Η χρήση βίας από το σύζυγο ή τον εραστή δε γνωρίζει ηλικία η εθνικότητα. Μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια μιας σχέσης ή όταν αυτή τελειώσει. Έχει υπολογιστεί  μάλιστα ότι τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας είναι 5-8 φορές πιθανότερο να είναι γυναίκες.
Ένα κοινό παράδειγμα ενδοοικογενειακής βίας είναι ότι ο δράστης εναλλάσσεται μεταξύ της βίαιης και της απολογητικής συμπεριφοράς με την υπόσχεση ότι θα αλλάξει. Μπορεί να είναι και πολύ ευχάριστος τις περισσότερες φορές.

Στη Βουλγαρία…
Πολλά ακούγονται τελευταία για τη Βουλγαρία. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ελλάδα ισχυρίζονται ότι πρέπει  οι μισθοί και τα γενικότερα δικαιώματα των εργαζομένων, όλων των λαϊκών στρωμάτων, να μειωθούν στα επίπεδα της Βουλγαρίας για να υπάρξει «ανάπτυξη» και «ανταγωνισμός».
23 χρόνια μετά την διάλυση του σοσιαλιστικού συστήματος και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, οι διαδοχικές κυβερνήσεις-δεξιές, κεντροδεξιές ή οι αυτοαποκαλούμενες σοσιαλιστικές- «ελεύθερα» και «δημοκρατικά» πήραν πίσω όλες τις κατακτήσεις από την εποχή του Σοσιαλισμού.

ΜΑΜΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ
Το πανό που βλέπετε στην παραπανω φωτό είναι υψωμένο σε κεντρικό δρόμο της πόλεως Μπλαγκόεφγκραντ της Βουλγαρίας. Και οι Βούλγαροι, όπως και οι Έλληνες, γιορτάζουν τα εκατό (100) χρόνια ανεξαρτησίας τους από Τούρκους (πρώτος Βαλκανικός πόλεμος 1912).
Στο πανό λοιπόν γράφει:
«ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Παλιά Τζουμαγιά, Μακεδονία του Πιρίν, Μαμά Βουλγαρία».
    Σας θυμίζει τίποτε;

Η Κυριακή τω Βαγιώ. Μεγάλη γιορτή που οι Θρακιώτες τη λένε και Βαγίτσα. Ο Κ. Χουρμουζιάδης μας λέει, ότι οι νιόγαμπροι στο Τσακήλι (το Πετροχώρι της επαρχίας Μετρών (Τσατάλτζας) που οι περισσότεροι κάτοικοί του ήρθαν στο Παλαίφυτο Γιαννιτσών, τόχουν έθιμο να πηγαίνουν στο «ρουμάνι» για να κόβουν βάγια που τα δίνουν στον παπά κι εκείνος τα «μοιράζ’’ στον κόσμο. «για δαύτο ο παπάς κοίταζ’ να δώκει στις νιόνυφες το πιο καλό κλωνί βάγια που έτυχε. Σαν είναι με λουλούδια ή μπουμπούκια, τότε πιστεύει πως οι όρνιθες θα βγάλουν πολλά πουλιά και η χρονιά θα’ ναι μπερεκετλίδικη. Μα σαν λάχει τα βάγια να’ χουν μόνο φύλλα, τότε η χρονιά θα πάει ξεραΐλα».

Ρίχνοντας σήμερα μια ματιά στους τίτλους των κιλκισιώτικων εφημερίδων, το μάτι μου έπεσε σε έναν απ’ αυτούς πραγματικά εντυπωσιακό: «Χρυσός Ναι, Κυάνιο Όχι», αν τον θυμάμαι ακριβώς. Εξαιρετική πραγματικά και σολομώντεια λύση. Πώς δεν το σκέφτηκε κανείς άλλος προηγουμένως; Τι καλά θα ήταν μάλιστα να το γενικεύαμε ως σύνθημα και να το προσαρμόζαμε στη σημερινή συγκυρία: «Δόσεις Ναι, Μνημόνια Όχι».

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί αγανακτισμένος από τις αντιδράσεις κάποιων συναδέλφων του υπουργών στο τελευταίο Γιουρογκρούπ βγήκε και αναφώνησε στους δημοσιογράφους που καιροφυλακτούσαν έξω να μάθουν πως εξελίσσεται το πρόβλημα της Ελλάδας τις παραπάνω φράσεις. Κι ας είναι καλά ο άνθρωπος που προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει, λειτουργώντας ως συνήγορος της Ελλάδας, όπως ο ίδιος ομολόγησε με θάρρος και Μπράβο του!!
Ας έρθουμε στα δικά μας και στο σκοπό αυτού του σημειώματος.

