Το σκεφτόμαστε μέρες τώρα… Με αφορμή τα σχόλια και τις δηλώσεις ανώτατων στελεχών της κοινοτικής ιεραρχίας, πρωθυπουργούς, τραπεζίτες, μέχρι και φυλλάδες του κερατά…
Ναι, εντάξει, ως χώρα δεν επιδείξαμε τις καλύτερες επιδόσεις στα κοινοτικά υπεσχημένα , ούτε η αξιοπιστία αποτελεί το ισχυρότερο χαρακτηριστικό της πολιτικής μας…
Αλλά να γινόμαστε ρόμπα ως χώρα πλέον και όχι μόνο ως κυβέρνηση ή πρωθυπουργός, πάει πολύ
Και αναλογιζόμαστε αν πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου υπήρχαν σε τούτη τη γωνιά πολιτικοί των οποίων το κύρος υπερέβαινε τα στενά όρια της μικρής πατρίδας…
Αναλογιζόμασταν λοιπόν αν θα περνούσε κι από το μυαλό της όποιας κυρίας Μέρκελ να μιλήσει έτσι για την χώρα, αν απέναντί της είχε έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή ένα Ανδρέα Παπανδρέου. Έστω, έναν Κώστα Μητσοτάκη…
Φαίνεται πως όλα ασορτί πάνε σε τούτη την χώρα. Ξέφτισε η οικονομία της, φύρανε και το γένος των πολιτικών της…
Θ.Π.

Θέλεις δεν θέλεις είναι μερικές ειδήσεις που οδηγούν σε περίεργους συνειρμούς… Περίεργους και συνάμα  πικρούς για τις αξίες που κανοναρχούν τη ζωή μας. Τρεις αλλοδαποί συνελήφθησαν από την Αστυνομία, από 16 μέχρι 28 ετών, γιατί μπήκαν σε παρεκκλήσι γειτονικού χωριού και αφαίρεσαν από το παγκάρι 39 ευρώ και 60 λεπτά, όπως καταλεπτώς μας ενημερώνει η Αστυνομία. Τα κλοπιμαία μάλιστα αποδόθηκαν στον ιερέα του ναού.

«…Και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί, να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου χαμού τη σκάλα, για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί, θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ώ χαρά! τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!» (Παλαμάς. Δωδεκάλογος του Γύφτου). Η χώρα, πράγματι, βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι. Πιο κάτω από εδώ δεν υπάρχει. Η πορεία προς το φως είναι αναπόδραστη ανάγκη, καθώς τίποτα δεν είναι αδύνατο για το λαό εκείνο, που για της πατρίδας του τη σωτηρία, είναι έτοιμος να υποστεί την κάθε θυσία.

Το ισχυρίζομαι μονότονα, ιδιαίτερα τώρα με την δυσμενή οικονομική συγκυρία. Η κυρίαρχη κρίση στην Ελλάδα είναι η πολιτιστική. Κρίση πολιτισμού.
Όταν οι Έλληνες σκοτωνόμαστε στους δρόμους άνευ λόγου και αιτίας, όταν οι πάντες ομνύουμε στους αρχαίους ένδοξους προγόνους και βρέστε μου στο Κιλκίς παραπάνω από τρεις ανθρώπους που διάβασαν την Πολιτεία και την Ποιητική, όταν όλοι μαζί κλέβουμε το κράτος και την άλλη στιγμή ζητούμε τα πάντα από αυτό, όταν για μισή δραχμή είμαστε ικανοί να ξεθεμελιώσουμε το σύμπαν, όταν…. 
Όταν πέντε ανήλικα παιδιά θρηνούν σε χωριό του Κιλκίς την νεκρή μάννα τους και επί μια ολόκληρη μέρα ο τοπικός Δήμαρχος δεν βρίσκει, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές του, έναν ψυχολόγο, ούτε στο δημόσιο σύστημα υγείας, ούτε ιδιώτη, να σταθεί και να στηρίξει τα παιδιά τότε πολλή σαπίλα βασιλεύει στο βασίλειο της εγχώριας Δανιμαρκίας.
Τόση σαπίλα που κανένα ευρωπαϊκό κοστούμι δεν μπορεί να την κρύψει.

Θ.Π.

Με την ευκαιρία των εκλογών στους αγροτικούς συνεταιρισμούς και στην συνέχεια της ΕΑΣ Κιλκίς νιώθω την ανάγκη να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου. Δυστυχώς το μήλο δεν ωρίμασε στις συνειδήσεις των αγροτών όσον αφορά τον συνεταιρισμό και το τί πρέπει επιτέλους ν’ αλλάξει. Ακόμα και σήμερα αυτοί που διεκδικούν  το χρίσμα στους Α.Σ και στην Ε.Α.Σ. Κιλκίς λειτουργούν με γνώμονα τις πελατειακές σχέσεις και τα μικροπολιτικά παιχνίδια, χωρίς σχέδιο για το πώς θα πρέπει να λειτουργήσουν στο μέλλον, το καλό του παραγωγού - συνέταιρου.

