Χιουμοριστικό ρεπορτάζ των μαθητών του Λυκείου Νέου Αγιονερίου Κιλκίς: Ελένη Γρηγοριάδου, Ζωή Καρυάδου, Κυριάκος Κούρτογλου, Ντένις Μπαϊράμι.

Η αστυνομία δεν έχει εκδώσει ακόμα δελτίο τύπου.

Του Ιωάννη Κανελιά.

Μαθητής της Γ΄ Τάξης του Λυκείου Νέου Αγιονερίου

H υγεία αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και βασική προϋπόθεση για την ευημερία και την πρόοδο κάθε κοινωνίας. Ωστόσο, σε πολλές χώρες –ακόμη και σε ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ελλάδα– η πρόσβαση σε ποιοτική υγειονομική περίθαλψη παραμένει άνιση και περιορισμένη.

Της Ελένης Γρηγοριάδου.

Μαθήτρια της Γ’ Τάξης του Λυκείου Νέου Αγιονερίου

H φτώχεια αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά και διαχρονικά κοινωνικά φαινόμενα που επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν πρόκειται μόνο για έλλειψη χρημάτων, αλλά για ένα πολυδιάστατο πρόβλημα που επηρεάζει την ποιότητα ζωής, την αξιοπρέπεια και τις ευκαιρίες των ανθρώπων.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Η ιστορία του ΟΣΕ και των σιδηροδρομικών γραμμών, είναι η ιστορία της χώρας. «Αυτή είναι η Ελλάδα», όπως θάλεγε κι ένας πρωθυπουργός. Η Ελλάδα του «Ωχ αδελφέ», της προχειρότητας, της αναβλητικότητας, του μηδενικού σχεδιασμού κι ελέγχου, με έργα εκατομμυρίων να καταλήγουν ανενεργά ή ημιτελή.

 Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δάσκαλος-συγγραφέας      

 Ες Τάρταρον άρδην ρίψειε δέμας τουμόν» γράφει ο Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη. 

Είμαστε στο καλοκαίρι του 1962. Στις 11 Ιουνίου στην Αθήνα, στο θέατρο Παρκ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ανεβαίνει η θεατρική επιθεώρηση ‘’Όμορφη πόλη’’ σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και κείμενα στο πρώτο μέρος του Μέντη Μποστατζόγλου του γνωστού μας Μποστ και στο δεύτερο μέρος του Μίκη Θεοδωράκη.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δάσκαλος - συγγραφέας                        

...Τα πογκρόμ κατά των Αρμενίων συνεχίζονταν με μεγάλη αγριότητα.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.              

...Τα πογκρόμ κατά των Αρμενίων συνεχίζονταν με μεγάλη αγριότητα. Μια μάνα Αρμένισσα, με μάτια αγριεμένα, με τον τρόμο στα πόδια, αγρίμι αληθινό, έτρεχε να σωθεί μαζί με τα παιδιά της. Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα βρέφος. Το μεγάλο της αγόρι, οχτώ περίπου χρονών, έτρεχε μπροστά της, ενώ το μεσαίο, γύρω στα τρία, την τραβούσε από το φόρεμα, βαρίδι σε κάθε δρασκελιά της, να τρέξει, να φύγει, μακριά όσο μπορεί, να γλυτώσει τα παιδιά της από του Τούρκου το μαχαίρι, που δεν γνώριζε κανένα έλεος.

Δέσποινα Ξιφιλίδου.

Φιλόλογος.

   Η κίνηση στο Σύμπαν αέναη!…στιγμές, ώρες, μέρες, νύχτες, ουράνια σώματα, ολόκληρη η γη, όλα, μα όλα βρίσκονται σε κίνηση, ενώ το εκκρεμές του ρολογιού στον τοίχο του σαλονιού με τις ταλαντώσεις του κινείται στα άκρα – δεξιά - αριστερά – κι εμείς ανύποπτοι οδοιπόροι περπατούμε ή στεκόμαστε, διανύουμε λεωφόρους ανοιχτές, δρόμους στενωπούς ή λαβύρινθους χωρίς έξοδο, όπου άλλοι χάνονται στους σκοτεινούς θαλάμους του και άλλοι βρίσκουν το μίτο της Αριάδνης και βγαίνουν έξω στο φως…

Διολίσθησε στο επίπεδο της αδέξιας δεξιάς ως παράταξη στο παρελθόν, που ξέχασε θυσίες και το αξιακό σύστημα αρχών και αξιών της. Αν για την αριστερά, διακήρυξαν οι σώφρονες αναθεωρητές της, ότι «ευτυχώς που δεν νικήσαμε σύντροφοι», για την δεξιά ταιριάζει το, «δυστυχώς προδοθήκαμε». Οι νικημένοι έγιναν νικητές και οι νικητές εγκληματίες.