Ο Κώστας μου έδωσε την ευκαιρία αναφερόμενος στο όνομά μου να κάνω μερικά σχόλια στο σχετικό κείμενό του που δημοσιεύσατε με τον τίτλο « Οι παρατεταγμένοι στρατοί που τρομάζουν».
Κατ’ αρχάς περί χυδαίου αντικομμουνισμού κλπ.

Έχοντας ακόμα νωπό το σόκ από την εκλογή του Τράμπ στις ΗΠΑ και με δεδομένη πλέον την άνοδο του λαικισμού και των ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη τη Δύση, είναι απαραίτητη η επαρκής ανάλυση από μέρους μας των νέων συνθηκών σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τεκτονικές πλάκες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος μετακινούνται συμπαρασύροντας μαζί τους τα θύματα αυτών των αλλαγών. Αυτά τα θύματα είτε χάνουν το παρόν τους είτε αγωνιούν για το μέλλον τους και συντηρητικοποιούνται στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τουλάχιστον τα κεκτημένα.

Του Ανδρέα Μακρίδη

Τον Ιανουάριο του 2012, το ελληνικό δημοσιογραφικό όνειρο που είχε γεννηθεί το 1989 με την άνθιση της λεγόμενης ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, ζούσε τον πρώτο κύκλο της παταγώδους κατάρρευσής του. Με την έναρξη της κρίσης, είχε κλείσει ο “Ελεύθερος Τύπος” της Γιάννας Αγγελοπούλου – μια πρότυπη εφημερίδα με μισθούς που όριζαν την εποχή που “λεφτά υπήρχαν”. Ακολούθησε το κλείσιμο του ALTER, το ψυχορράγημα και κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας, το κλείσιμο της ιστορικής Απογευματινής. Οι υπόλοιποι εκδότες, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την πτώση των πωλήσεων, ξεκινούσαν μαζικές απολύσεις και μειώσεις μισθών. Ο προβληματισμός για το μέλλον του κλάδου ήταν τεράστιος.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη

Ο Νικοπολιτίδης αρέσκεται ιδιαιτέρως στην χρήση στενημαχιώτικων ιδιωματικών εκφράσεων, που τις θυμάται και τις χρησιμοποιεί με γνήσια προφορά, γιατί μεγάλωσε στον Στενημαχιώτικο συνοικισμό και πήρε πολλά από εκεί. Γι’ αυτό και η επιμονή του στη διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων τους. Αποτελούν μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και δεν πρέπει να χαθούν, επιμένει να λέει. Αρκεί να αποθησαυρισθούν. Η δημοσίευση παλιών αναμνήσεων με την ιδιαίτερη έκφραση, είναι αποθήκευση και μια καλή αρχή.

Του Νίκου Σιάνα

Η συνεχιζόμενη κρίση στη χώρα μας ανάγκασε και αναγκάζει χιλιάδες νέους – μορφωμένους κυρίως – σε φυγή στο εξωτερικό.  Κάποιοι λένε πως αυτό είναι πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων, να φεύγουν δηλαδή από τον τόπο τους προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής σε ξένους τόπους.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη

πρώην δημάρχου Κιλκίς 

Ως ώρα επιστροφής ορίστηκε η 3, 00 μμ. Στη διαδρομή του ίδιου δρόμου, οι περισσότεροι και περισσότερες κατελήφθησαν από τα δεσμά του Μορφέα, παρά την δική μου επιμονή να τους τρυπώ τα τύμπανα αυτιών τους με τις ιστορικές μου αναφορές, που είναι συνδεδεμένες με τον τόπο και τους ανθρώπους του, την συμπεριφορά των Ευρωπαίων αποικιοκρατών (Ισπανών), τον μεγάλο εθνεγέρτη και ιδεολόγο της Λατινικής Αμερικής Σιμόν Μπολιβάρ,…

Γράφει ο
Θεόδωρος Παυλίδης

Τον Χρήστο Γιανναρά συνήθως δεν τον διαβάζω. Ο λόγος του μού είναι δύσπεπτος.Το παρακάτω όμως κείμενο που δημοσίευσε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  στις 24-5-2015 (αρχείο μου) θέλω να το μελετήσουν όλοι οι σύγχρονοι ''προοδευτικοί''.

Γράφει ο
Γιώργος Δ. Αναστασιάδης
Μέλος Δημοκρατικής Συμπαράταξης Μηχανικών Νομού Κιλκίς
Μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ
Κεντρικής Μακεδονίας

Σε λίγες ημέρες κλείνουν δύο χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ. Μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για ανάκαμψη της χώρας στον σημερινό Πρωθυπουργό, αρχηγό τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο οποίος είχε οδηγήσει την χώρα στις κάλπες λόγω της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, σε αντίθεση με το πνεύμα του Συντάγματος που επιτάσσει ευρεία κοινοβουλευτική συνεργασία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Είδατε το Σάββατο την σύναξη του ΠΑΣΟΚ υπό την Γεννηματά; Ή θα έκλεγες από απελπισία ή θα ξεκαρδιζόσουν στα γέλια από το θέαμα.
Παλιές αμετανόητες τετριμμένες φιγούρες, που προκαλούν τουλάχιστον απαρέσκεια στον ταλαιπωρημένο Λαό μας, που τους χόρτασε στον καιρό της αποτυχημένης εξουσίας τους.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη 

Δεν διερωτήθηκε κανείς, ότι κληρονομήσαμε τον ‘Αη – Γιώργη χωρίς την καμπάνα του; Ή μήπως δεν είχε καμπάνα; Ασφαλώς και είχε… Βέβαια δεν ήταν του μεγέθους και της σημασίας της ‘’μεγάλης’’ Καμπάνας των Καυκασίων, (για την οποία θα αναφερθούμε σε άλλο σημείωμα), αλλά ήταν καμπάνα. Υποθέτω θα ήταν σαν την ‘’φτωχική’’ σε μέγεθος σημερινή. Τι απέγινε άραγε;