Γράφει ο Θεόδωρος Πασσαλίδης, πρ. βουλευτής ΝΔ

Σεβόμαστε τον θεσμικό ρόλο του Υπουργού Παιδείας, δεν σεβόμαστε τον εκτροχιασμό των λόγων του κ. Ν. Φίλη περί αμφισβήτησης της Γενοκτονίας του πολύπαθού ποντιακού Ελληνισμού. Αλήθεια υπάρχει σήμερα άνθρωπος ιστορικός και πολιτικός πλην της κ. Μαρία Ρεπούση που αμφισβητεί την Γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Σχόλιο του ΚΚΕ
Σε σχόλιο για τις δηλώσεις του Νίκου Φίλη το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει:
«Το ΚΚΕ έχει ψηφίσει στη βουλή την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων και στέκεται στο πλευρό των ποντιακών οργανώσεων για τη διεθνή αναγνώρισή της.

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός

Η Ευρωζώνη είναι το κεντρικό σημείο αναφοράς σε όλα όσα έγιναν - και γίνονται - στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια. Για να έχει νόημα λοιπόν οποιαδήποτε συζήτηση για τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν ως χώρα και ως κοινωνία, είναι αναγκαίο πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τη φύση της Ευρωζώνης και να προσπαθήσουμε να ''διαβάσουμε'' την πορεία της. Τότε θα βρούμε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που μας απασχολούν.

Του Γιώργου Μάνου

Με αφορμή τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας κ. Ν. Φίλη
“Σύμβασις δια την Πρόληψιν και την Καταστολήν του Εγκλήματος Της Γενοκτονίας”
Εγκρίθηκε: 9 Δεκεμβρίου 1948.
Έναρξη ισχύος : 12 Ιανουαρίου 1951.

Γράφει ο Γ. Ηλονίδης, Καθηγητής Παθολογίας - Αλλεργικών Πνευμονοπαθειών, τ. Διευθυντής Δ’ Παθολογικής Κλινικής ΑΠΘ ΓΝΘ “Ιπποκράτειο”.

Οι οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού αποτελούν τη συχνότερη νόσο του ανθρώπου, επειδή κάθε άτομο προσβάλλεται 1-4 φορές το χρόνο.  Το μερίδιο του λέοντος έχουν οι ιογενείς λοιμώξεις.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στις αρχές του 20ου αιώνα τα βρέφη πέθαιναν σωρηδόν και οι ενήλικες  δεν ζούσαν περισσότερο από 50 χρόνια. Η ευχή ‘’να σας ζήσει’’,  που απευθύνουμε όλοι στους νέους γονείς,  κουβαλάει τις μνήμες εκείνης της τραγικής εποχής. Η  ευχή σήμαινε  ‘’ευχόμαστε να μην πεθάνει το μωρό σας’’. Από τι πέθαιναν τότε οι άνθρωποι;  Από πείνα, από γαστρεντερίτιδες,  από φυματίωση και από αυτό  που αθώα ονομάζουμε σήμερα παιδικές ασθένειες. Έκτοτε  η κατάσταση άλλαξε.

Του Νίκου Σιάνα

Ενώ κάθε χρόνο ο κατάλογος των χωρών που αναγνωρίζουν την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου μεγαλώνει, έρχεται η ελληνική κυβέρνηση με παρεμβάσεις στην παιδεία αλλά και με δηλώσεις υπουργούν να σαμποτάρει τον διεθνή αγώνα που δίνει εδώ και χρόνια ο οργανωμένος ποντιακός χώρος για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Έτσι μετά την κ. Ρεπούση, την κ. Δραγώνα, την σκυτάλη πήρε ο κύριος της «πενταροδεκάρας», ο υπουργός  Παιδείας κ. Φίλης. Αν  τα παραπάνω είναι συμπτώσεις ή τυχαία γεγονότα δεν το ξέρω, το σίγουρο πάντως πως προέρχονται από τον Αριστερό «προοδευτικό» χώρο.

