ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ε. ΠΑΥΛΙΔΗ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ

Αν σε δημόσια ομιλία μου, τασσόμουν υπέρ της συμμαχίας Ελλάδος-Σκοπίων, δεν νομίζω ότι θα βρισκόταν (Έλληνας) ακροατής που θα εκδήλωνε την δυσφορία του.
Αντιθέτως αν τασσόμουν υπέρ της συμμαχίας Ελλάδος-Μακεδονίας (υπονοώντας φυσικά το κράτος των Σκοπίων) οι αντιδράσεις θα ήταν άμεσες. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, ΔΕΝ θέλει τα Σκόπια να αυτοαποκαλούνται Μακεδονία και γι΄ αυτό οι αντιδράσεις είναι πολλές.

Γράφει ο
Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Ετοιμαζόμουν να παραθέσω πλείστα όσα περιστατικά της δημόσιας ζωής ερμηνεύουν την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης της βλακείας, αλλά με πρόλαβαν τα γεγονότα στο Κιλκίς. Την Κυριακή 2 Οκτωβρίου τουλάχιστον 100 συμπολίτες μας βρέθηκαν στο Επιμελητήριο για να χειροκροτήσουν τον εκπρόσωπο του Σώρρα  και της «Ελλήνων Συνέλευσις».
Συνταρακτική η διαπίστωση. Εκατό άτομα δεν μαζεύουν στις συνελεύσεις τους ούτε ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ανερχόμενη Νέα Δημοκρατία, πολλώ δε μάλλον τα μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων και το πεφιλημένο ΠΑΣΟΚ.

Γράφει η Θεοδοσία Ε. Παπαδοπούλου-Τσάτση
Φιλόλογος Α.Π.Θ. MSC Ειδικής Αγωγής, e.mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσες ώρες περνάμε μπροστά από μία οθόνη; Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο χρόνος αυτός ξεπερνά τα ανώτερα όρια του φυσιολογικού. Τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει η υπερέκθεση στα ΜΜΕ, στη σωματική και  ψυχική μας υγεία, είναι αρκετά γνωστά σε όλους μας. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά και τους εφήβους;

Γράφει ο Γ. Ηλονίδης, Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τ. Διευθυντής  Δ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής  “Ιπποκράτειου” Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

Της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου 

Τους βλέπεις παντού. Στους δρόμους, καθώς προσπαθούν να προσανατολιστούν ανάμεσα σε αυτοκίνητα, πεζούς και ποδηλάτες που τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα αψηφώντας τους αμέριμνους περαστικούς που θα βρεθούν στο δρόμο τους. Στα τρένα, καθώς ταξιδεύουν με τεράστιες βαλίτσες, πλαστικές σακούλες και αταίριαστα για την εποχή και αυτά τα γεωγραφικά πλάτη ρούχα. Στις υπηρεσίες, όπου περιμένουν σχηματίζοντας μεγάλες ουρές. Τους καταλαβαίνεις αμέσως. Δεν είναι τόσο το χρώμα του δέρματος, τα πολλά μικρά παιδιά που κουβαλούν ή το νεαρό της ηλικίας τους που τους κάνει να ξεχωρίζουν σε μια γερασμένη δημογραφικά Γερμανία. Είναι τα δειλά, ντροπαλά ή όλο περιέργεια βλέμματά τους. Είναι οι τυχεροί.

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

Του Βλάση Αγτζίδη (*)
Ο ιστορικός που καλείται να μελετήσει τον 20ο αιώνα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ιδεολογία και το κίνημα που τον χαρακτήρισε ήταν το κομμουνιστικό. Η λέξη «κομμουνισμός» στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως «κοινωνισμός» κι έτσι χρησιμοποιούταν από τους πρώτους Έλληνες. Εξέφραζε ένα ιστορικό ρεύμα που πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων, αντιδρούσε στην εκμετάλλευση και αγωνιζόταν για την κοινωνική ισότητα. Ιστορικά είχε πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους εκδοχές. Η επικρατέστερη αυτών, υπήρξε μια καλά επεξεργασμένη θεωρία από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρειδερίκο Ένγκελς και έλαβε το όνομα «μαρξισμός». Ο μαρξισμός επιχείρησε να εξηγήσει τα ιστορικά φαινόμενα μέσα από το κριτήριο της πάλης των τάξεων. Οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι η κοινωνία αποτελείται από διάφορες κοινωνικές τάξεις, η υπόσταση των οποίων εξαρτάται από τη σχέση που διατηρούν με τα μέσα παραγωγής.

Κρίνονται οι πολιτικοί, κρίνονται και οι γράφοντες. Πώς να απαντήσει κανείς στην αθλιότητα; Και πώς να την δικαιολογήσει; Να ‘ναι κατάθεση διαπιστευτηρίων λόγω της επίσκεψης του προέδρου της Ν.Δ. στο Κιλκίς ή σηματοδοτεί έναρξη ενασχόλησης με την πολιτική;

Οφείλω να ομολογήσω ότι διαβάζοντας την απάντηση του φίλου Κώστα Πινέλη (με τον οποίο σημειωτέον απολαμβάνω την αντιπαράθεση ρισκάροντας βεβαίως να μου τα πει χοντρά κάποια στιγμή) στον άλλο φίλο Τάσο Ναούμη, συνειδητοποίησα ότι ένας άνθρωπος σαν τον Κώστα με σημαντική κουλτούρα παλεύει να στηρίξει αυτά τα ξερά και ξύλινα που δε  στηρίζονται για το Κ.Κ.Ε. και το κομμουνιστικό κίνημα το οποίο κατέρρευσε ως αναγκαιότητα μέσα από την ιστορική εξέλιξη. Τόσο άντεξε.

Γράφει ο Ευστάθιος Παπαδόπουλος, Πολιτικός μηχανικός

Στο προηγούμενό μου άρθρο υπήρχε μια πρόταση η οποία έλεγε πως με απασχολεί αρκετά η πολιτισμική προσέγγιση των φαινομένων που βιώνουμε καθημερινώς. Δηλαδή κατά πόσο ενέργειες οποιασδήποτε φύσεως έστω και ακραίες  συμβάλλουν στην οποιαδήποτε ανάπτυξη κάποιου πολιτισμού και γενικά τί ακριβώς πολιτισμό γαλουχούμε και μεταλαμπαδεύουμε στις μελλοντικές γενιές. Ας αναπτύξω το συλλογισμό μου ξεκινώντας από κάτι απλό. Γενικά στη ζωή μου δεν κατάφερα να κάνω αποδεκτό το γεγονός ότι το καθολικά σωστό και λάθος, εν φύσει, είναι έννοιες προσαρμοσμένες ανάλογα με τις καταστάσεις ή περιστάσεις της εκάστοτε κοινωνίας ή και ακόμα στην κρίση (ή συμφέρον) του καθενός. Κοινώς το γνωστό ‘’κόβω και ράβω στα μέτρα μου’’.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Αναρωτιέμαι κάποιες φορές μήπως  κάνουμε το λάθος να απαντάμε  σε αυτά που γράφουν για εμάς ή ακόμη και σ’ αυτά που μας ρωτάνε άσχετα από την πρόθεση; Το ίδιο  αναρωτήθηκα διαβάζοντας στις εφημερίδες μας το άρθρο «Ο σύγχρονος αριστερός πολιτικός» του κ. Τάσου Ναούμη. « Πω-πω νόημα, που έλεγε κι ο θεατής του χαρυκλυννικού Αρτέμη. Πολύ νόημα! Άμα δεν προσέξεις, το έχασες...»