Γράφει η Κωνσταντίνα Γεράκη.
Όσο εσύ ζεις για τους άλλους, τότε όλοι είναι ευτυχισμένοι, ικανοποιημένοι, βολεμένοι στο να παίρνουν και να ευχαριστιούνται με όσα εσύ απλόχερα προσφέρεις.
Όσο εσύ θέλεις να τους βλέπεις όλους χαρούμενους δίπλα σου, τότε όλα δουλεύουν ρολόι. Για τους άλλους.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, δάσκαλος-συγγραφέας.

Μέρες σαν κι αυτές, μέρες εξέγερσης του Πολυτεχνείου κατά της χούντας, ο νους μου πάει πίσω στα περασμένα για να ανασύρει από το θησαυροφυλάκιο της μνήμης στιγμές φωτεινές σαν φανοστάτες στην πορεία της ζωής και το άγνωστο διάβα της.
Ήταν-θυμάμαι- δεκαετία του 1980, όταν νέος δάσκαλος τότε και πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εκπαιδευτικών Σουηδίας, γνώρισα έναν συνάδελφο με λόγο λαϊκό και εύληπτη ακαδημαϊκή γλώσσα. Ένα μορφωμένο και ιδεολογικά καταρτισμένο παιδί, που όταν μιλούσε για πολιτική, συνέπαιρνε το νου μας.

Γράφει ο Σωτήρης Χρυσάφης.

Η ανάμνηση των γεγονότων του Κιλκίς της 4ης Νοέμβριου του 1944 έφερε στην θύμησή μου τις πρόσφατες γνώσεις μου για τα γεγονότα του Νοέμβριου του 1824 στην Πελοπόννησο. Θα ρωτήσετε τι κοινό έχουν οι δύο Νοέμβρηδες;
Πολύ απλά: στο Κιλκίς συμβαίνει η τραγικότερη σφαγή του εμφυλίου του 20ου αιώνα ενώ τον Νοέμβριο του 1824 αρχίζει στην Πελοπόννησο ο δεύτερος εμφύλιος στην διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας.

...Τα πογκρόμ κατά των Αρμενίων συνεχίζονταν με μεγάλη αγριότητα. Μια μάνα Αρμένισσα, με μάτια αγριεμένα, με τον τρόμο στα πόδια, αγρίμι αληθινό, έτρεχε να σωθεί μαζί με τα παιδιά της.  
Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα βρέφος. Το μεγάλο της αγόρι, οχτώ περίπου χρονών, έτρεχε μπροστά της, ενώ το μεσαίο, γύρω στα τρία, την τραβούσε από το φόρεμα, βαρίδι σε κάθε δρασκελιά της, να τρέξει, να φύγει, μακριά όσο μπορεί, να γλυτώσει τα παιδιά της από του Τούρκου το μαχαίρι, που δεν γνώριζε κανένα έλεος.