Του Αιμίλιου Σαββίδη.

Φίλες και φίλοι το να σιωπά κανείς εκεί που πρέπει είναι προτέρημα. Όταν όμως καταστρέφουν το βιός σου, λεηλατούν την πατρίδα σου, τα υπάρχοντά σου και ξεπουλάνε την ιστορία σου ταπεινώνοντας μια ολόκληρη χώρα τότε η σιωπή γίνεται οργή.
Ζούμε σε μια χώρα που αλλάζει δραματικά με φρενήρεις ρυθμούς, με ένα κράμα πολιτικών που στην πλειοψηφία τους τάσσονται υπέρ μιας νεφελώδους επικίνδυνης πορείας,  που αλλοιθωρίζουν ή κωφεύουν στην κραυγή του Έλληνα πατριώτη που αγωνιά και τρέμει στην ιδέα για το ξεπούλημα της πατρίδας του, φοβούμενος μην ξαναζήσει τις φρικαλέες καταστάσεις της προσφυγιάς όπως των Ελλήνων της Ιωνίας, θρηνώντας μέχρι και σήμερα τις αλησμόνητες πατρίδες με τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών.

«ΝOVARTIS»
Το πραγματικό σκάνδαλο είναι η αντιλαϊκή πολιτική σε Υγεία-Φάρμακο
Την ώρα που οι εργαζόμενοι, όλα τα λαϊκά στρώματα καλούνται να βάλουν όλα και βαθύτερα στην τσέπη, για να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες περίθαλψής και υγείας, την ώρα που συνωστίζονται σε «κοινωνικά φαρμακεία» ή δυσκολεύονται ή καταχρεώνονται για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη φαρμακευτική θεραπεία, την ώρα που περιμένουν ώρες και ώρες στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, βομβαρδίζονται με την σκανδαλολογία και  τις μίζες της υπόθεσης “Novartis”.

Γράφει ο δικηγόρος Θεόδωρος Παυλίδης

Ρε παιδιά, εγώ φταίω που φρικάρω κάθε φορά που αντικρίζω στην τηλεόραση  τον Άδωνη και την Σπυράκη;  Ο μεν Άδωνης με ανατριχιάζει που από βέρος ΛΑΟΣ και φανατικός κατήγορος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μετετράπη σε στυλοβάτη του κόμματος και μοναδικό εκφραστή του Αρχηγού (κατέχοντας μάλιστα ύψιστο αξίωμα στο Κόμμα)  Η δε Σπυράκη που από φανατική Πασόκα έφτασε στο σημείο να υπερασπίζεται την εικόνα της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ποιά; Η Σπυράκη. Έλεος ρε παιδιά. Τόσο γρήγορα ξεχνάτε ποιοί έβριζαν το κόμμα σας;

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ο Δημήτρης Αβραμίδης ήταν νέος οδοντίατρος και είναι νεότερος από εμένα. Eίχε εγκατασταθεί σε διπλανή οικοδομή και με ιατρείο να έχει πολλές ομοιότητες με το δικό μου της οδού Γ. Καπέτα 14. Κυρίως οι πολλές στενές και ψηλές σκάλες της εισόδου, ήταν αρκετές να μπερδέψουν τους ασθενείς!
Η γειτονία με τον οδοντίατρο Δημήτρη Αβραμίδη, είχε πλην πολλών θετικών της καλής γειτονίας και πολλά νόστιμα απρόοπτα, όπως όταν ασθενείς έχοντας προορισμό εμένα, βρίσκονταν να ανεβαίνουν τις σκάλες του οδοντογιατρού!

Στις 14 Φλεβάρη, όπως όλοι ξέρουμε, γιορτάζει ο φτερωτός μικρός θεός που τα βέλη του όλοι τα δοκιμάσαμε και οι εμπειρότεροι τα απολαύσαμε κι από την καλή κι από την ανάποδη...
Για να δούμε τρεις τύπους αντρών και πως συμπεριφέρονται στη συγκεκριμένη γιορτή...

Του Κώστα Τερζενίδη.

Όπως και να το δει κανείς, το «Μαζί τα φάγαμε» του Θ. Πάγκαλου έχει μείνει στην ιστορία και έχει σε πολλές περιπτώσεις την αλήθεια του. Όση δόση αλήθειας μπορεί κάποιος να του προσδώσει ή όση αντέχει η συνείδησή του.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης. Δυο κατηγορίες ανθρώπων, κατά πως διδάσκουν οι ψυχολόγοι, εκπλήσσονται με τα αυτονόητα: Οι μωροί και τα μωρά. Στην   Χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ιδιαζόντως στις δυο κατηγορίες προστίθεται και μια τρίτη. Αυτή της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών της ανδρών. Που ανακαλύπτουν ύστερα και  από τον τελευταίο Κωστίκα του έσχατου καφενείου της Ελλάδας ποιος είναι ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη. Που αγνοούν  πως όταν δεν έχεις μαντήλι να κλάψεις δεν παριστάνεις τον Γκιουλέκα με "λεφτά υπάρχουν", με Ζάππεια και σχίσιμο μνημονίων και άλλα παρόμοια γλαφυρά μεν, δυστυχώς όμως και δημοφιλή καθώς μέχρι και εξουσία αρπάζεις με την ψήφο του ανυπερθέτως νουνεχούς λαού.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Η διαδικασία δεν είναι πρωτόγνωρη: Στην Ελλάδα, όλα πάντα βαίνουν καλώς. Αλλά όποτε ο πόλεμος ανάμεσα στα γιγάντια επιχειρηματικά σχήματα ξεπεράσει τα όρια, τότε στην επιφάνεια βγαίνουν στοιχεία σκανδάλων που είναι αδύνατον να αγνοηθούν. Κάποιος εισαγγελέας, πάντα με την άδεια ή την εντολή της κυβέρνησης, αναλαμβάνει να ανοίξει τον φάκελο του σκανδάλου. Και τότε, ω του θαύματος, ανακαλύπτουνε οι πάντες την διασπάθιση εκατοντάδων εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων ευρώ, που κανείς έως τότε δεν είχε πάρει είδηση!

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.

Είπαμε και γράψαμε σε προηγούμενα σημειώματα και θυμούνται πολλοί επιζώντες, ότι το ποδόσφαιρο αποτελούσε για τους νέους στο μεταπολεμικό Κιλκίς την σπουδαιότερη και προσφιλέστερη κοινωνική καταφυγή, εκτόνωση και απόλαυση! Λειτούργησε δε και ως γέφυρα επικοινωνίας, ενωτικά και συμφιλιωτικά, γιατί, μη μας διαφεύγει, η κοινωνία του Κιλκίς βγήκε από την Κατοχή και τον Εμφύλιο βαθύτατα διχασμένη!

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Ο μακαρίτης από χρόνια τώρα Π. Π. ήταν γνωστός εν ζωή σε όλους στο Κιλκίς, ως ένας από τους καλύτερους εμπόρους γενικού εμπορίου. Ήταν πολύ καλός οικογενειάρχης και καλός Πόντιος χριστιανός, θυμόσοφος και ετοιμόλογος, από τους συμπαθέστερους Κιλκισιώτες της πρώτης γενεάς. Ήταν δε και συμπατριώτης του μακαρίτη πατέρα μας, ως Όρντουλης της ευρύτερης ενδοχώρας των Κοτυώρων.