ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
Ο ξάδελφος μου ο Νεόφυτος, μένει σε μονοκατοικία στην Ολυμπιακή Ακτή Πιερίας. Έχει έναν αρσενικό και ένα θηλυκό σκύλο.
Η θηλυκιά είναι σοβαρή, αυστηρή και δεν κάνει παιχνίδια. Αυτήν τη λέει ... Μέρκελ.

Όπως αναφέραμε το μεταναστευτικό ρεύμα προς την τότε Ομοσπονδιακή Δυτική Γερμανία καθορίζονταν από διμερείς συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών: Σύμφωνα με την σύμβαση αυτή (1960), γερμανική επιτροπή εγκαθίσταται στην Ελλάδα και σε συνεργασία με το υπουργείο εργασίας προβαίνει στην επιλογή και τοποθέτηση Ελλήνων εργατών σε εργοστάσια της Γερμανίας. Έτσι η πλειοψηφία των Ελλήνων μεταναστών εργάζονταν στην Γερμανία εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα δελτία εργασίας, επιπλέον με την άφιξη τους όφειλαν να δηλωθούν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους. Ισχυρό κίνητρο για μετανάστευση στη Γερμανία δεν ήταν μόνο η εγγύτητα αλλά η εξασφάλιση συνθηκών εργασίας και σιγουριάς. Άλλο σημαντικό κίνητρο για τους μετανάτες ήταν και ο θεσμός του Έλληνα εργατικού συμβούλου που υπηρετούσε στην Ελληνική Πρεσβεία της Βόννης, και είχε την ευθύνη για την λειτουργία δύ φιλεργατικών υπηρεσιών. Οι υπηρεσίς αυτές ήταν τα εργατικά κλιμάκια και τα Ελληνικά σπίτια. Τα πρώτα συμπαραστεκόταν στους Έλληνες για προβλήματα ασφαλιστικά, εργατικά, δικαστικά κ.α. Τα δε “Σπίτια”, ήταν Κέντρα ψυχαγωγίας και μόρφωσης των Ελλήνων εργατών, βάσει προγραμμάτων του Υπουργείου Εργασίας της Ελλάδας. Σε όλη τη Γερμανία ο αριθμός αυτών των “Σπιτιών” έφτασε τις 13.097.

Όλες οι ευνομούμενες και αναπτυγμένες χώρες έχουν αναλογική κατοίκηση και ποιότητα ζωής αστικών κέντρων και υπαίθρου. Για την πατρίδα μας είναι εκ των ων ουκ άνευ, ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αρμονική πρόοδό της, λόγω ιστορικών, γεωπολιτικών και ιδιαίτερου γεωγραφικού ανάγλυφου, η ζώσα ύπαιθρος και η συγκρότηση του ημιαστικού χώρου.

Είναι γενικά παραδεκτό κι έχει επισημανθεί στο παρελθόν από πολλούς πολίτες και φορείς, ότι η Εμποροπανήγυρη, που διοργανώνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου στο Κιλκίς, χρήζει αναβάθμισης σε επίπεδο ποιότητας αλλά και περιεχομένου ώστε να αποτελέσει σημαντικό τοπικό και –γιατί όχι- περιφερειακό οικονομικό και πολιτιστικό γεγονός, διατηρώντας τον παραδοσιακό της χαρακτήρα  του οποίου όμως δεν θα συνιστούν κυρίαρχη έκφανση οι αγοραπωλησίες από περιστασιακούς «εμπόρους» απομιμήσεων προϊόντων, φτηνιάρικων δώρων ανατολικής Ασίας αλλά και η υπερβολική τσίκνα από λουκάνικα και σουβλάκια.

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΥ
Ένα ζεϊμπέκικο, χορεύω κι εγώ όταν έρθω στο κέφι. Και κάθε φορά στο τελείωμα του αισθάνομαι τη λήξη μιας εσωτερική αποκάλυψης. Το ότι το ζεϊμπέκικο δεν είναι χορός, αλλά «μυσταγωγία» το διαισθανόμουν. Έμεινα όμως άφωνος όταν με αφορμή το ζεϊμπέκικο του Γιώργου Παπανδρέου (κι ο πατέρας του ήταν δεινός χορευτής) σε τρίστηλο κείμενο της η δημοσιογράφος Μαρία Κατσουνάκη, κατέγραψε τον ύμνο του ζεϊμπέκικου. Καλύτερη περιγραφή, ανάλυση, ερμηνεία του ζεϊμπέκικου φαινομένου, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε ποτέ άλλος να καταγράψει.

Τον τελευταίο καιρό το ζήτημα του ορυκτού πλούτου της χώρας  μας ήρθε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο. Συζητήσεις επί συζητήσεων στα Μ.Μ.Ε. και στη Βουλή, όπου μεταξύ άλλων κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για μυστική διπλωματία και κρυφές συμφωνίες για ατολμία και αδιαφορία. Τελικά όσα ακούστηκαν και ειπώθηκαν ένθεν και ένθεν δεν μας διαφώτισαν και πολύ, και μάλιστα κάποιοι εντός Βουλής μας είπαν ότι ναι μεν υπάρχουν ενδείξεις, αλλά δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Δεν μας είπαν όμως γιατί όλα αυτά τα χρόνια μείναμε στις ενδείξεις και δεν προχωρήσαμε στις αποδείξεις.  Προφανώς δεν είχαμε αποδείξεις, προφανώς δεν είχαμε ανάγκη το δικό μας πετρέλαιο ή φυσικό αέριο!
Θα μου πείτε τώρα γιατί τα γράφω αυτά;

«Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν ψωμί να φάνε και άνθρωποι που ασκούν τη φοροδιαφυγή ως εθνικό σπορ», δήλωσε,  μεταξύ άλλων, ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Στρός Καν, ίνα επιβεβαιωθεί ότι το έθνος και τα ιερά της φυλής πλήττονται ευθέως πλέον από τους ιέρακες του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Ζούμε αναμφίβολα, μικροί και μεγάλοι, μέσα σε ένα έντονα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας, απαισιοδοξίας και απελπισίας. Ζούμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα μας, για τους μεγαλύτερους ίσως όχι η πρώτη αλλά για τους νεότερους σίγουρα. Όλοι μας συμφωνούμε στην διαπίστωση ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κρίση αξιών, αρχών και ηθικής.

Πολύ μελάνι (συμβατικό και ψηφιακό) έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό για το θέμα των συνενώσεων των σχολικών μονάδων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Οι κάθε είδους επιφανειακές, ανορθολογικές, συναισθηματικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.  Είναι καιρός να σοβαρευτούμε επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα και να σκεφτόμαστε με ορθολογισμό (Αριστοτέλης) και φωναχτά (Σωκράτης). Δεν είναι δυνατόν μικροπαραταξιακές, συντεχνιακές, ψηφοθηρικές και τοπικιστικές αντιλήψεις να μας κρατούν καθηλωμένους στην οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη.

Με συγκλόνισε η επαναλειτουργία μονάδων του πυρηνικού σταθμού Κοζλοντούι που άκουσα στα ψιλά των ειδήσεων. Βρήκα τον πυρηνικό σταθμό της Βουλγαρίας στο Google earth σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό  Κοσλοντούι, τριών από τον Δούναβη και τριακοσίων από τις πρωτεύουσες των Νομών Κιλκίς, Σερρών, Δράμας, Καβάλας, Ξάνθης και Ροδόπης. Η απόστασή του από τα βόρεια σύνορά μας είναι μόλις 225 χιλιόμετρα και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε.