Γράφει ο Αναστάσιος Αμανατίδης, πρώην Δήμαρχος Κιλκίς

Πέρασαν 25 ακριβώς χρόνια. Από τότε που οι διάδοχοί μας στη Δημαρχία αποφάσισαν την διακοπή των έργων της ανάπλασης του εμπορικού κέντρου της πόλης, που είχε κυρίαρχο έργο την πεζοδρόμηση της 21^ης Ιουνίου από φανάρι σε φανάρι με παράλληλη διαμόρφωση των παρόδων, άλλους σε πεζόδρομους και άλλους σε ήπιας κυκλοφορίας, όπως η πολύπαθη οδός Λέκκα, η Πόντου, η Εθνικής Αντίστασης, πάντα σε σχέση, ως εξαρτήματα, με το κύριο έργο, σύμφωνα με την εγκεκριμένη μελέτη, την πεζοδρόμηση της κεντρικής αρτηρίας.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός- συγγραφέας

Στη μονογραφία του ο Καζαντζάκης για την «ψυχή του νεοέλληνα» γράφει: «ο νεοέλληνας κολακεύει σα βυζαντινός τον ανώτερο, τυραννεί σαν αγάς τον κατώτερο, και συνάμα μπορεί να σκοτωθεί για το φιλότιμο. Είναι έξυπνος και άβαθος χωρίς μεταφυσική αγωνία, και συνάμα όταν αρχίσει να τραγουδάει μια πίκρα παγκόσμια πετιέται μέσα από τα ανατολίτικα σωθικά του, σπάζει την κρούστα της ελληνικής λογικής κι ανεβαίνει από τα σπλάχνα του, όλο μυστήριο και σκοτάδι η Ανατολή».

Tου Σταύρου Μπόκια*.

Προσπάθειες πάταξης ή έστω περιορισμού της φοροδιαφυγής με οριζόντια μέτρα τεκμαρτού εισοδήματος συλλήβδην, είναι χάιδεμα για τους συστηματικούς φοροφυγάδες και αδικία και εξόντωση για κάποιους που πραγματικά φυτοζωούν.

Του Χρήστου Σπίγκου.

Τρεις μόνο λέξεις, τρία όπλα φοβερά στα χέρια μιας άοπλης γενιάς που λύγισαν το απόλυτο κακό και συνεχίζουν από τότε να διδάσκουν.

Γράφτηκαν πάνω σε τοίχους, πρόχειρα χαρτιά, διερχόμενα αυτοκίνητα κι όπου αλλού χώραγε η ελπίδα. Κι από το στόμα του αήττητου άοπλου μαχητή πήγαν και συναντήθηκαν με την ιστορία του καθενός και της καθεμιάς.

Γράφει η Χριστίνα Χαραλαμπίδου

«αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο»

Γιάννης Ρίτσος - Ρωμιοσύνη

Σε μία περίοδο απανωτών κρίσεων, αμφισβήτησης των θεσμών, υπερίσχυσης του «κλειστού» σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής το μήνυμα του Πολυτεχνείου, 50 χρόνια μετά, παραμένει πιο επίκαιρο παρά ποτέ.

Του Νίκου Κωνσταντινίδη

Εκπαιδευτικού συγγραφέα

Είμαι μια μόνη γυναίκα κοντά στα 77. Κι είμαι αναγκασμένη να εγκαταλείψω το σπίτι μου, γιατί μου το παίρνουν οι ξένοι. Οι αλλόπιστοι. Οι εχθροί μου.

Η θέλησή μου, όσο κι αν είναι ισχυρή, να μείνω σπίτι μου και να μην ξεριζωθώ από τη γη μου, δεν είναι εφικτή. Γιατί κινδυνεύει η ζωή που έχτισα και θεμελίωσα εδώ.  Εδώ ψηλά πάνω στων βράχων τις θωριές και στις πλαγιές των θεόρατων βουνών, που αγκαλιάζουν το χωριό μου.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης

Έντονες είναι οι μνήμες μου από το καφενείο του πατέρα μου στα Διαβατά τη δεκαετία του 60. Στο καφενείο μας υπήρχε πάντα η εφημερίδα ‘’Μακεδονία’’ που την διάβαζα μανιωδώς. Κάθε Πρωτοχρονιά η εφημερίδα δημοσίευε τον πολιτικό Καζαμία. Ο Καζαμίας ήταν ένα φυλλάδιο που αποτελούσε το λαϊκό ημερολόγιο της εποχής. Για τις εφημερίδες προέβλεπε τα πολιτικά γεγονότα που θα γίνουν την νέα χρονιά με πολλή φαντασία, χιούμορ και μπόλικη μυθοπλασία.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμου.

Το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί, φυσικά, να εξαντλήσει το ζήτημα. Επιδιώκει απλώς μέσω ερωτήσεων και απαντήσεων να φωτίσει κάποιες κρίσιμες πλευρές του.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης.

Στα μέσα της 6ης δεκαετίας του 20ου αιώνα, εκεί στα 1955 στη μικρή μας πόλη, στο Πολύκαστρο των 3.500 κατοίκων, υπήρχε μία ποδοσφαιρική ομάδα και αυτή ήταν ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ,ήταν το καμάρι των Πολυκαστρινών, είχε την αγάπη και την στήριξη όλων των κατοίκων της πόλης μας.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Δεν υπάρχει καταστατικό  κόμματος που να μην περιέχει  θετικά και αρνητικά στοιχεία, σε μια οικονομικά ανομοιογενή  κοινωνία. Αλλά και να υπήρχε  κάποιο,  γενικά αποδεκτό  ως προς το πνεύμα του, οι πρώτοι που θα το παραβίαζαν, θα ήταν εκείνοι που προσδοκούν  από την πολιτική προσωπικά οφέλη.