Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Όταν μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος κυβερνά τη χώρα, αυτό είναι άδικο για την πλειοψηφία. Όταν μια μικρή  συντεχνία πολιτικών, δημοσιογράφων και βιομηχάνων ασκεί την εξουσία, για δικά της οφέλη, αυτό δεν είναι δημοκρατία.
Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόση εξουσία συγκεντρωμένη  στα χέρια ενός πολιτικού και δια μέσου αυτού στο οικογενειακό και το φιλικό του περιβάλλον.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Θυμός, ένα συναίσθημα παρεξηγημένο. Μεγαλώσαμε με την σκέψη οτι είναι ενα συναίσθημα υποδεέστερο, ανεπίτρεπτο, προβληματικό. Ένα συναίσθημα, που σαφώς δεν έχει θέση σε μια τάξη μορφωμένων, ώριμων και προικισμένων ανθρώπων. Ένα συναίσθημα που δηλώνει αδυναμία και προβληματική συμπεριφορά σε όποιον το βιώνει. Ακούω μαμάδες τριγύρω να λένε στα μικρά τους, “ οχι, δεν θυμώνουμε, δεν ειναι σωστό, εσύ είσαι καλό παιδί”. 'Ενα συναίσθημα επομένως, που αυτόματα μας κατατάσει σε μια κατώτερη κατηγορία, αυτή του κακού παιδιού.

Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης, Δικηγόρος, πρ. Υπουργός και βουλευτής του Κιλκίς.

Από την ίδρυσή του, το ελληνικό κράτος χαρακτηρίζεται από μια βασική αδυναμία: να κρατήσει τους Έλληνες στην πατρίδα τους. Ο πολιτικός παρασιτισμός, ο οποίος με τη σειρά του τροφοδοτεί αενάως τον κοινωνικό, οικονομικό και διανοητικό παρασιτισμό, οδηγεί κατά καιρούς άλλοτε περισσότερους κι άλλοτε λιγότερους Έλληνες να αναζητήσουν την τύχη τους σε όλα τα σημεία του κόσμου. Και, κατά τη διατύπωση του Κώστα Αξελού, όσοι φεύγουν δεν συνδέονται ούτε μεταξύ τους, ούτε με την Ελλάδα.

Γράφει ο Κώστας Κιλτίδης, Ιατρός – Πρ. Βουλευτής, Υφυπουργός της Νέας Δημοκρατίας.

Συμβασιλεύουσα  Προσφυγομάνα- Πόλη του Μυροβλύτη

Πριν από 25 αιώνες χτυπά η ζωή στα χώματα της σημερινής Θεσσαλονίκης. Από τις πλαγιές του Κισσού έως την Χαλάστρα, από το Σέδες έως τη Νικόπολη και την Απολλωνία. Ξεπηδά και αναδύεται, ταυτόχρονα, η πόλη της Θεσσαλονίκης, το 316 π.Χ.

Του Παναγιώτη Αδάμου.

Πανηγυρικός που εκφωνήθηκε σήμερα, 28 Οκτωβρίου 2019, στη Μητρόπολη Κιλκίς.

Συμπληρώνονται φέτος 79 χρόνια από το Έπος των αλβανικών βουνών. 79 χρόνια από εκείνο το ΟΧΙ που ξάφνιασε τον κόσμο. Έναν κόσμο παραζαλισμένο, ακόμα και γοητευμένο από τις δυνάμεις της Βίας και του Ολοκληρωτισμού. Εκείνο το αλησμόνητο πρωινό, το πρωινό της 28^ης Οκτωβρίου 1940, οι άνθρωποι όλων των χωρών έστρεψαν τη ματιά τους σ' αυτήν εδώ τη γωνιά της γης και ανακάλυψαν και πάλι την Ελλάδα, την Ελλάδα των θρύλων, για την οποία όλοι είχαν διαβάσει στα σχολικά τους βιβλία, μα που πίστευαν πως δεν υπάρχει πια.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη, σ. Δασκάλου (εμπνευσμένο από το άρθρο του Δασκάλου Μάκη Ιωσηφίδη).