1. Το Σκεπτικό - Οι στόχοι
1.1. Η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού έχει αναγνωριστεί επισήμως από τη Βουλή των Ελλήνων, την Κύπρο, τη Σουηδία, πολιτείες των ΗΠΑ και περιφερειακές κυβερνήσεις στην Αυστραλίας. Από το 1994 είναι επίσημη Εθνική Επέτειος στην Ελλάδα, ενώ από το 1998 η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας ανακηρύχτηκε σε δεύτερη επίσημη Εθνική Επέτειο.

Η έλλειψη στρατηγικής από πλευράς των κυβερνήσεων τα τελευταία τριάντα οκτώ (38) χρόνια, η ανελέητη δράση των καρτέλ και των μεσαζόντων, ο τρόπος λειτουργίας  του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων σε όλες τις βαθμίδες του, που περιορίζεται  μονάχα στον διαχειριστικό ρόλο των επιδοτήσεων, μη επιδεικνύοντας ουσιαστικό έργο, καθώς δεν επενδύει στην εκπαίδευση, στην έρευνα και την ενημέρωση, οδήγησαν και οδηγούν την Ελληνική Κτηνοτροφία στην καταστροφή.
Παρόλα αυτά,  οι κτηνοτρόφοι δεν οργανώνονται, δεν συνεταιρίζονται και επιλέγουν το μοναχικό δρόμο, με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολη λεία στα καρτέλ γάλακτος-κρέατος και στους μεσάζοντες. Εν μέρει έχουν δίκαιο, διότι οι συνεταιρισμοί είναι απαξιωμένοι, οικονομικά και ηθικά στις συνειδήσεις τους, ενώ οι σύλλογοι έχουν έναν καθαρά συνδικαλιστικό ρόλο, διεκδικώντας πάντα και μόνο το αυτονόητο.

Το τελευταίο διάστημα διάβασα ένα βιβλίο του Ν.Α.Παπανικολάου συνταχιούχου Καθηγητή της Ιατρικής του ΑΠΘ με τίτλο «Στα χρόνια του Άρη», που, αναφέρεται διεξοδικά στα μαύρα χρόνια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, στη ζωή και τη δράση του θρυλικού πρωτοκαπετάνιου της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και του εμφυλίου πολέμου μ όλες τις καλές και κακές στιγμές που πέρασε ο ελληνικός Λαός.
Έτσι, σκέφτηκα να παραθέσω κι εγώ γεγονότα και σκέψεις, για τα μαύρα χρόνια της εποχής με  περιστατικά από το χωριό μου, το Ελευθεροχώρι του Κιλκίς, που ναι μεν δεν αφορά καθαυτό γεγονότα της Εθνικής Αντίστασης, είναι όμως το αποτέλεσμα αυτής και των τραγικών επακόλουθων του εμφυλίου πολέμου. Είναι από τις παράβλεπες απώλειες που θάλεγαν και οι φίλοι μας Αμερικάνοι με τις ανυπολόγιστες θυσίες και απώλειες του ελληνικού λαού, και που οι επιζώντες κι εμείς οι απόγονοι αυτών των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας από την ΠΑΟ και τα τάγματα ασφαλείας (ΤΑ) στην εξέλιξη του αδελφοκτόνου εμφυλίου, θέλουμε να διατηρήσουμε ζωντανές τις μνήμες.

Βασανίστηκα τις τελευταίες μέρες με τα συμβαίνοντα στα εργασιακά θέματα με την σκέψη μου να στροβιλίζεται σε κάθε λέξη του τίτλου που επέλεξα ως γραφικού πλέον, αντί της Ανθυγιεινής και Ανασφάλειας των Εργαζομένων.
Κάθε χρόνο την τελευταία ολόκληρη εβδομάδα του Οκτωβρίου έτρεχε με διαφορετικό θέμα σε όλη την Ευρώπη πρόγραμμα  στα θέματα υγιεινής και ασφάλειας με εκδηλώσεις.  Από δεκαετίας διαφαινόταν η σημερινή κατάληξη που επηρέασε και εμένα ως ειδικού να μη τολμώ να αναφερθώ και να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια από το 2008 από το τελευταίο μου άρθρο που έψαξα να ξαναδώ.