Του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

Την 25 Ιανουαρίου 2015, καλούμεθα να εκλέξουμε τους άρχοντες του τόπου (Πρωθυπουργό – πρόεδρο – βουλευτές), σταυρώνοντας κάποιους υποψηφίους.
Όλοι μας πιστεύουμε ότι πρέπει να κυβερνούν, να άρχουν οι αριστείς της κοινωνίας, οι καλύτεροι, οι ικανότεροι, οι εκλεκτοί,.
Η μέχρι τώρα εμπειρία μας, δεν μας επιτρέπει να πούμε μετά βεβαιότητας ότι οι επιλογές μας στα πρόσωπα που είχαμε επιλέξει ήταν και οι καλύτερες.

Είναι γνωστό ότι σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις το ΚΚΕ έφθασε πολύ κοντά στην εκλογή βουλευτή στον ν. Κιλκίς. Αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω των καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων. Έτσι ενώ στον νομό μας το ΚΚΕ είχε τα μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα, Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη (κάποιες φορές  μαζί με τον νομό Γρεβενών) στην εξομάλυνση η έδρα «καθόταν» σε νομούς μεγαλύτερους πληθυσμιακά, με μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, μεγαλύτερα υπόλοιπα όπως λέμε.

Του Γρηγόρη Κυριακού

Ο συνασπισμός «Πράσινοι – Δημοκρατική Αριστερά» είναι συνεργασία κομμάτων ως αποτέλεσμα προγραμματικών συγκλίσεων.  Οι συγκλίσεις ήταν το ζητούμενο στην κοινοβουλευτική περίοδο που έληξε πρόωρα. Αυτό από ότι φαίνεται θα είναι και το ζητούμενο στις 26 Ιανουαρίου. Όμως ποιος θα συνεργαστεί με ποιόν;
Η Ν.Δ απέδειξε ότι δεν σέβεται τις προγραμματικές συμφωνίες με τους εταίρους της.

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος προκειμένου να κρύψουν αυτό το γεγονός, να κρύψουν τις βαθύτερης αιτίες της κρίσης του καπιταλισμού, έκαναν λόγο «για κρίση χρέους».
Το ζήτημα του κρατικού χρέους, ο τρόπος της αποπληρωμής του, η βιωσιμότητά του, επανέρχονται αυτές τις μέρες, προεκλογικά, στο προσκήνιο.
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ παρά τις μεταξύ τους κόντρες γύρω από τη «διαχείριση» του ελληνικού κρατικού χρέους, συμπλέουν στη στρατηγική κατεύθυνση των «δεσμεύσεων» που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο της ίδιας της ΕΕ, των μνημονίων διαρκείας που θα ισχύουν και για την «επόμενη μέρα», ανεξάρτητα από τη μορφή της χρηματοδοτικής στήριξης και των δανειακών συμβάσεων.

