Του Γιώργου Φλωρίδη

Η ιστορία είναι γνωστή: Υπουργός χρησιμοποίησε την υπηρεσιακή πιστωτική της κάρτα για αγορά προσωπικών ειδών αξίας 20 ευρώ τα οποία πλήρωσε αμέσως με την επιστροφή στο γραφείο της. Η υπόθεση έγινε γνωστή και η Υπουργός παραιτήθηκε. Το αδίκημα; Μη επιτρεπόμενη χρήση της υπηρεσιακής πιστωτικής κάρτας.  Ταυτόχρονα έχασε και την πρωθυπουργία, αφού ο τότε Πρωθυπουργός είχε ήδη προσδιορίσει την αποχώρησή του.

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός

Στο τελευταίο μου άρθρο στην "Πρωινή" με τίτλο "Τρεις εθνικές προτεραιότητες" (23 - 10 - 2015) , είχα, μεταξύ άλλων, τονίσει την ανάγκη η χώρα να αποκτήσει νέους θεσμούς, και, κυρίως, νέους πολιτικούς θεσμούς. Προσωπικά πιστεύω  ότι, οι κοινωνίες που προοδεύουν πραγματικά, δεν είναι αυτές που διαθέτουν "χαρισματικούς" ηγέτες, αλλά αυτές που δημιουργούν λειτουργικούς και σταθερούς θεσμούς.

Η καθιέρωση του μήνα Οκτώβρη ως μήνα  ενημέρωσης για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού αποτελεί πραγματικότητα τόσο για την διεθνή όσο και για την ελληνική κοινωνία.
Ο μαστός αποτελώντας το κατ’ εξοχήν θηλυκό όργανο του γυναικείου σώματος είναι τις περισσότερες φορές το «καταφύγιο» του καρκίνου όπου φωλιάζει προτού αρχίσει την επεκτατική του πορεία σε άλλα ζωτικά όργανα.

Γράφει ο Χρήστος Ανδρεανίδης 

   «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» έγραφε το κεντρικό πανό διαδήλωσης του 2009 στην Αθήνα που βρέθηκα και ο γράφων για να αναπτύξω αμέσως τις θέσεις μου σε ομότιτλο άρθρο με φωτογραφία του πανό.

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός 

  Η χώρα έχει ζωτική ανάγκη για άμεση έναρξη μιας δημόσιας συζήτησης για την πορεία της. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σκεφτεί  από την αρχή  το παρελθόν της, το παρόν και το μέλλον της.
Πέρα από τα άμεσα οικονομικά ζητήματα, η χώρα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να θέσει τρεις προτεραιότητες:

Επισημάνσεις του κ. Χρήστου Ανδρεανίδη 

  Γύρω από το Α' Γυμνάσιο ήταν ο τίτλος του προ τετραετίας άρθρου μου με αναλυτική περιγραφή των επικινδυνοτήτων για τους μαθητές και όλους τους περαστικούς από το πολυσύχναστο πεζοδρόμιο. Πολυχρόνισε η αποκατάσταση παρά την καταγραφή των προβλημάτων από αρμόδιο υπάλληλο του Δήμου προ τριετίας.

Γράφει ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος 

 Απαντώ στο δημοσίευμα του κ. Ι. Κωσταρόπουλου της ΠΡΩΙΝΗΣ 9 Οκτωβρίου σελίδα 6. Θα αρχίσω με εξηγήσεις χωρίς να θεωρούνται απολογίες, διότι απολογείται κανείς, όταν νοιώθει ένοχος, πράγμα που δεν συμβαίνει.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη  

  Θα θυμάστε τον δραπέτη που κατάφερε να ξεφύγει από την φυλακή του. Ο καθένας μας κάποια στιγμή θα ήθελε όχι απλά να φύγει από κάπου, αλλά να ξεφύγει να τρέξει όσο πιο μακριά μπορεί, να απογειωθεί και να ξεχάσει ότι τον «δένει» και του στερεί ελευθερίες που θα ήθελε να αποκτήσει, όνειρα που ξέχασε να τα ζήσει, πρόσωπα που θα ήθελε να μη δει ποτέ ξανά…

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ας ορίσουμε πρώτα τις έννοιες. Θεωρείται πρόσφυγας (προς+φυγή, αναζητώ καταφύγιο κάπου ή σε κάποιον) το άτομο  που εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του για να αποφύγει τον πόλεμο ή τον διωγμό από την  επίσημη εξουσία. Πρόσφυγες είναι π.χ. οι Παλαιστίνιοι  που βρίσκονται  στην Ιορδανία. Ο πρόσφυγας δικαιούται να ζητήσει άσυλο από την χώρα υποδοχής και έχει δικαιώματα που απορρέουν από την συνθήκη της Γενεύης.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη

 Μόλις τελείωσα τη δουλειά έτρεξα στη στάση, έβλεπα το λεωφορείο να φεύγει
και σκέφτηκα πως δεν θα έχω το κουράγιο να περιμένωείκοσι λεπτά για να  ρθει το επόμενο..