Του Χρήστου Σπίγκου.

            Στο θέατρο λένε ότι η γραμμή μεταξύ του κωμικού και του γελοίου είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτη. Το μεγαλείο των μεγάλων κωμικών οφείλεται στην ικανότητα που διαθέτουν να μην ενδίδουν στις σειρήνες της γελοιότητας, που υπόσχονται την άκοπη  παραπλάνηση του θεατή και ο παραπλανών ηθοποιός, αντί γέλιου και χειροκροτήματος, να κινδυνεύει να εισπράξει χλεύη και αποδοκιμασία.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης

Χριστούγεννα σήμερα, πανανθρώπινο το μήνυμα της έλευσης του Κυρίου, για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Όλοι οι άνθρωποι κάτι έχουν να θυμηθούν από το παρελθόν για αυτή τη μέρα της χριστιανοσύνης.

Προ παραμονή των Χριστουγέννων στα μέσα της δεκαετίας του 1990 έπεσε μια πρόταση, στην όμορφη παρέα μας, από την Σταυρούλα, τη  διευθύντρια του 4^ου Νηπιαγωγείου Κιλκίς.

Χριστούγεννα σήμερα, πανανθρώπινο το μήνυμα της έλευσης του Κυρίου, για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Όλοι οι άνθρωποι κάτι έχουν να θυμηθούν από το παρελθόν για αυτή τη μέρα της χριστιανοσύνης.

Προ παραμονή των Χριστουγέννων στα μέσα της δεκαετίας του 1990 έπεσε μια πρόταση, στην όμορφη παρέα μας, από την Σταυρούλα, τη  διευθύντρια του 4^ου Νηπιαγωγείου Κιλκίς.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης

Θυμάστε βέβαια φίλοι μου, το όμορφο ποιήμα του Διονυσίου Σολωμού ‘’Η Ξανθούλα’’ που γλύκανε τα χρόνια της αθωότητάς μας  μέσα από τα βιβλία του Δημοτικού σχολείου που φοιτήσαμε…

                                                   ‘’Την είδα την Ξανθούλα

                                                      την είδα ψες αργά,

                                                      που εμπήκε στη βαρκούλα

                                                      να πάει στην ξενιτιά…’’

Εγώ δεν είδα βέβαια την Ξανθούλα αλλά τον μικρό Χριστούλη. Ναι σας λέω. Ας τα πιάσω όμως απ’ την αρχή.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Η παροιμία ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», είναι γνωστή κι αφορά μεταφορικά κάθε κεφαλή και κάθε κορυφή. Εξαίρεση από τον κανόνα  αυτόν σπανίως υπάρχει. Η πιο μεγάλη ουτοπία είναι η ανεξαρτησία των «Εξουσιών», σε μια εμπλεκόμενη κοινωνία, σε  όλα της τα πεδία και τα επίπεδα. 

Του Κώστα Κιλτίδη, πρώην βουλευτή Κιλκίς και υφυπουργού της ΝΔ.

Με την τελευταία νομοθετική πρωτοβουλία υπουργών , ακυρώνεται η υπόσταση του κράτους και θα τραφοδοτηθεί η αγορά εργασίας άλλων χωρών. Η φυγή των νομίμων μεταναστών έγινε και συνεχίζει να γίνεται, λόγω υψηλότερων αμοιβών σε άλλες χώρες.

Liberal.gr / Άρης Πορτοσάλτε.

Μέρες τώρα μέσα στο σπίτι, παρέα με τον κορονοϊό, σέρνομαι από την καταβολή. Το αντίδοτο δυναμωτικό που χρειαζόμουν, το βρήκα, ονομάζεται Γιώργος Φλωρίδης! Τον παρακολούθησα να περνά οδοστρωτήρας πάνω από τον Τσακαλώτο στη Βουλή κι ενθουσιάστηκα. Είχα καιρό να απολαύσω δυνατό, πολιτικό, ιδεολογικό λόγο από κυβερνητικό. Καθόλου τυχαίο ότι ο Φλωρίδης δεν είναι Ν. Δημοκρατία…

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Πως το είπε η Δόμνα Μιχαηλίδου, (η Ντόμνα μας, η Δομνίτσας μας επί το Θρακιώτικο) η  υφυπουργός ντε Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού εκ Πειραιώς ορμώμενη και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στα socialmedia; "δεν πειράζει να περπατούν 1- 2 χλμ οι μαθητές για να πάνε σχολείο» και συνέχισε:  "Δεν θα κάνω επίκληση στον Π.Ο.Υ. ο οποίος λέει ότι είναι καλό και σωστό να περπατούμε όλοι 8 χιλιόμετρα τη μέρα!

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Πιστές και φέτος στην ώρα τους έρχονται οι γιορτές των Χριστουγέννων. Ο Φοίβος είναι ένα αγόρι, κοντά στα δέκα, με μάτια μελιά και με αθλητική κορμοστασιά. Ένας μικρός Άδωνης, που «παίρνει» το βλέμμα σου, σαν περνά από κοντά σου. Στο σπίτι δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα και στο σχολείο έχει υποδειγματική συμπεριφορά. Στα μαθήματα τα πάει καλά, δίχως να έχει καμιά βοήθεια.

Τα βράδια, προτού κοιμηθεί, χαζεύει από το παράθυρο του δωματίου του τ’ αστέρια, που κρέμονται σαν κόκκοι αστραφτεροί από τον ουρανό. Φέτος περιμένει με μεγάλη χαρά τα Χριστούγεννα, γιατί θα επισκεφτεί τον μπαμπά του. Πάει καιρός, απ’ όταν βρέθηκαν για  τελευταία φορά και η νοσταλγία του έχει γίνει βουνό.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Τα δύο αδελφάκια, ο Γιωργάκης κι ο Πάνος ηλικίας έξι και πέντε χρονών, μαλώνουν ως συνήθως. Τραβάει ο Γιωργάκης το χέρι της μάνας προς το μέρος του, τραβάει κι ο Πάνος με πείσμα το άλλο χέρι της μάνας προς το δικό του μέρος.

- Η μαμά είναι δικιά μου, φωνάζει ο Γιωργής.