Μπροστά στη μάχη των εκλογών της 25ης Γενάρη τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κάνουν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν εδώ και πολλά χρόνια. Να εκβιάζουν και να τρομοκρατούν τον λαό με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, της εξόδου από την ζώνη του ευρώ κ.λ.π.  Επιστρατεύουν το φόβο για να κινητοποιήσουν ανάλογα συντηρητικά ανακλαστικά σε όσους επηρεάζονται από το φόβο της «αστάθειας» και προσπαθούν  να αποσπάσουν την ψήφο του λαού για να επιβραβεύσει μια πολιτική που είναι αδιέξοδη και τον έχει οδηγήσει στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα εμπόριο ελπίδας, όχι μόνο δεν αντιπαρατίθεται σε αυτό το σκηνικό αλλά κρύβει και λόγια, αναλαμβάνοντας το δικό του ρόλο στον αποπροσανατολισμό. Ποντάρει στη λαϊκή αγανάκτηση για την εφαρμοζόμενη πολιτική, για να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ότι αρκεί να φύγουν αυτοί που κυβερνούν τώρα και να αναδειχτεί αυτός σε κυβέρνηση, να αλλάξει ορισμένα πράγματα στον τρόπο υλοποίησης της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, χωρίς να αλλάξει η ουσία της.
Τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη. Ομως, αυτό το επιχείρημα είναι τόσο παλιό, όσο και ο καπιταλισμός. Γιατί οι εργαζόμενοι έχουν πείρα και ξέρουν ότι  η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει τη δική τους φτώχεια, που αυξάνει σχετικά και απόλυτα. ,
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος εγγυάται καλύτερα τη συνοχή και τη σωτηρία της ΕΕ και του ευρώ. Σ' αυτό το πλαίσιο, αναγνωρίζουν και οι δύο το χρέος και δεσμεύονται ότι θα είναι συνεπείς στην αποπληρωμή του, ανεξάρτητα αν ο ένας ζητάει γενναίο «κούρεμα» και ο άλλος «επιμήκυνση», χωρίς και οι δύο να απορρίπτουν τη μια ή την άλλη εκδοχή. Η αναγνώριση όμως του χρέους σημαίναι θηλιά στο λαιμό και ακόμη σκληρότερα μέτρα λιτότητας χωρίς ρελιωμό.
Την ίδια στιγμή κανένας δεν θέτει ζήτημα αναπλήρωσης των απωλειών στους μισθούς και τις συντάξεις και το σταμάτημα της άγριας φορολογίας.
Στην ίδια βασική γραμμή με μικρές διαφορές και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου και της ευρωλαγνίας.
Ο λαός έχει τη δύναμη και την ευθύνη να μην είναι παθητικός ή εξαπατημένος θεατής των αντιλαϊκών επιθέσεων από τις κυβερνήσεις της ΕΕ και του κεφαλαίου. Να βγάλει συμπεράσματα και να μην επιτρέψει την επανάληψη του αντιλαϊκού δικομματικού παρελθόντος.
Χρειάζεται δυνατό ΚΚΕ γιατί αποτελεί τον πραγματικό, μοναδικό αντίπαλο στα μονοπώλια και την εξουσία τους, στην ΕΕ των μνημονίων διαρκείας, στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις, για οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας, ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, δηλαδή ισχυρή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην εξουσία του κεφαλαίου, ώστε ο λαός να παλεύει αποτελεσματικά βάζοντας εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, διεκδικώντας ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης, στην προοπτική να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές. Κυβέρνηση θα υπάρξει μετά τις εκλογές. Αλλωστε, υπάρχουν αρκετοί «πρόθυμοι» να συνδράμουν σ' αυτό. Για το λαό, αυτό που μετράει είναι να υπάρχει δυνατό ΚΚΕ, για να είναι ο ίδιος ο λαός δυνατός.

Ενεφθούντο υπό κομμουνιστικών φρονημάτων
Αλιεύω από την στήλη «Ιστορείν» της εφημερίδας της Ημαθίας «Η Άλλη Άποψη» που μου στέλνει ο εκδότης και διευθυντής της, σύντροφος και φίλος Αλέκος Χατζηκώστας.
Έτος 1958. Η ΕΔΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση με 24,42% που της έδωσε ο Ελληνικός λαός, αλλά τα κυνηγητά των αριστερών συνεχίζονται. Ιδού τι γράφει απόρρητο έγγραφο του γραφείου Εθνικής Ασφαλείας της Δ/σεως Χωροφυλακής Ημαθίας για δημοσίους υπαλλήλους:
«Ως προέκυψεν εν διεξαχθείσης ερεύνης ως προς τα κοινωνικά φρονήματά των, ενεφθούντο υπό κομμουνιστικών φρονημάτων ή διακείντο συμπαθώς προς τούτων!»
Ενεφθούντο. Τι ωραία λέξις θα την διαχειρίζομαι και εγώ, όπως έλεγε και η Δέσποινα Στυλιανοπούλου στην γνωστή κωμωδία ¨Ο Τζαναμπέτης».

«Τω γνωστώ φίλω»
Ότι κερδίσαμε το κερδίσαμε με αγώνες του λαικού κινήματος και με το ΚΚΕ μπροστά! Εάν αυτό πράγματι δεν το κατάλαβες, τότε δεν κατάλαβες τίποτα στη ζωή σου…
Το έχω ξαναγράψει: οι κομμουνιστές  άγιασαν στα ξερονήσια, σάπισαν στις φυλακές, έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους με το ανθρώπινο όνειρο να φτιάξουν μια καλύτερη ζωή, ένα καλύτερο κόσμο για τους ανθρώπους. Όχι μονάχα για τους ίδιους. Γιατί αυτά που έφτιαξαν και αυτά που ήθελαν να φτιάξουν μπορεί να μην πρόφταιναν να τα χαρούν. Αλλά για όλους τους ανθρώπους, για όλο τον κόσμο…
Αλήθεια, για τη λευκή σημαία που σηκώθηκε στο νοσοκομείο δεν μας είπες τίποτε!

