ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΣΑ
Διάβασα και ξαναδιάβασα τις απαντήσεις που έστειλε στον συμπολίτη μας  Χρυσάφη (μέσω της παρούσης εφημερίδος) ο επίσης συμπολίτης μας Θεόδωρος Αγγελίδης, γιός του αείμνηστου Δημάρχου Κιλκίς Νίκου Αγγελίδη.

Ηταν 14 Φεβρουαρίου 1999 όταν ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, συνοδευόμενος από την μισή κυβέρνηση, επισκέφθηκε το νομό μας. Στο επίσημο γεύμα προς τιμήν του, στον τότε «ΚΗΠΟ», εξήγγειλε την ίδρυση Σχολής ΤΕΙ στο Κιλκίς.

Χθες βρέθηκα στο καφενείο ενός χωριού καλεσμένος από ένα παλιόφιλο. Πίνοντας τον καφέ η παρέα μεγάλωσε, γύρω από την μεγάλη ξυλόσομπα και η συζήτηση, από προσωπικού ενδιαφέροντος, μεταφέρθηκε στην πολιτική, με επίκεντρο την κρίση.

Γράφει ο

Πέτρος -Χρυσοβαλάντης
Στεφανίδης. 

Χανόμαστε καθημερινά σε ένα κυνήγι των υποχρεώσεων, των πρέπει, των φιλοδοξιών μας και ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι! Δεν εργαζόμαστε πλέον  για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε και κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο, πουλιά ταξιδιάρικα που όσο τα κυνηγάμε τόσο εκείνα πετάνε μακριά μας… τα χρόνια φεύγουν  και περνάμε από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία οι μέρες , οι ώρες , οι στιγμές, άλλοτε μας χαμογελάνε και άλλοτε μουντές ίσως και θλιβερές μας κοιτάνε, μα εμείς αναμένουμε τη στιγμή που θα ζήσουμε… δε ζούμε παρά υπάρχουμε αναμένοντας να ζήσουμε.

Γράφει ο Αναστάσιος Αμανατίδης. 

Στο Κιλκίς τα παλιά τα χρόνια, όταν ρωτούσε κανείς έναν καλοστεκούμενο Στενημαχίτη νοικοκύρη,   …Πως πάνε οι δουλειές; …  εισέπραττε με ευκολία την απάντηση  Ομ’ ρουλόϊ… Όμ’ ρουλόϊ…  (Σαν ρολόϊ). Αργότερα η φράση γενικεύτηκε για κάθε τι που εξελισσόταν απρόσκοπτα, ομαλά, πήγαινε (ρολάριζε) καλά, όμ’ ρουλόϊ…

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Όπως είναι γνωστό μετά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπήρξε τριπλή κατοχή στην Ελλάδα από Γερμανούς Ιταλούς και Βούλγαρους την περίοδο 1941-1944. Οι Βούλγαροι κατείχαν την Αν. Μακεδονία και τη Θράκη από τον Στρυμόνα ποταμό μέχρι σχεδόν τον Έβρο. Λίγοι όμως θα γνωρίζουν αυτά που υπέστησαν από τη Βουλγαρική κατοχή οι κάτοικοι των παραπάνω περιοχών εκτός από τους ίδιους που ξέρουν και για τα τάγματα εργασίας που δημιούργησαν οι Βούλγαροι, στα οποία κατατάσσονταν υποχρεωτικά όλοι οι άνδρες που ήταν ύποπτοι για αντίσταση.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Έφτασε στη Βουλή ως συνήθως καθυστερημένος για την συνεδρίαση. Στο υπόγειο πάρκινγκ γινόταν μποτιλιάρισμα και η ατμόσφαιρα θύμιζε θάλαμο αερίων. Δεν υπήρχε ωστόσο πρόβλημα. Και να αργούσε η έναρξη των εργασιών καμιά ωρίτσα, δεν θα χάλαγε ο κόσμος. Στο κάτv-κάτω της γραφής, ο βουλευτής δεν χτυπάει κάρτα, δουλεύει σκληρά ολόκληρο το εικοσιτετράωρο.

Γράφει ο Θεόδωρος
Παυλίδης. 

Μπορεί στο αυτοδιοικητικό σύστημα της χώρας μας, ο Δήμαρχος  να παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά την ευθύνη διοίκησης του Δήμου την έχει το Δημοτικό Συμβούλιο. Αν οι Σύμβουλοι είναι άβουλοι και πειθαρχούν απολύτως στα κελεύσματα του δημάρχου, τότε ισχύει το δημαρχοκεντρικό σύστημα και η παρουσία των συμβούλων είναι άχρηστη έως διακοσμητική Στην περίπτωση αυτή, η επιτυχία ή αποτυχία του δήμου, ανήκει ολοκληρωτικά στον δήμαρχο. Όταν όμως οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, όταν οι αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου είναι καρπός μελέτης, ερεύνης και διαλόγου, τότε αφενός το αποτέλεσμα θα είναι επιτυχές και παραγωγικό και αφετέρου η επιτυχία θα αντανακλάται  σε ΟΛΟ το Δημοτικό Συμβούλιο, του δημάρχου και της αντιπολίτευσης  συμπεριλαμβανομένων.

Γράφει ο
Κώστας Πινέλης. 

Αυτοψία
Φλαμπουράρη στους …
σκουπιδοτενεκέδες
Ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης στην εκπομπή του Σκάι είπε: «Από αυτόν τον αγώνα που κάναμε (σσ: αναφέρθηκε στους δανειστές) ήρθαν και κάποια αποτελέσματα». Και –ανάμεσα σε άλλα- έφερε και το εξής παράδειγμα: «Όπως έχετε παρατηρήσει, δεν βλέπετε πια άνθρωπο, άνδρα ή γυναίκα ή παιδί, να ψάχνει μέσα στα σκουπίδια για το φαγητό του»(!)
«Εξαρτάται τι ώρα βγαίνει ο καθένας στο δρόμο», παρατήρησε ο Γιώργος Αυτιάς.  «Ο,τι ώρα κι αν βγαίνει. Από το πρωί είμαι στον δρόμο. Δεν βλέπεις τέτοια πράγματα. Αυτό που είχε επεκταθεί τρομακτικά την περίοδο του 2014», απάντησε –με στόμφο κιόλας- ο υπουργός Επικρατείας.

Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

‘’Άρνηση’’. Είναι ο τίτλος μιας νέας  ταινίας  που αφηγείται την αληθινή ιστορία μιας συναρπαστικής δικαστικής διαμάχης, που ξέσπασε το 2001. Ο σκωτσέζος Ντέβιντ Ερβινγκ  είναι συγγραφέας βιβλίων με θέμα  τον 2ου παγκόσμιο πόλεμο και το 3ο Ράιχ.  Δεινός αντισημίτης, αγαπημένος συγγραφέας  των νεοναζί,  αρνείται το ολοκαύτωμα και την οργανωμένη  εξόντωση των Εβραίων από τους Ναζί.   Η εβραϊκής καταγωγής Αμερικανίδα  ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ  καταγγέλλει τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τα ψεύδη που γράφει στα βιβλία του ο  Ερβινγκ. Ο Ερβινγ κάνει αγωγή στην Λίπσταντ  για συκοφαντική δυσφήμηση  και την υποχρεώνει  να αποδείξει  (στο δικαστήριο) αν πράγματι έγινε το ολοκαύτωμα όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι. Η συνεχεία επί της οθόνης…