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

Το Δεκέμβριο του 1937 η ελληνική μειονότητα της Σοβιετικής Ένωσης θα θεωρηθεί από τις σταλινικές αρχές ως «εχθρός του λαού» και θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή κατηγορία, όπου η εθνοτική καταγωγή ταυτίζεται με πολιτικό αδίκημα που πρέπει άμεσα να κατασταλεί εφόσον συνιστά απειλή την ασφάλεια του κράτους. Ένα σημαντικό τμήμα της μειονότητας, που προερχόταν από τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε εγκατασταθεί στην ΕΣΣΔ εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής, βίωνε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια μια παρόμοια κατάσταση.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Ενενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τη γέννηση του Μάνου Χατζηδάκη. Όπως ο ίδιος έγραψε στο βιογραφικό του σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο: «Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες...» Η μητέρα του ήταν Θρακιώτισσα από την Αδριανούπολη της βορειοδυτικής Θράκης, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας του Κρητικός από το Μύρθιο του Ρεθύμνου.
 «Ενενήντα χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου, του αλησμόνητου ποιητή της καρδιάς μας, που με τη μουσική αλλά και το στίχο του αγγίζει πάντα τις πιο ευαίσθητες χορδές των συναισθημάτων μας, που «τολμούν» να εκδηλωθούν χωρίς δισταγμό γιατί έχουν ισχυρό «σύμμαχο» τις μελωδίες, την ομορφιά του άφθαρτου, την αλήθεια...»
Του πιο προοδευτικού «Δεξιού», γιατί αυτός που (κατά το γνωστό) είχε πει «…εγώ πάντως κομμουνιστής δεν είμαι», ήταν πιο αριστερός από…άλλους, ξέρετε εσείς ποιους, τους τάχα μου, που πέρασαν από όλους του χώρους από δεξιά, κέντρο κ.λ.π.
Η πολιτιστική του προίκα, παιδί της εποποιίας της Εθνικής Αντίστασης, της ΕΠΟΝ στην οποία συμμετείχε, καθώς και η απόφασή του να μη συμβιβαστεί με την εξουσία και τις απαιτήσεις της, τον ώθησαν στη δημιουργία ενός πολύτιμου υλικού, ενός έργου που, ανεξάρτητα από τις μετέπειτα δηλωμένες πολιτικές απόψεις και προθέσεις του, είναι πολύτιμο υλικό για την αισθητική αντίληψη του λαού και για την πολιτιστική καλλιέργειά του
Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός από πρωτοπόρος καλλιτέχνης, είχε ανοιχτό και πρωτοπόρο πνεύμα με διορατικότητα όραμα. Ας παραθέσουμε κάποιες από τις απόψεις του:

Ο Μάνος Χατζηδάκις για τον Φασισμό»
 …  «Αυτό το “τέρας”! Άλλοτε καμουφλαρισμένο και άλλοτε ξεδιάντροπα προκλητικό έχει γιγαντωθεί, έχει αποκτήσει πολλές μορφές. Τα πλοκάμια του απειλούν θεούς και δαίμονες»…. «Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει…
…«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση -εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.»…
…«Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός», λέει ο Χατζιδάκις…
   Αξεπέραστη η παρομοίωσή του: «Ο πατριωτισμός των φασιστών έχει τόση σχέση με την πατρίδα, όση σχέση μπορεί να έχουν με τον πατριωτισμό τα άλογα επειδή συμμετέχουν στις παρελάσεις»...
…Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (…)».
   «Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος»…

Ο Μάνος Χατζηδάκις για την 28η Οκτωβρίου»
«Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Ο Μάνος Χατζηδάκις για την Ευρωπαϊκή Ένωση
«Ετοιμαζόμαστε για μια άλλου είδους σκλαβιά τώρα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση τι νομίζετε ότι είναι; Είμαστε πραγματικά ένα κράτος που θα μπορούμε να επιβάλλουμε άποψη; Θα γίνουμε επαρχία στην οποία θα μας διοικεί η Ευρώπη και θάχουμε την ψευδαίσθηση ότι συνδιοικούμεθα…
…Λοιπόν αυτή δεν είναι μια σκλαβιά τουλάχιστο με τα κριτήρια που είχαμε επί Τουρκοκρατίας;…
…Υπάρχει καμιά εγγύηση σωστής αναπτύξεως εδώ μέσα στον τόπο αυτό; Ποτέ!...
…Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε, ούτε να ελευθερωθούμε. Διότι θα είναι μια επιλογή μας, ενώ επί Τουρκοκρατίας έγινε με υποταγή μας. Αυτή είναι η διαφορά.
(Η δήλωση αυτή του Μάνου Χατζηδάκι έγινε το 11990, παραμονές της ψήφισης της Συνθήκης του Μάαστριχτ!)

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Το όνομά του συνδέθηκε με τη δημιουργία της Μεγάλης Σοβιετικής Ένωσης, με τις λαμπρές σελίδες, αλλά και τις δύσκολες στιγμές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

Oι αστοί ιστορικοί και δημοσιολόγοι, που  αποτελούν μοχλούς της ταξικής πάλης της αστικής τάξης ενάντια στην εργατική τάξη, του καπιταλισμού ενάντια στο σοσιαλισμό, στο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο και ο αστικός Τύπος, όταν τους δοθεί η ευκαιρία - μερικές δε φορές και χωρίς καμία ευκαιρία - χύνουν το δηλητήριό του αντικομμουνισμού με προμετωπίδα τον αντισταλινισμό. Αυτό γίνεται  ιδιαίτερα προς τη νέα γενιά, ποντάροντας στο ότι μπορούν με τη συστηματική παραχάραξη της Ιστορίας να ξεριζώσουν την ιστορική μνήμη για να δικαιολογούν τα εγκλήματα, είτε  του ιμπεριαλισμού (πόλεμοι και όχι μόνο), είτε των φασιστικών δυνάμεων είτε των λεγόμενων δημοκρατικών.