«Τω γνωστώ φίλω» 2
Αυτών των φίλων σου Σαφφέτ, Ρετζέπ, Αημέτ, Χαηρουλάχ, Αμπτεκίν, Σουλεημάν κ.λ.π. έλεγξες το  ποιόν τους; Μήπως ενεφθούνται υπό κομμουνιστικών φρονημάτων, ή διάκεινται συμπαθώς προς τούτων;
Σε πειράζω. Εγώ είμαι διεθνιστής και πιστεύω αυτό που έγραψε ο μεγάλος Κώστας Βάρναλης που έζησε τις φρικτές διώξεις των Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους:
«Δεν φταίνε οι λαοί όταν μισούνται και σκοτώνονται αναμεταξύ τους. Φταίνε εκείνοι, που καλλιεργούν μέσα τους το μίσος και το έγκλημα και τους “διορίζουνε” κάθε τόσο και τον “προαιώνιο” εχθρό για να ξεθυμάνουνε. Για συμφέρο τάχα των λαών; Όχι βέβαια. Για το συμφέρο των ληστών»

Το «Καφέ Μπουγάτσα» «ΠΑΝΙΝΟ» στο Πολύκαστρο, είναι εδώ και χρόνια στέκι πολλών ανήσυχων και ενεργών (κατά δήλωση τους) πολιτών.  Έτσι δικαίως απέκτησε και ένα δεύτερο όνομα, το «Στέκι του προβληματισμού» όπου  αναλύονται τα πάντα σε καθημερινή βάση, δίνονται απαντήσεις και λύσεις με απίστευτη ταχύτατα και ευκολία.
Ειδικά σε μέρες εκλογών, γίνεται ώρες ώρες το «έλα να δεις»   Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές όπου επεμβαίνουν οι καλοί γείτονες προς αποκατάσταση της ειρήνης. Ο μόνος που αντιμετωπίζει καρτερικά την όλη κατάσταση είναι ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού ο Γιαννάκος ο Κρουκλίδης. 

Από δω είχαν από κει είχαν, τα δύο μεγάλα κόμματα εννοώ, μας  οδήγησαν σε εκλογές κόντρα στο 70% περίπου της θέλησης του ελληνικού λαού. Δεν γνωρίζω πραγματικά ποιες είναι οι σκέψεις που έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους και οδήγησαν στις επερχόμενες καταστροφικές από κάθε άποψη εκλογές. Και, ας προσπαθήσουμε να μπούμε στο υποθετικό σενάριο που κυριάρχησε στο μυαλό τους.

Στις επικείμενες εκλογές της 25ης Ιανουαρίου παίζονται πολλά για τη χώρα μας αλλά και για τον τόπο μας το Κιλκίς.
Το ψευδοδίλημμα του ιδιότυπου μικρού δικομματισμού δεν μπορεί να οδηγήσει την Πατρίδα μας στην έξοδο από την οικονομική και κοινωνική κρίση που την μαστίζει τα τελευταία έξι χρόνια.

Γράφει η Ειρήνη Αγαθοπούλου, υπ. βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ

Ο θρυμματισμός του πάλαι ποτέ κραταιού «Κέντρου» είναι έκδηλος στα σημερινά πολιτικά μας πράγματα και εκφράζεται ολοκάθαρα με διάφορους τρόπους:
• Με την απόλυτη απαξίωση του ΠΑΣΟΚ από τον κόσμο και τις κοινωνικές ομάδες που το στήριζαν, αφού προσχώρησε σε νεοφιλελεύθερες και αντιλαϊκές συνταγές μόνο και μόνο για να κρατήσει ζεστή την κυβερνητική του καρέκλα στη θλιβερή συγκυβέρνηση, που από κοινού στήθηκε με την άλλοτε «λαομίσητη Δεξιά» - που έλεγε και ο Αντρέας - του Σαμαρά και την Α. Μέρκελ αυτοπροσώπως. Αυτό, εκτός από τους εργαζόμενους, η μεσαία τάξη το ‘νιωσε στο πετσί της…

ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΑΡΙΣΤΕΡΟ  ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
 Αυτοί οι πολιτικοί δεν παίζονται.Όποτε βρίσκουν τα ζόρια, έχουν πάντα μία δικαιολογία στην άκρη των χειλιών τους(στο έρκος των οδόντων τους που θα έλεγε και ο Όμηρος)
  Θυμάμαι ένα περιστατικό  από Συνέδριο του κόμματος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Χαλκιδική,τότε που ήμουν Πρόεδρος της νεολαίας της (όσοι γνωρίζουν την ηλικία μου τώρα  γελάνε)