας σε Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Ο γέννειος και καθολικός τίτλος του συγκεκριμένου υπουργείου είναι Γεωργίας. Αποτυπώνει το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων παραγωγής επί της γης (αγρός, κτηνοτροφία, δασοκομία, αλιεία), πάντα πρωτογενώς. Δυστυχώς η αρρώστια του νεοτερισμού και της απερίγραπτης γλωσσικής αμάθειας επέτρεψε αυτή τη διαστροφή. Χαρίσαμε στις άλλες γλώσσες την έννοια του αγρού και την κάναμε κατόπιν εισαγωγή ως έκφραση του όλου της γεωργίας, γιατί οι λαοί αυτοί είχαν γλώσσες φτωχές για να κυριολεκτούν (αγγλικά, γαλλικά: agriculture).

Γράφει η Χρύσα Κεσίδου.

Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος με την παράταξη:

«ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ – Ο Δήμος Κιλκίς στα χέρια του πολίτη» - Αγαθόπουλος Δημήτριος.

Δυστυχώς η οικονομική κρίση δεν άφησε ανεπηρέαστο κανένα στη χώρα μας. Στην κατηγορία αυτών που βιώνουν, με ιδιαίτερη βαναυσότητα τα αποτελέσματά της, είναι και οι πιο πιστοί σύντροφοι του ανθρώπου, τα ζώα.

Ιστορία σημαίνει γνώση, καθώς παραπέμπει στο ρήμα οίδα με «οι», που θα πει γνωρίζω. Ιστορία όμως είναι και τα γεγονότα εκείνα που σταματούν τη ροή του χρόνου, από το ίστημι + ρους, σύμφωνα με τον Κρατύλο του Πλάτωνα.
Είναι αλήθεια ότι η πορεία του ελληνικού έθνους στον πλανήτη Γη, σημαδεύτηκε από πολλά και σπουδαία γεγονότα. Είναι ακόμη αλήθεια ότι οι λευκές σελίδες της Ιστορίας του έθνους μας είναι πολλές. Και πως πολλές εξέχουσες μορφές δεν έχουν την ανάλογη θέση στις σελίδες της. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και οι ποντιακής καταγωγής Μουρούζηδες και Υψηλάντες.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Οι ιστορικοί λένε ότι με την ανακάλυψη της γραφής η ανθρωπότητα πέρασε από την προϊστορία στην ιστορία. Μήπως όμως έκαναν λάθος;
Ήταν Οκτώβρης του 2018. Βράδυ, καλός ο καιρός και η παρέα των δασκάλων βρίσκεται στο παραδοσιακό σουβλατζίδικο του Θόδωρου Μιχαηλίδη στο κέντρο του Κιλκίς. Απολαμβάνει τα πεντανόστιμα σουβλάκια και σουτζουκάκια του Θόδωρου με τη συνοδεία ρετσίνας. Η παρέα βρίσκεται μέσα στο σουβλατζίδικο ενώ οι υπόλοιπες παρέες που τα έπιναν στα τραπεζάκια έξω έχουν ήδη αποχωρήσει.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Στα τελευταία χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα, ο νεαρός και μελαμψός ιατρός Αλή Ασκάρ, από τη Λιβύη του Καντάφι, απόφοιτος της Στρατιωτικής Ιατρικής στη Θεσσαλονίκη, διάλεξε να αρχίσει την χειρουργική του ειδίκευση στο Νοσοκομείο του Κιλκίς, υπό τον αείμνηστο διευθυντή χειρουργό Γιάννη Ορφανό! Ο ίδιος ομολογούσε, ότι διατηρούσε προσωπική γνωριμία με τον Καντάφι!... Καθόταν, λέει, στο ίδιο θρανίο στα μαθητικά τους χρόνια του Γυμνασίου! Εμείς ήμασταν, τότε, τριάντα – τριάντα δύο χρονών και ο Καντάφι από τα είκοσι εννιά του, ήταν πρωθυπουργός με το στανιό της πετρελαιοφόρας Λιβύης!

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου, οι εφημερίδες γεμίζουν με επετειακά αφιερώματα στην Επανάσταση, συχνά με στείρες μεγαλοστομίες και κοινοτοπίες, βασισμένες σε βολικές κι απλοϊκές παραδοχές που διδαχθήκαμε στο σχολείο. Το δικό μας αφιέρωμα θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαίρεση, κινούμενο πάντα στις ράγες της ιστορικής ακρίβειας και αλήθειας. Δυστυχώς οι εξελίξεις μας αναγκάζουν να επιλέξουμε κάτι διαφορετικό, και να κρούσουμε την καμπάνα του κινδύνου για το ίδιο το μάθημα της Ιστορίας, πριν να είναι αργά.