Γράφει ο Παναγιώτης Αδαμος.

Είναι ο ελληνικός λαός έτοιμος και ώριμος για πραγματική δημοκρατία; Το ερώτημα μπορεί να φαίνεται απλοϊκό ή και προβοκατόρικο. Και οι απαντήσεις μπορεί να ποικίλλουν. Άλλωστε μια μερίδα του πολιτικού κόσμου – αλλά, δυστυχώς, και μια μερίδα της κοινωνίας των πολιτών – απαντούν στο παραπάνω ερώτημα αρνητικά. Πολλοί συμπολίτες μας λοιπόν έχουν πειστεί ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ωριμάσει πολιτικά σε βαθμό τέτοιο ώστε να του ανατεθεί πραγματική λήψη αποφάσεων σε σοβαρά ζητήματα – μέσω, π.χ., δημοψηφισμάτων. «Απόδειξη» λένε «της πολιτικής μας ανωριμότητας, οι διαχρονικώς κακές μας επιλογές την ώρα της κάλπης» και άλλα παρόμοια.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης,

Ένα από τα συνηθισμένα και πολυφορεμένα επιχειρήματα για να κατηγορήσουν και να λασπολογήσουν ενάντια στο Σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα είναι και το στερεότυπο αφήγημα για τις καταθλιπτικές, μουντές, άχαρες οικοδομές στις χώρες που επιχειρούσαν να κτίσουν τον Σοσιαλισμό. Χρόνια ήθελα να σχολιάσω γι αυτό.
Δεν βλέπουν και δε θέλουν να δουν ότι αυτά τα μεγάλα οικοδομικά μπλοκ κτίστηκαν τις δεκαετίες του 1950-1960, τότε που οι χώρες αυτές έβγαιναν κατεστραμμένες από τον πόλεμο και έγιναν για να στεγάσουν τον κόσμο και να λύσουν το οξύ στεγαστικό πρόβλημα βάζοντας στην άκρη την αισθητική και την πολυτέλεια και δίνοντας βάση στο να είναι τα σπίτια λειτουργικά και ασφαλή. Κάποιες από αυτές μάλιστα υπήρξαν και αρχιτεκτονικά θαύματα ή δημιούργησαν νέες τάσεις στην παγκόσμια αρχιτεκτονική.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Με αφορμή το βιωματικό εργαστήρι που ετοιμάζω, “ Σε ακούω παιδί μου”, χθες με την κόρη μου επισκεφτήκαμε ένα πολυκατάστημα και στο διάστημα που κάναμε τη βόλτα μας, αντιλήφθηκα τρεις συζητήσεις παιδιών που είχαν με τους γονείς τους, που ένιωσαν ότι η ανάγκη τους δεν εισακούστηκε.
Μου έκανε εντύπωση, ότι ενώ οι ηλικίες ήταν διαφορετικές, η αντίδραση και των τριών παιδιών ήταν παρόμοια. Η κοινή τους αντίδραση ήταν η απομάκρυνση τους κοντά από τον γονιό, διότι είχαν αποκοπεί συναισθηματικά.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης.

