Του Δημήτρη Ιωαννίδη.

Ως Τρεις Ιεράρχες αναφέρονται οι 3 επιφανείς Άγιοι της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θρησκείας που καθιερώθηκαν και ως Προστάτες των Γραμμάτων και των Μαθητών, και είναι ο Βασίλειος ο Μέγας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Θεολόγος.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.  

Ο χρόνος είναι μια αόρατη γραμμή που την κάνουν ορατή τα γεγονότα. Αυτά τον ορίζουν κι αυτά τον στιγματίζουν. Αυτά τον καταξιώνουν και τον απαξιώνουν. Από αυτά εξαρτάται, αν είναι καλός ή κακός. Χωρίς τα γεγονότα θα ήταν κενός και αμνημόνευτος.  

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος.

Όσο απεχθάνομαι την λέξη τιμωρία, τόσο συχνά την ακούω γύρω μου. Μπορώ να πω ότι σαν παιδί, λεκτικά σίγουρα την είχα οικειοποιηθεί όπως όλοι μας. Τόσο, που σε όλους μας βγαίνει αυθόρμητα και αβίαστα η έκφραση “θα μπεις τιμωρία” ή “ στο δωμάτιο σου τιμωρία” ή “γρήγορα τιμωρία”.

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα σας και στον ηλεκτρονικό σας ιστότοπο, στις 6/01/20, με συγγραφέα τον κ. Κωνσταντινίδη και τίτλο «Το ελληνίζειν εστί το ορθώς ονομάζειν», υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες, και αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος της παρέμβασής μου.

Γράφει και ιστορεί ο Σάββας Αθανασιάδης.

-Ρε, τι έριξες πάλι. Καλά, δεν είδες την ντάμα που πέρασε; Θα μας τρελάνεις; Ρίξε τον παπά, να ξεμπερδεύουμε.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80, μάς ήρθε από τη Γαλλία ο Ιάκωβος (το πρόσωπο υπαρκτό, το όνομα φανταστικό). Ο Ιάκωβος, συνάδελφος δάσκαλος, υπηρετούσε στο Παρίσι και επειδή συμπλήρωσε τα πέντε χρόνια, επέστρεψε στην Ελλάδα και τον στείλανε στο Κιλκίς. Τοποθετήθηκε σε μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο χωριού της επαρχίας μας, έμενε στο Κιλκίς και πηγαινοερχόταν καθημερινά στο χωριό όπως οι περισσότεροι από μας τότε. Νέοι δάσκαλοι εμείς, μεγαλύτερός μας ηλικιακά ο Ιάκωβος αλλά μπήκε στην παρέα μας. Απ’ την αρχή μάς έκανε εντύπωση η μόνιμη μελαγχολία στα μάτια του και στο λόγο του.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.

Πιστές πάντα στις μέρες τους οι γιορτές των Χριστουγέννων απαριθμούν του χρόνου τα γυρίσματα με νέες προσμονές κι ελπίδες. Ο Φοίβος είναι ένα παιδί  κοντά τα δέκα, με μάτια καφετιά κι αθλητική κορμοστασιά. Ένας κούκλος αληθινός που αιχμαλωτίζει το βλέμμα σου, όταν περνά από κοντά σου.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Από τους πρώτους αιώνες κυριαρχίας του Homo Sapiens στον πλανήτη μας, οι πρώτοι άνθρωποι κατάλαβαν τη δύναμη των συμβόλων στην χειραγώγηση των μαζών. Στο ανθρώπινο μυαλό υπήρχε και υπάρχει από τη φύση μια διαβάθμιση ευφυίας με αποτέλεσμα οι εξυπνότεροι των ανθρώπων που ήταν πάντοτε οι λίγοι, να επιδιώκουν την χειραγώγηση των ανθρώπινων ομάδων που αποτελούνταν από άτομα με λιγότερη ευφυία και ήταν πάντοτε οι πολλοί.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμος.

Έχουν γραφτεί - και γράφονται - πολλά για την Ε.Ε., την αρχιτεκτονική της, τις αξίες της, τους στόχους της. Με αφορμή το brexit, που φαίνεται ότι θα πραγματοποιηθεί στις 31 Ιανουαρίου, προτείνω να δούμε το ζήτημα από χρονική/ιστορική άποψη, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό που συμβαίνει και, ίσως, να πιθανολογήσουμε αυτό που - ίσως - έρχεται.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Πρωτογνώρισα τον Γιάννη Πολυχρονίδη ως υποψήφιο δήμαρχο Αξιούπολης το 1990. Ήταν τα σκληρά χρόνια της κομματοκρατίας και των χρισμάτων κι εγώ, νέος δημοσιογράφος τότε στη Θεσσαλονίκη, προσπαθούσα να καταλάβω το θράσος και την τόλμη ενός νεοφερμένου στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, που δήλωνε ανεξάρτητος. Επιχειρούσα να μάθω για τον άνθρωπο Πολυχρονίδη κι αυτός μου σύστηνε την όμορφη Αξιούπολη.