Είναι γενικά παραδεκτό κι έχει επισημανθεί στο παρελθόν από πολλούς πολίτες και φορείς, ότι η Εμποροπανήγυρη, που διοργανώνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου στο Κιλκίς, χρήζει αναβάθμισης σε επίπεδο ποιότητας αλλά και περιεχομένου ώστε να αποτελέσει σημαντικό τοπικό και –γιατί όχι- περιφερειακό οικονομικό και πολιτιστικό γεγονός, διατηρώντας τον παραδοσιακό της χαρακτήρα  του οποίου όμως δεν θα συνιστούν κυρίαρχη έκφανση οι αγοραπωλησίες από περιστασιακούς «εμπόρους» απομιμήσεων προϊόντων, φτηνιάρικων δώρων ανατολικής Ασίας αλλά και η υπερβολική τσίκνα από λουκάνικα και σουβλάκια.

Τον τελευταίο καιρό το ζήτημα του ορυκτού πλούτου της χώρας  μας ήρθε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο. Συζητήσεις επί συζητήσεων στα Μ.Μ.Ε. και στη Βουλή, όπου μεταξύ άλλων κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για μυστική διπλωματία και κρυφές συμφωνίες για ατολμία και αδιαφορία. Τελικά όσα ακούστηκαν και ειπώθηκαν ένθεν και ένθεν δεν μας διαφώτισαν και πολύ, και μάλιστα κάποιοι εντός Βουλής μας είπαν ότι ναι μεν υπάρχουν ενδείξεις, αλλά δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Δεν μας είπαν όμως γιατί όλα αυτά τα χρόνια μείναμε στις ενδείξεις και δεν προχωρήσαμε στις αποδείξεις.  Προφανώς δεν είχαμε αποδείξεις, προφανώς δεν είχαμε ανάγκη το δικό μας πετρέλαιο ή φυσικό αέριο!
Θα μου πείτε τώρα γιατί τα γράφω αυτά;

Ζούμε αναμφίβολα, μικροί και μεγάλοι, μέσα σε ένα έντονα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας, απαισιοδοξίας και απελπισίας. Ζούμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα μας, για τους μεγαλύτερους ίσως όχι η πρώτη αλλά για τους νεότερους σίγουρα. Όλοι μας συμφωνούμε στην διαπίστωση ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κρίση αξιών, αρχών και ηθικής.

Πολύ μελάνι (συμβατικό και ψηφιακό) έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό για το θέμα των συνενώσεων των σχολικών μονάδων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Οι κάθε είδους επιφανειακές, ανορθολογικές, συναισθηματικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.  Είναι καιρός να σοβαρευτούμε επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα και να σκεφτόμαστε με ορθολογισμό (Αριστοτέλης) και φωναχτά (Σωκράτης). Δεν είναι δυνατόν μικροπαραταξιακές, συντεχνιακές, ψηφοθηρικές και τοπικιστικές αντιλήψεις να μας κρατούν καθηλωμένους στην οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη.

Με συγκλόνισε η επαναλειτουργία μονάδων του πυρηνικού σταθμού Κοζλοντούι που άκουσα στα ψιλά των ειδήσεων. Βρήκα τον πυρηνικό σταθμό της Βουλγαρίας στο Google earth σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό  Κοσλοντούι, τριών από τον Δούναβη και τριακοσίων από τις πρωτεύουσες των Νομών Κιλκίς, Σερρών, Δράμας, Καβάλας, Ξάνθης και Ροδόπης. Η απόστασή του από τα βόρεια σύνορά μας είναι μόλις 225 χιλιόμετρα και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. 

Κύριε Διευθυντά,
Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα στην εφημερίδα σας όσα γράψατε σχετικά με την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης του Νομού Κιλκίς (Νομαρχία, Νομάρχες, Δήμοι Κιλκίς, Αξιούπολης, Δήμαρχοι). Για την ιστορική αλήθεια, για την ενημέρωση των αναγνωστών της εφημερίδας σας, όσων ενδιαφέρονται για την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης και γενικότερα την ιστορία, θέτω στη διάθεσή σας μερικά στοιχεία από τα οποία διαπιστώνεται ποιος ήταν ο πρώτος Δήμος στο Νομό Κιλκίς μετά την απελευθέρωση της περιοχής το 1912 και το 1913.

Το μεσημέρι της Τσικνοπέμπτης (24.2.2011) τρώγαμε  μαζί με τον Τούρκο φίλο μου Τολγκά (Tolga) στη Λέσχη Κυνηγών, όταν δύο άγνωστοι Τούρκοι (πατέρας και γιος) μπήκαν στο μαγαζί για να πάρουν πληροφορίες για τα κιλκισιώτικα χωριά Ράμνα και Τσιρνάλ.     Συγκεκριμένα οι Ανταλλάξιμοι πρόσφυγες Μουσουλμάνοι παππούδες τους ήταν από τα παραπάνω χωριά και ως εγγόνια ήρθαν εδώ για μια προσκυνηματική επίσκεψη.

Εάν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική ανάπτυξη με βιώσιμη προοπτική και αειφορικά αποτελέσματα, δεν μπορούμε να μιλάμε αποσπασματικά για την ανάληψη δράσεων και πρωτοβουλιών κλειδωμένες στα στενά γεωγραφικά όρια του Νομού Κιλκίς.
Πρέπει να ξεφύγουμε από την νοοτροπία του δήμου ΜΑΣ ή του Νομού ΜΑΣ, και να σπαταλείται χρόνος, χρήμα και άνθρωποι σε δράσεις και πρωτοβουλίες εντυπωσιασμού με μικροπολιτικό χαρακτήρα.

Κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Η πολιτική ζωή έχει εισέλθει για τα καλά στον αστερισμό των σκανδάλων, της σκανδαλολογίας και της ανυποληψίας. Με το λίθο του αναθέματος να πέφτει επί δικαίων και αδίκων. Μια κοινωνία οργισμένη γιατί καλείται να πληρώσει το μάρμαρο της οικονομικής κρίσης και από πάνω κάποιοι να της βγάζουν και τη γλώσσα λέγοντάς της «μαζί τα φάγαμε». Εξεταστικές επιτροπές και προανακριτικές, ευνουχισμένες από τον «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που με την πενταετή παραγραφή των αδικημάτων στα πολιτικά πρόσωπα επιβάλει μια δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων. Άλλη για τον πολίτη και άλλη για τον πολιτικό.

Παγκόσμια μέρα της γυναίκας σήμερα. Ημέρα γιορτής για τις γυναίκες του δυτικού κόσμου, μέρα αγώνα για τις γυναίκες που ζουν σε δικτατορικά καθεστώτα, άγνωστη έννοια για τις πολλές του τρίτου κόσμου. Τι νόημα όμως έχει στ΄ αλήθεια αυτή η γιορτή;