Είναι γενικά παραδεκτό κι έχει επισημανθεί στο παρελθόν από πολλούς πολίτες και φορείς, ότι η Εμποροπανήγυρη, που διοργανώνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου στο Κιλκίς, χρήζει αναβάθμισης σε επίπεδο ποιότητας αλλά και περιεχομένου ώστε να αποτελέσει σημαντικό τοπικό και –γιατί όχι- περιφερειακό οικονομικό και πολιτιστικό γεγονός, διατηρώντας τον παραδοσιακό της χαρακτήρα  του οποίου όμως δεν θα συνιστούν κυρίαρχη έκφανση οι αγοραπωλησίες από περιστασιακούς «εμπόρους» απομιμήσεων προϊόντων, φτηνιάρικων δώρων ανατολικής Ασίας αλλά και η υπερβολική τσίκνα από λουκάνικα και σουβλάκια.

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΥ
Ένα ζεϊμπέκικο, χορεύω κι εγώ όταν έρθω στο κέφι. Και κάθε φορά στο τελείωμα του αισθάνομαι τη λήξη μιας εσωτερική αποκάλυψης. Το ότι το ζεϊμπέκικο δεν είναι χορός, αλλά «μυσταγωγία» το διαισθανόμουν. Έμεινα όμως άφωνος όταν με αφορμή το ζεϊμπέκικο του Γιώργου Παπανδρέου (κι ο πατέρας του ήταν δεινός χορευτής) σε τρίστηλο κείμενο της η δημοσιογράφος Μαρία Κατσουνάκη, κατέγραψε τον ύμνο του ζεϊμπέκικου. Καλύτερη περιγραφή, ανάλυση, ερμηνεία του ζεϊμπέκικου φαινομένου, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε ποτέ άλλος να καταγράψει.

Τον τελευταίο καιρό το ζήτημα του ορυκτού πλούτου της χώρας  μας ήρθε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο. Συζητήσεις επί συζητήσεων στα Μ.Μ.Ε. και στη Βουλή, όπου μεταξύ άλλων κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για μυστική διπλωματία και κρυφές συμφωνίες για ατολμία και αδιαφορία. Τελικά όσα ακούστηκαν και ειπώθηκαν ένθεν και ένθεν δεν μας διαφώτισαν και πολύ, και μάλιστα κάποιοι εντός Βουλής μας είπαν ότι ναι μεν υπάρχουν ενδείξεις, αλλά δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Δεν μας είπαν όμως γιατί όλα αυτά τα χρόνια μείναμε στις ενδείξεις και δεν προχωρήσαμε στις αποδείξεις.  Προφανώς δεν είχαμε αποδείξεις, προφανώς δεν είχαμε ανάγκη το δικό μας πετρέλαιο ή φυσικό αέριο!
Θα μου πείτε τώρα γιατί τα γράφω αυτά;

«Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν ψωμί να φάνε και άνθρωποι που ασκούν τη φοροδιαφυγή ως εθνικό σπορ», δήλωσε,  μεταξύ άλλων, ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Στρός Καν, ίνα επιβεβαιωθεί ότι το έθνος και τα ιερά της φυλής πλήττονται ευθέως πλέον από τους ιέρακες του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Ζούμε αναμφίβολα, μικροί και μεγάλοι, μέσα σε ένα έντονα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας, απαισιοδοξίας και απελπισίας. Ζούμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα μας, για τους μεγαλύτερους ίσως όχι η πρώτη αλλά για τους νεότερους σίγουρα. Όλοι μας συμφωνούμε στην διαπίστωση ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κρίση αξιών, αρχών και ηθικής.

Πολύ μελάνι (συμβατικό και ψηφιακό) έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό για το θέμα των συνενώσεων των σχολικών μονάδων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Οι κάθε είδους επιφανειακές, ανορθολογικές, συναισθηματικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.  Είναι καιρός να σοβαρευτούμε επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα και να σκεφτόμαστε με ορθολογισμό (Αριστοτέλης) και φωναχτά (Σωκράτης). Δεν είναι δυνατόν μικροπαραταξιακές, συντεχνιακές, ψηφοθηρικές και τοπικιστικές αντιλήψεις να μας κρατούν καθηλωμένους στην οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη.

Με συγκλόνισε η επαναλειτουργία μονάδων του πυρηνικού σταθμού Κοζλοντούι που άκουσα στα ψιλά των ειδήσεων. Βρήκα τον πυρηνικό σταθμό της Βουλγαρίας στο Google earth σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό  Κοσλοντούι, τριών από τον Δούναβη και τριακοσίων από τις πρωτεύουσες των Νομών Κιλκίς, Σερρών, Δράμας, Καβάλας, Ξάνθης και Ροδόπης. Η απόστασή του από τα βόρεια σύνορά μας είναι μόλις 225 χιλιόμετρα και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. 

Κύριε Διευθυντά,
Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα στην εφημερίδα σας όσα γράψατε σχετικά με την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης του Νομού Κιλκίς (Νομαρχία, Νομάρχες, Δήμοι Κιλκίς, Αξιούπολης, Δήμαρχοι). Για την ιστορική αλήθεια, για την ενημέρωση των αναγνωστών της εφημερίδας σας, όσων ενδιαφέρονται για την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης και γενικότερα την ιστορία, θέτω στη διάθεσή σας μερικά στοιχεία από τα οποία διαπιστώνεται ποιος ήταν ο πρώτος Δήμος στο Νομό Κιλκίς μετά την απελευθέρωση της περιοχής το 1912 και το 1913.

Το μεσημέρι της Τσικνοπέμπτης (24.2.2011) τρώγαμε  μαζί με τον Τούρκο φίλο μου Τολγκά (Tolga) στη Λέσχη Κυνηγών, όταν δύο άγνωστοι Τούρκοι (πατέρας και γιος) μπήκαν στο μαγαζί για να πάρουν πληροφορίες για τα κιλκισιώτικα χωριά Ράμνα και Τσιρνάλ.     Συγκεκριμένα οι Ανταλλάξιμοι πρόσφυγες Μουσουλμάνοι παππούδες τους ήταν από τα παραπάνω χωριά και ως εγγόνια ήρθαν εδώ για μια προσκυνηματική επίσκεψη.

Εάν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική ανάπτυξη με βιώσιμη προοπτική και αειφορικά αποτελέσματα, δεν μπορούμε να μιλάμε αποσπασματικά για την ανάληψη δράσεων και πρωτοβουλιών κλειδωμένες στα στενά γεωγραφικά όρια του Νομού Κιλκίς.
Πρέπει να ξεφύγουμε από την νοοτροπία του δήμου ΜΑΣ ή του Νομού ΜΑΣ, και να σπαταλείται χρόνος, χρήμα και άνθρωποι σε δράσεις και πρωτοβουλίες εντυπωσιασμού με μικροπολιτικό χαρακτήρα.