Γράφει ο Γιάννης Αλίρης.

Ο μέσος Νεοέλληνας, εδώ και αρκετά χρόνια, βιώνει φτώχεια και ανέχεια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Δάσκαλος - συγγραφέας

Το ήθος και η πολιτική είναι δύο έννοιες αλληλένδετες. Δίχως το ήθος και η πιο ορθή πολιτική δεν λειτουργεί. Η «Πολιτεία» του Πλάτωνα στηρίζεται  πιο πολύ στο ήθος των πολιτών παρά στην ισχύ των νόμων.

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης.

Πολλοί θα θεωρήσετε ότι το θέμα που επέλεξα είναι μακάβριο και δεν έχετε άδικο σ’ αυτό. Τα κοιμητήρια, όμως, η «πόλη των νεκρών», αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της πόλης, καθώς στους παλιούς τάφους αναγράφονται πολύτιμα στοιχεία για τους ανθρώπους που είναι συνδεμένοι με την ιστορία και την κοινωνική της ζωή και που έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια πριν από δεκαετίες. Ονόματα, επίθετα, χρονολογίες γεννήσεων και θανάτων προσώπων και οικογενειών, τόποι καταγωγής, επαγγέλματα, ταφικές επιγραφές σε επιτάφιες στήλες, αποτελούν στοιχεία που συμπληρώνουν τον καμβά της μικροϊστορίας της πόλης.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος, konmpalo@gmail.com, Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος, Πρώην Γενικός Διευθυντής - Γενικής Διεύθυνσης Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων (ΓΔΠΕΑΔΣ) Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ).

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης.

Ο ντελάλης ή τελάλης ήταν ο επαγγελματίας που γνωστοποιούσε μεγαλόφωνα ειδήσεις δημοσίου ενδιαφέροντος. Η λέξη τελάλης προέρχεται από την αραβική λέξη tellal, που σημαίνει μεσίτης – δημόσιος κήρυκας ή από το τήλε + λαλώ, που σημαίνει μιλάω από μακριά. Στο Βυζάντιο ονομαζόταν διαλαλητής ή κήρυξ και σε διάφορα κείμενα περιγράφεται άλλοτε ως καλοντυμένος ιππέας που έφερε σάλπιγγα ή βούκινο και άλλοτε ως ταπεινά ενδεδυμένος πεζοπόρος. Ο διαλαλητής της περιόδου αυτής εκτελούσε χρέη κράχτη των καπηλειών, επέβαλλε την τάξη στα πλήθη που κατέκλυζαν τον ιππόδρομο, προηγούνταν της πορείας διαπόμπευσης κάποιου ατόμου που έχει τελέσει έγκλημα ή έχει υποπέσει σε παράπτωμα ηθικής τάξης.

Γράφει η Νικολαΐδου Ουρανία (Ράνια).

«Εάν αρχίσωμεν οι Έλληνες να τινάζωμεν εις τον αέρα τα τεμένη των απίστων δια ν’ αποσείσωμεν από τα στήθη μας έναν φανταστικόν εφιάλτην, αξιόλογα και άπιστοι ημπορούν ν’ ανατινάξουν εις τον αέρα κάθε θόλον χριστιανικού ναού επί του οποίου είχεν ακτινοβολήσει κάποτε ο σταυρός των Γκιαούρηδων».

Παύλος Νιρβάνας

«Το παιχνίδι της μνήμης και της λήθης». Το σκηνικό της Οθωμανικής κατάρρευσης και της ερήμωσης αντικαταστάθηκε από άυλες και υλικές κληρονομιές μιας άλλης κοινωνίας η οποία βασίστηκε σε εθνικά κατεστημένους κανόνες μνήμης με άμυνες διαφύλαξης του πάτριους εδάφους. Ωστόσο αυτό δεν στάθηκε ικανό να επιφέρει και τη λήθη.

Γράφει η Θεοδοσία Σβολάκη Μπάντζου.

Προς τον εκδότη της εφημερίδας Ειδήσεις, κ. Κώστα Τερζενίδη

Θυμάσαι Κώστα; Τότε, Οκτώβρης ήταν, πριν 30 χρόνια που μαζί οραματιστήκαμε ένα Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στο Κιλκίς; Θυμάσαι το άρθρο που έγραψα τότε; "Έ' και να είχαμε ένα Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στο Κιλκίς".

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου, Φιλόλογος Ξένων Γλωσσών.

Είναι ζητούμενο και-  στοιχείο ασφάλειας, σιγουριάς και ευημερίας-  η Πατρίδα σου να έχει τη δυνατότητα και να διαθέτει όλα τα αναγκαία μέσα, ώστε να ανταποκρίνεται με επάρκεια στις  κάθε είδους ανάγκες των πολιτών της.

Γράφει ο Γιάννης Αλίρης.

 Εθνικός όρκος

Το 1920 το τελευταίο Οθωμανικό κοινοβούλιο ψηφίζει τον εθνικό όρκο.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Χιλιάδες χρόνια πριν, το θηλαστικό άνθρωπος ως χόμο νεάντερταλ  μετεξελίχθηκε σε χόμο σάπιενς δηλαδή στον σκεπτόμενο άνθρωπο και οργανώθηκε σε μόνιμους οικισμούς και σε τοπικές κοινωνίες.