Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Κιλκίς.                 

Κάθε εποχή έχει την ηθική και τη λογική της. Η πορεία ενός έθνους είναι ανάλογη με τη φιλοσοφία που υιοθετεί. Η σχεδόν μονοφωνική ενημέρωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ διαμορφώνει και την ανάλογη νοοτροπία. Η φιλοπατρία χωρίς τη θυσία είναι έννοια μισή. Λειψή και η δημοκρατία χωρίς τη δικαιοσύνη. Η αγάπη, η θυσία, η ελευθερία έχουν αξία, όταν έχεις κάπου να τα χαρίσεις. «Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες» λέει ο Σεφέρης.

Του Βασίλη Αθανασιάδη.

Εκεί στις βορειοανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου, στο Κουμπάν της Ρωσίας από τα μέσα του 19ου αιώνα και κυρίως μετά το 1860, χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, μετακινήθηκαν στην εύφορη γη (ο Καναδάς της Ρωσίας) για να αρχίσουν μια καινούργια ζωή μακριά από τον βαρύ οθωμανικό ζυγό.

Γράφει ο Χρήστος Σπίγκος.

Γράφει ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος.

 «…Θυμάμαι που από πιτσιρικάς μού έλεγε: “Θα με γράψουν με μεγάλα γράμματα! Θα φτάσω ψηλά!” Ομως, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι εννοούσε» Έτσι είναι οι ΗΡΩΕΣ! Κάτι τους το λέει μέσα τους… Γι αυτό και είναι έτοιμοι… (Πατέρας του Υποσμηναγού Νικολάου Σιαλμά).

Γράφει ο Στέφανος Παραστατίδης, Γραμματέας Οργανωτικού του ΚΙΝ.ΑΛ.

Σχηματικά, η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία είχε δύο κύριους πυλώνες: τα εργατικά συνδικάτα και το κόμμα. Στη συνέχεια και με την εξέλιξη των δεκαετιών, αυτοί οι πυλώνες συμπληρώθηκαν και εκφράστηκαν από χαρισματικούς ηγέτες και συμπεριληπτικούς θεσμούς, οι οποίοι άνοιξαν το κράτος προς την κοινωνία και επήλθαν αλλαγές που άμβλυναν τις ανισότητες, περιόρισαν τους αποκλεισμούς, εμπλούτισαν και εμβάθυναν τη συμμετοχή.

Τον Μάρτιο του 1822 φθάνει στο Δαδί ο Υψηλάντης με τον Νικηταρά επικεφαλής σώματος εκ 700 ανδρών και συναντάται με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στο σπίτι του Αθανασίου Τσούτσου ο οποίος ήταν βουλευτής του Βουλευτικού σώματος.