Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Γύρω στο 1980, ίσως και λίγο αργότερα, μας ήρθε στο νοσοκομείο του Κιλκίς, ως χειρουργός, ένας ονομαστός γιατρός από την συμπρωτεύουσα, μακαρίτης τώρα. Γνώριζε, ότι καταλαμβάνει μια ευαίσθητη θέση που τίμησε με το παραπάνω επί δεκαετίες, ακόμη από τους χαλεπούς και δύσκολους καιρούς και πολλές φορές με άσχημες συνθήκες, ο καθαυτό χειρουργός του Κιλκίς, ο έντιμος, αείμνηστος τώρα, Γιάννης Ορφανός.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Ένα ευχάριστο γεγονός μας προϋπάντησε ανοίγοντας στον υπολογιστή μας τη σελίδα της Greenpeace, για τη νέα της καμπάνια με τίτλο “Ήλιε μου, Ήλιε σου”. Στην προσπάθεια της περιβαλλοντικής οργάνωσης να πιεστούν προεκλογικά οι υποψήφιοι δήμαρχοι, προκειμένου να εγκαταστήσουν φωτοβολταϊκά στις στέγες των δημοσίων κτηρίων, μαθαίνουμε πως ο δήμος Κιλκίς έχει ήδη δεχθεί μέσω της Greenpeace 14 επιστολές αγνώστων λοιπών στοιχείων, αλλά σίγουρα ελπιδοφόρων.

Του Νίκου Σαχπεκίδη.
Δε θα μπορούσε η γιορτή της γυναίκας να καθιερωθεί άλλη εποχή, πλην της άνοιξης. Γυναίκα σημαίνει άνοιξη, γέννηση, νοητική και σωματική, δημιουργία και έμπνευση, ανοιξιάτικο αεράκι και πολύχρωμα εαρινά τοπία. Σημαίνει ακόμα μάνα, σύντροφος, φίλη, συνοδοιπόρος και συναγωνίστρια. Σήμερα γιορτάζει όλη η Γη.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος , Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βίκυ Καλφοπούλου.

Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες βιβλία επάνω στην αδελφική ζήλια, να εχουν γίνει αμέτρητες σχολές γονέων, συναντήσεις, συζητήσεις και αναλύσεις με ειδικούς, παραταύτα, ακόμη αποτελεί φλέγον θέμα και προβληματίζει έντονα τους γονείς. Κάποιοι δείχνουν απελπισμένοι, αδύναμοι και εξουθενωμένοι με την κατάσταση, καθώς και ανήμποροι να βάλουν μια τάξη.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Ιούνιο του 2015).

Ήταν εκεί κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Υπηρετούσα ως νεαρός δάσκαλος σε κάποιο χωριό του Κιλκίς. Ανάμεσα στους μαθητές μου είχα ξεχωρίσει ένα μικροκαμωμένο κορίτσι, την Τασούλα (άλλο ήταν τ’ όνομά της).

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Την δεκαετία του '30, ο προσφυγικός πληθυσμός του Κιλκίς που αποδεκατιζόταν από τις ασθένειες, κινητοποιήθηκε για την ίδρυση ενός νοσοκομείου. Άλλοι με εθελοντική εργασία, και άλλοι αργότερα κάτω απ' το κνούτο του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, όρθωσαν αμισθί ένα ίδρυμα, που στις επόμενες δεκαετίες έγινε καύχημα για ολόκληρη τη Μακεδονία. Τις μέρες της “ισχυρής Ελλάδας” που έδωσε τη θέση της στα “σωτήρια Μνημόνια” το ίδρυμα παραπέει.

Του Μαρκόπουλου Χ. Θωμά.

«Στην Δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα!» έλεγε ο Παύλος Κ. Μπακογιάννης. Με αυτή την σκέψη έκανα μία συνειδητή επιλογή για τις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Θα είμαι στην ομάδα του υποψήφιου Δήμαρχου Κιλκίς, κύριου Δημήτρη Τσαντάκη. Η επιλογή είναι ρεαλιστική. Θεωρώ πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι κατεξοχήν πεδίο όπου οι ''κομματικές ταυτότητες'' μένουν στην άκρη. Ως 26χρονος ποτέ δεν έκρυψα και δεν θα κρύψω τις ιδεολογικές μου πεποιθήσεις, οι οποίες, όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως είναι Κεντρογενής.

Αρθρο του Κώστα Κιλτίδη, πρ. βουλευτή και υφυπουργού της Νέας Δημοκρατίας.

Από την είσοδο της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, διεφάνη ότι ο πρωτογενής τομέας της χώρας αδυνατεί να υπηρετήσει την εθνική οικονομία.

Του Νίκου Σιάνα.

Τον ερχόμενο Μάιο συμπληρώνονται 100 χρόνια από την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Αμισό του Πόντου (Σαμψούντα) και αρχίζει η δεύτερη σκληρότερη περίοδος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με αποτέλεσμα ο ποντιακός ελληνισμός να θρηνεί 353.000 θύματα.

Γράφει η Αναστασία (Νατάσα) Ανανιάδου, Δικηγόρος, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ, Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Κιλκίς.

«Όποιος αξιώνει ευθύνη από τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχει επίγνωση των δικών του ευθυνών», έγγραφα προεκλογικά, το 2014 σε άρθρα μου. Αυτά τα λόγια, που πρώτος διατύπωσε ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων, είναι λόγια που άντεξαν στον χρόνο, λόγια που μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Το αίσθημα αυτό της ευθύνης, έχει ένα διττό περιεχόμενο: ευθύνη απέναντι στον στενό μας κύκλο, στους οικείους μας, υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο αίσθημα ευθύνης, για τον ευρύτερο κοινωνικό και εθνικό μας κύκλο, για την κοινωνική ολότητα.