Γράφει ο
Κώστας Πινέλης. 

Η επανάσταση του 1821 ήταν εθνικοαπελευθερωτική. Εναντιώθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία και την εξουσία της, γι' αυτό και είχε βαθιά προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί ολοκληρωμένα από την άποψη των σκοπών της, απαιτείται προσέγγιση και έρευνα στο κοινωνικοοικονομικό καθεστώς ενάντια στο οποίο στράφηκε η επανάσταση και το χαρακτήρα του, δηλαδή ποιες ήταν οι σχέσεις παραγωγής στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη. 

Δεν σου αρέσει τίποτα από το σήμερα, φτιάξε το αύριο όπως σ΄αρέσει.
...
Δεν μπορείς να ανεχτείς τον εαυτό σου; άλλαξέ τον.
 
Μην αρκείσαι στα λίγα όταν είσαι φτιαγμένος για τα πολλά.
Μην συντονίζεσαι με την καθημερινότητα, όταν μπορείς να ζήσεις στιγμές, έστω και ελάχιστες απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξής σου, μην βάζεις όρια στις επιθυμίες σου.

Του Δημήτρη (Μήτου) Ιωαννίδη.

Στον πρώτο τίτλο «η τρομοκρατία της αξιολόγησης δεν θα περάσει»  είχαν ταχτεί υπέρ (άλλωστε δική τους έμπνευση ήταν) οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπ/κών ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, αλλά,  και σε κάθε μορφή αξιολόγησης τον Ιούνιο του 2014, απαξιώνοντας μ αυτόν τον τρόπο όλους τους έντιμους εκπαιδευτικούς, η πλειοψηφία των οποίων διαφωνούσε με τη στάση αυτή των συνδικαλιστικών Οργάνων. Είχα καυτηριάσει αυτή την αρνητική στάση των συνδικάτων που απαξίωναν τους εκπ/κούς, με δημοσίευμα των ΕΙΔΗΣΕΩΝ της 16ης Ιουλίου, τονίζοντας, πως η ελληνική κοινωνία ανέκαθεν, κατέτασσε τους δασκάλους και τους καθηγητές στην πρώτη γραμμή εκτίμησης όλων των δημοσίων υπαλλήλων , οι οποίοι πλήν όλων των άλλων, ήταν μαζί με την ελληνική κοινωνία,  μπροστάρηδες σ όλους τους απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες από την περίοδο της τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα.

Γράφει ο Νίκος Σιάνας.

Χωρίς αμφιβολία η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει πολλά και δυσεπίλυτα εθνικά προβλήματα και καθημερινά γίνεται πολύ κουβέντα γι’ αυτά. Όμως για το πιο σοβαρό το πιο μεγάλο, το πιο σημαντικό και το πιο κρίσιμο πρόβλημα που κινδυνεύει να εξαφανίσει το γένος των Ελλήνων δεν ακούγεται λέξη. Το Δημογραφικό και η υπογεννητικότητα για την πολιτεία και τους πολιτικούς ταγούς είναι πρόβλημα ανύπαρκτο.  Αδιαφορούν εγκληματικά και ας γνωρίζουν επισήμως και λεπτομερώς όλες τις πτυχές του προβλήματος που αναλύεται στο ομόφωνο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, το οποίο υπεβλήθη στο προεδρείο της Βουλής των Ελλήνων τον Φεβρουάριο του 1993

Γράφει ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος.

Τα σύνορα της καρδιάς του, ο κ. Ερντογάν τα ορίζει ως τα μέσα του Αιγαίου Πελάγους, εγκλωβίζοντας μέσα αρκετά Ελληνικά νησιά. Δεν αναρωτήθηκε όμως που φθάνουν τα δικά μας σύνορα της καρδιάς χωρίς να πάσχουμε από μεγαλοκαρδία.
Οι Τούρκοι δεν είχαν ποτέ σχέση με θάλασσα και νησιά, απόδειξη ότι δεν έχουν να μας υποδείξουν νησιά και ναυμαχίες.

Γράφει ο δικηγόρος
Θεόδωρος Παυλίδης. 

Ο Ανέστης Ακριτίδης, από την Βυρώνεια Σερρών, είναι καθηγητής μέσης εκπαίδευσης (φιλόλογος). Τον άνθρωπο προσωπικά δεν τον γνωρίζω. Γνώρισα όμως προχθές ένα κομμάτι από το έργο του που με εντυπωσίασε υπερβολικά.
Αν και δεν αφορούσε το εκπαιδευτικό του έργο, με την στενή του όρου έννοια,στην ουσία αφορούσε την εκπαίδευση της τοπικής κοινωνίας σε θέματα ιστορίας και τέχνης.

Του Ανδρέα

Μακρίδη.

Η έκφραση είναι πολύ οικεία σε όλους μας: “Δεν θα βρεθεί κάποιος να τους κάτσει στο σκαμνί;”. Έχει παράπονο και πίκρα αυτό το ερώτημα, πάντα επίκαιρο για όσους “πεινούνε και διψούνε για Δικαιοσύνη”. Στην πράξη ωστόσο, η εκπλήρωση του λαϊκού ετούτου πόθου, αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη απ' ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρξε ένα ακόμη παράδειγμα.

Γράφει ο
Θεοφύλακτος

Παγλαρίδης.

Είναι στατιστικώς καταγεγραμμένο: Κάθε φορά που εκτελείται ένα μεγάλο έργο οδοποιίας στο ν. Κιλκίς για το οποίο απαιτούνται τεράστιες ποσότητες αδρανούς υλικού, οργιάζει η παράνομη αμμοληψία στην κοίτη του Γαλλικού και των παραποτάμων του.
Η κατασκευή του πρώτου τμήματος της οδού Κιλκίς – Θεσσαλονίκης, από τον κόμβο Μαυρονερίου μέχρι τη Νέα Σάντα είναι χαρακτηριστική. Τα φορτηγά επί μήνες ανέσκαπταν την κοίτη του ποταμού, ενώ εξαφάνισαν κι ένα λόφο, τρία χιλιόμετρα έξω από το Κιλκίς.
Οι φωνές διαμαρτυρίας πάντα υψώνονται, αναζητούνται αρμόδιοι να επιβάλλουν τη νομιμότητα, συνήθως δεν ανευρίσκονται ή κι όταν κινούνται κατά των παρανόμων αμμοληπτών οι επιπτώσεις είναι τόσο ήπιες που λειτουργούν ως οιονεί καθαρτήριο. Ένα δυο πρόστιμα για τους τύπους και  η ζωή (και η αμμοληψία) συνεχίζεται.

Γράφει ο
Κώστας Πινέλης.

Μέρος 2 από 2.

Κι’ αν στην Κρήτη ανήκει η τιμή ότι έδωσε τους περισσότερους άνδρες μετά από τους ντόπιους στο Μακεδονικό Αγώνα η Κύπρος διεκδικεί να είναι η δεύτερη από τις εκτός Μακεδονίας περιοχές με αριθμό εθελοντών.

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου.

Στιγμές γέλιου, προκαλούμενου όμως από καυστικό, αιχμηρό, βιτριολικό χιούμορ και έντονου κοινωνικού προβληματισμού χάρισε και θα συνεχίσει να χαρίζει για ένα ακόμα Σαββατοκύριακο (25 και 26.3.2017) στο κοινό του Κιλκίς η θεατρική ομάδα της «ΤΕΧΝΗΣ», παρουσιάζοντας  το θεατρικό έργο του Στανισλάβ Στρατίεβ  «το σακάκι που βελάζει».