Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμου.

Το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί, φυσικά, να εξαντλήσει το ζήτημα. Επιδιώκει απλώς μέσω ερωτήσεων και απαντήσεων να φωτίσει κάποιες κρίσιμες πλευρές του.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης.

Στα μέσα της 6ης δεκαετίας του 20ου αιώνα, εκεί στα 1955 στη μικρή μας πόλη, στο Πολύκαστρο των 3.500 κατοίκων, υπήρχε μία ποδοσφαιρική ομάδα και αυτή ήταν ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ,ήταν το καμάρι των Πολυκαστρινών, είχε την αγάπη και την στήριξη όλων των κατοίκων της πόλης μας.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Δεν υπάρχει καταστατικό  κόμματος που να μην περιέχει  θετικά και αρνητικά στοιχεία, σε μια οικονομικά ανομοιογενή  κοινωνία. Αλλά και να υπήρχε  κάποιο,  γενικά αποδεκτό  ως προς το πνεύμα του, οι πρώτοι που θα το παραβίαζαν, θα ήταν εκείνοι που προσδοκούν  από την πολιτική προσωπικά οφέλη.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Στις 23 Οκτωβρίου 2023  ο Χρόνης Αηδονίδης, το «αηδόνι της Θράκης», πέταξε για την αιωνιότητα σε ηλικία 95 ετών. Ο μεγάλος ερμηνευτής και δάσκαλος της θρακιώτικης παράδοσης, έφυγε μετά από 75 χρόνια συνεχούς διακονίας και προσφοράς στη διδασκαλία, διάσωση και καταγραφή της μουσικής παράδοσης της Θράκης αλλά και γενικότερα της μουσικής παράδοσης της χώρας.

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος, συγγραφέας.

Περί των παλαιών επίπλων ο λόγος σήμερα, ήτοι κάθε κινητού αντικειμένου που χρησιμοποιούνταν για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών ή τη διακόσμηση του σπιτιού και κατασκευάζονταν συνήθως από ξύλο. «Το έπιπλον», για να ξεκινήσω με τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (1927), «είναι τεκμήριον πολιτισμού. Όσον ο πολιτισμός αυξάνει, τόσον τα έπιπλα γίνονται περιπλοκώτερα και τελειότερα από απόψεως ανέσεως και τόσον γεννώνται ανάγκαι νέων επίπλων».

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος, συγγραφέας.

Οι μοδίστρες μαζί με τις καπνεργάτριες αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζόμενων γυναικών σε αστικά επαγγέλματα στην πόλη του Κιλκίς. Εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του γυναικείου πληθυσμού της πόλης για τις καθημερινές αλλά και τις επίσημες εμφανίσεις του.

Υπογράφουν οι κυρίες και ο κύριος:

Χρυσή - Ουρανία (Ράνια) Παπαδοπούλου - Οικονομολόγος / Επιχειρηματίας

Φαίη Κυριακίδου - Σύμβουλος Ανάπτυξης / Επικεφαλής Θεματικού Τομέα Μετανάστευσης και Ασύλου της Νέας Δημοκρατίας και ο 

Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς - Επικοινωνιολόγος / Ραδιοφ. Παραγωγός 

Χόρχε Λούις Μπόρχες, «Ισραήλ, 1969»

Φοβόμουν πως στο Ισραήλ

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

"Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει" (Καζαντζάκης). Καμία ιδέα δεν μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη χωρίς τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δίνει στη θεωρία πρακτική υπόσταση.

Υπάρχουν, κατά τον Σαρτρ, τριών ειδών βοσκοί, ανάλογα με τη σχέση τους με το πρόβατο. Άλλοι το θέλουν για το μαλλί του, άλλοι για το γάλα του και άλλοι για το κρέας του. Όλοι τους όμως το θέλουν για τον δικό τους λόγο, καθώς ζουν από αυτό.  Κάτι ανάλογο συμβαίνει, αν στη θέση του πρόβατου βάλουμε το κόμμα.

Γράφει ο Δρ. Σωτήρης Χρυσάφης

Νοέμβριος  1824 η  Ελλάδα στον τρίτο χρόνο της επανάστασης. Νοέμβριος 1944 η Ελλάδα ανασαίνει μετά την  γερμανική κατοχή. Κοινό σημείο αυτού του μήνα τραγικά συμβάντα, που χαρακτηρίζουν το μεγάλο αρνητικό στοιχείο των Ελλήνων, την διχόνοια. Το 1824 Νοέμβριο ξεσπά στην Πελοπόννησο  ο δεύτερος εμφύλιος της Ελληνικής επανάστασης, και  Νοέμβριο του 1944  συντελείται  στην πόλη μας το Κιλκίς η μεγαλύτερη ανθρωποθυσία 3500 Ελλήνων από αδελφικό χέρι.

Από την ύλη των σχολικών  βιβλίων έχουμε  πληροφορηθεί  ότι κατά την διάρκεια της επανάστασης του ‘21 κάτι «κακό» είχε συμβεί μεταξύ των αγωνιζομένων Ελλήνων, π.χ. ο  Μαυροκορδάτος είχε διαφωνίες με τον Κολοκοτρώνη ή ότι οι πρόκριτοι είχαν διαφορετικές απόψεις από τους  οπλαρχηγούς κ.τ.λ., αλλά  εν τέλει δεν έγινε και τίποτα τραγικό.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, δάσκαλος

Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2023

Είναι βραδάκι και η οικογένεια, πατέρας, μητέρα και ο εξάχρονος γιος τους ο Πετρής, παρακολουθούν τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Πρώτο θέμα ο πόλεμος του Ισραήλ με την Χαμάς στη λωρίδα της Γάζας. Η οθόνη γεμίζει από βομβαρδισμούς αεροπλάνων και ρουκετών, από άρματα που ξερνούν τον θάνατο, από παιδάκια σκοτωμένα και σακατεμένα, από γονείς που τρέχουν αλλόφρονες με τα μωρά τους στην αγκαλιά για να γλιτώσουν. Φρίκη και αποτροπιασμός. Στην εικόνα ενός αγοριού που κείτεται χάμω μέσα στα αίματα η μητέρα του Πετρή δεν αντέχει. Ένα δάκρυ στην αρχή που γίνεται βροντερό αναφιλητό. Στο πρόσωπο του ματωμένου αγοριού βλέπει τον Πετράκη της και χάνεται ο κόσμος γύρω της. Ο πατέρας προσπαθεί να κρατήσει τα δάκρυά του αλλά κι αυτός στο τέλος ξεσπά. Η ματιά του Πετρή περιφέρεται ανάμεσα στην οθόνη και τους γονείς του.