Τον χειρότερο εαυτό της αντέγραψε η Νέα Δημοκρατία ενώ βαρύ πλήγμα στην αξιοπιστία του δέχεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με τη δημοσιοποίηση των νέων διοικητών-αναπληρωτών διοικητών στα νοσοκομεία της χώρας.
Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων τις εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη περί αξιοκρατίας και επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει ότι σε θέσεις ευθύνης η επιλογή μόνο σε αξιολογικά κριτήρια θα υπακούει, πριν συμπληρωθεί εξάμηνο από την ανάληψη της εξουσίας ο κ. Κικίλιας με την ανακοίνωση των νέων διοικητών-υποδιοικητών στα νοσοκομεία της χώρας κάνει φανερό σε όλους τους πολίτες πως η "αποκατάσταση" των κομματαρχών της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί βαρύτερο κριτήριο από επιστημονικούς τίτλους, σπουδές, και βιογραφικά.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Για νάμαι ειλικρινής, το χάρηκα διπλά που είδα δίπλα δίπλα τον πρώην και νυν δήμαρχο Κιλκίς στην εκδήλωση παραλαβής νέων μηχανημάτων του δήμου Κιλκίς.
Χάρηκα πρώτον, γιατί ο νυν δήμαρχος, Δημήτρης Κυριακίδης, προσκάλεσε τον πρώην δήμαρχο στην εκδήλωση παραλαβής, αναγνωρίζοντας πως πρόκειται για ένα έργο της προηγούμενης δημοτικής αρχής, κι αξίζει να τιμηθεί γι’ αυτό.
Χάρηκα δεύτερον, γιατί ο πρώην δήμαρχος, Δημήτρης Σισμανίδης, ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση και βρέθηκε δίπλα στο νέο δήμαρχο του Κιλκίς.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Πριν από 30 χρόνια, στις 9 Νοέμβρη 1989, έπεσε το τείχος του Βερολίνου, σηματοδοτώντας την ανατροπή της σοσιαλιστικής εξουσίας στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ) μετά από δεκαετίες στοχευμένης ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης.
Σε αυτήν τη «στρογγυλή» επέτειο - παρά τα πανηγυρικά αφιερώματα για την «επανένωση» και τις φωτογραφίες ανθρώπων που γιόρταζαν στους δρόμους του Βερολίνου - ο απολογισμός των υποσχέσεων για τα «ανθισμένα τοπία» που περίμεναν τους Ανατολικογερμανούς και για «μια ανοιχτή χώρα με ελεύθερους ανθρώπους», είναι αναπόφευκτος, ιδιαίτερα στη Γερμανία.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Κάποιοι λένε ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Δεν λένε όμως ότι το  εφικτό  και το ανέφικτο είναι έννοιες ελαστικές, όπως  και οι έννοιες «καλός» και «κακός. Οι λέξεις καλο-μαθημένος και κακο-μαθημένος αν και  είναι αντίθετες ως προς το πρώτο τους συνθετικό μέρος στην ουσία είναι συνώνυμες αλλά και ταυτόσημες συγχρόνως. Δικαίως ισχυρίζεται ο Καζαντζάκης ότι «το καλό και το κακό είναι ένα και το αυτό». Ιδίως όταν συγκρούονται αντίθετα  συμφέροντα, καθώς το καλό του ενός συνδέεται συχνά με το κακό του άλλου…

Γράφει η Κωνσταντίνα Γεράκη.

Το ερώτημα πώς θα κάνεις έναν άντρα
να παραμείνει κοντά σου διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του για σένα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος των γυναικών…
Τα πράγματα είναι απλά.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Σε μία πρόσφατη συνεδρία μια μαμά με ρώτησε αν η τιμωρία στο καρεκλάκι έχει επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση του παιδιού της. Ενώ διαπιστώνει διόρθωση στη συμπεριφόρα του, παρόλα αυτά ανησυχεί μήπως η μέθοδος δρα αρνητικά παρά θετικά.
Για να είμαι ειλικρινής, ως τεχνική θεωρείται ξεπερασμένη, αντιπαιδαγωγική και αναποτελεσματική. Παρόλα αυτά, ακόμη κάποιοι την υποστηρίζουν φανατικά. Αρχικά, ο σκοπός της καρέκλας, ήταν να απομονώσει το παιδί για μικρό διάστημα, ώστε να μην εισπράτει θετική ενίσχυση από τον περίγυρό του για κάποια άσχημη συμπεριφορά. Το παιδί πρέπει να πάρει το μήνυμα, οτι στην άσχημη συμπεριφορά κανένας δεν μου δίνει προσοχή. Απεναντίας, μπορεί να την έχει, όταν δείξει τη σωστή του συμπεριφορά.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος.

Η διπλανή φωτογραφία θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.  Απεικονίζει σε πρώτο πλάνο ένα  άγαλμα και στο βάθος  ένα  εγκαταλελειμμένο κτίριο-αποθήκη.   

           α) Το κτίριο ανήκει σε  δίδυμες αποθήκες που κουβαλούν μνήμες της σύγχρονης ιστορίας του Κιλκίς. Την Οθωμανική περίοδο  χρησίμευαν ως  καπναποθήκες γνωστές με το όνομα Ανγκο-Ποπώφ. Εκεί εγκαταστάθηκαν το 1913 οι πρώτοι πρόσφυγες  όταν έφθασαν από την Στρώμνιτσα στο πυρπολημένο  από τον πόλεμο Κιλκίς.