Ο φανατισμός σε όλες τις διαχρονικά εκφάνσεις του είναι απαράδεκτος στη σημερινή πολυπολιτισμική και «πολυθρησκευτική» κοινωνία μ όποια μορφή κι αν παρουσιάζεται. Θρησκευτικός φανατισμός, εθνοπατριωτικός φανατισμός, φυλετικός φανατισμός, ποδοσφαιρικός (σ αυτόν που αναφέρθηκε ο συνάδελφος Ιωσηφίδης) και ο πολιτικός φανατισμός, ( στον οποίον θα αναφερθεί ο γράφων).

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Μια νέα στάση ζωής, που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει έντονες διαστάσεις και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων. Βιβλία ενσυνειδητότητας, σεμινάρια ενσυνειδητότητας, εκπομπές και ειδικοί που αναφέρονται στην ενσυνειδητότητα. Τι είναι όμως ο όρος ενσυνειδητότητα (mindfulness) και γιατί θεωρείται τόσο ευνοικό για τον ανθρώπινο οργανισμό;

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Μετά τις αντικομμουνιστικές γελοιότητες των ΜΜΕ, όπως ο «ΣΚΑΙ», η «Καθημερινή» και η «Δημοκρατία» που πήραν εργολαβία τη συκοφάντηση της μεγάλης αντιιμεριαλιστικής διαδήλωσης στην Αθήνα, με αφορμή την επίσκεψη Πομπέο του Αμερικάνου των Εξωτερικών, είχαμε και συνέχεια.
Με χολερικά σχόλια και άρθρα συνέχισαν προσπαθώντας να αντιστρέψουν την πραγματικότητα και να παρουσιάσουν τους θύτες στη θέση του θύματος στην περιγραφή των γεγονότων ιδιαίτερα όταν η πορεία έφτασε στο άγαλμα του Τρούμαν. Τότε που η διαδήλωση χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με χημικά και γκλομπς, με κρότου-λάμψης, με αντεστραμμένες τις ασπίδες, για να «χτυπούν καλύτερα».

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Σωτήριον έτος 1990 μ.Χ.
-Δεν πιστεύω να μας κουβαλήσεις για νύφη καμιά ξεβράκωτη. Ακούς τι σου λέω;
Η κυρία Ευαγγελία μιλάει στον Βασίλη, τον μονάκριβο γιο της και τα μάτια της βγάζουν σπίθες. Από καιρό τώρα έμαθε ότι ο εικοσιοχτάχρονος κανακάρης της νταραβερίζεται με μια νεαρή. Έβαλε τους ανθρώπους της και έμαθε τα πάντα για το ποιον της. Πίτσα τη λένε, τελείωσε το Λύκειο και δουλεύει προσωρινά ως κοπτοράπτρια σε μια βιοτεχνία μέχρι να κολλήσει επαγγελματικά κάπου καλύτερα. Εντελώς απένταρη, κατάγεται από μια μικρή επαρχιακή πόλη όπου ζούσε με την οικογένειά της σ’ ένα σπίτι της συμφοράς κι αυτό με νοίκι. Φτώχεια και των γονέων που λένε.

Έχει προκληθεί τεχνητή μεγάλη ένταση για την Ουκρανία. Η Ουκρανία όμως για το Διορθόδοξο χώρο είναι κάτι σαν προπέτασμα καπνού.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη, σαν Σώμα Ιεραρχίας εν Πνεύματι Αγίω, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε επιπλέον στις συνειδήσεις μας οπωσδήποτε δύο πράγματα: πίσω από το Ουκρανικό, κρύβεται (αον) ο ηγεμονισμός της Ρωσικής Εκκλησίας και (βον) οι μόνιμες επεκτατικές πρακτικές της (η μεγάλη ιδέα των Ρώσων και οι εφαρμογές της σε βάθος χρόνου).