Πέρασαν δεκαετίες αφότου έπεσε τόσο χιόνι στα βουνά μας και τόσο νερό στα πεδινά. Το Μπέλλες είναι χιονοσκέπαστο τουλάχιστον στο ένα τρίτο των 2100 μέτρων του ύψους του.
Πριν από 20 χρόνια η λίμνη της Δοϊράνης μαράθηκε. Παραδίπλα μας, τα νερά του Μπέλλες χύνονται ανωφέλευτα στην τεχνητή λίμνη της Κερκίνης που γεμίζει κάθε Άνοιξη από τον Στρυμόνα.
Ψηλά στο βουνό υπήρχε ένας διανεμητής νερού. Το μισό στη Δοϊράνη, το υπόλοιπο στην Κερκίνη. Τον κατέστρεψαν προφανώς οι της περιοχής και έστρεψαν όλο το νερό στην Κερκίνη
Είκοσι χρόνια δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε, πρόεδροι, δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί για να στρέψουμε τα νερά του Μπέλλες μόνο τον Χειμώνα προς τη Δοϊράνη για να ανασάνει από το μαρασμό της.
Τώρα που τα νερά θα τους πνίξουν εκεί στις Σέρρες, μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε να επισκευαστεί για να γεμίσει για τα καλά η Δοϊράνη;

«Τρία πράγματα στον πλανήτη δεν αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους: το πουλί που σχίζει τον αέρα, το ψάρι που διαπλέει το νερό και το οικονομικό έγκλημα του μανδαρίνου». Λαϊκή Κινέζικη σοφία, που έρχεται από τα βάθη του χθες και αγγίζει και το σήμερα. Βέβαια, η διαφθορά των υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών δεν αφορά μόνο την αυτοκρατορική ή την κομμουνιστική Κίνα (εκατοντάδες εκτελέστηκαν), αλλά και την καπιταλιστική δύση, τη σύγχρονη Ελλάδα και πάει λέγοντας.

Ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δυσφόρησαν με την απόφαση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία. Αλλά ο πρωθυπουργός επικαλείται το ρηθέν υπό των Ευρωπαίων: δεν θα πάει κανείς φυλακή για την οικονομία;
Και δεν βρίσκεται ένας Χριστιανός να αντιλέξει: Αν είναι να πάει κανείς φυλακή για τα χάλια της οικονομίας, θα πάει αυτός που με δημιουργική λογιστική και αποκρύπτοντας τα ελλείμματα έβαλε την χώρα στη ζώνη του Ευρώ;
Αν δεν ήμασταν σήμερα στο Ευρώ, θα ζηλεύαμε τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους για την ευημερία τους. Και η δραχμούλα θα είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια στο άλμα σε …βάθος.
Κι αντί να φυλακίσουμε εκείνον που σιγύρισε τα νούμερα γιατί δεν φυλακίζουμε εκείνους (πράσινους και γαλάζιους) που με την πολιτική τους είτε ανέχτηκαν είτε προσέφεραν θαλπωρή στους φοροφυγάδες; Αυτοί (πολιτικοί και φοροφυγάδες) είναι που κατέστρεψαν το ελληνικό δημόσιο, αυτοί ρήμαξαν τα δημόσια ταμεία, αυτοί αναγκάζουν να πληρώνουμε τα κερατιάτικά μας στους ξένους οίκους ..ανοχής.

Η πατρίδα μας είναι μια μεγάλη χώρα όπου όλοι περηφανεύονται για το μέλλον όμως αυτής της χώρας θα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Είναι πλέον κοινή διαπίστωση πως δεν μπορεί η χώρα να πορευτεί με τον τρόπο που πορεύτηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι δύο διαχειριστές της εξουσίας, μετά την μεταπολίτευση συνέχιζαν να «ποτίζουν» το χωράφι δίχως ποτέ να το έχουν σπείρει ή μάλλον έσπειραν θύελλες, κρύβοντας πάντα την αλήθεια από τον ελληνικό λαό. Έτσι για μια ακόμη φορά ως χώρα φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού δίνοντας την ευκαιρία στους γνωστούς κυνοδοφόρους τελάληδες των ξένων οίκων αξιολόγησης να καλούν τους διεθνείς τοκογλύφους στο ξεζούμισμα της ελληνικής οικονομίας.

Βλέποντας κανείς τους υφιστάμενους πολιτικούς ανταγωνισμούς, που ήδη ξέσπασαν στις τοπικές κοινωνίες, αλλά και προεικάζοντας τους επικείμενους που οσμιζόμαστε να επέρχονται λόγω του χωροταξικού  αλλά και του καθορισμού της έδρας  στις εν δυνάμει νέες αυτοδιοικητικές μονάδες, αναρωτιέται αν χάνεται εν τέλει η ουσία όλου του ρηξικέλευθου εγχειρήματος αφενός, κι αν υπάρχει απόλυτη άγνοια κάποιων για τα ουσιαστικά προβλήματα που μας ταλανίζουν.