Γράφει και ιστορεί ο Σάββας Αθανασιάδης.

-Ρε, τι έριξες πάλι. Καλά, δεν είδες την ντάμα που πέρασε; Θα μας τρελάνεις; Ρίξε τον παπά, να ξεμπερδεύουμε.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80, μάς ήρθε από τη Γαλλία ο Ιάκωβος (το πρόσωπο υπαρκτό, το όνομα φανταστικό). Ο Ιάκωβος, συνάδελφος δάσκαλος, υπηρετούσε στο Παρίσι και επειδή συμπλήρωσε τα πέντε χρόνια, επέστρεψε στην Ελλάδα και τον στείλανε στο Κιλκίς. Τοποθετήθηκε σε μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο χωριού της επαρχίας μας, έμενε στο Κιλκίς και πηγαινοερχόταν καθημερινά στο χωριό όπως οι περισσότεροι από μας τότε. Νέοι δάσκαλοι εμείς, μεγαλύτερός μας ηλικιακά ο Ιάκωβος αλλά μπήκε στην παρέα μας. Απ’ την αρχή μάς έκανε εντύπωση η μόνιμη μελαγχολία στα μάτια του και στο λόγο του.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.

Πιστές πάντα στις μέρες τους οι γιορτές των Χριστουγέννων απαριθμούν του χρόνου τα γυρίσματα με νέες προσμονές κι ελπίδες. Ο Φοίβος είναι ένα παιδί  κοντά τα δέκα, με μάτια καφετιά κι αθλητική κορμοστασιά. Ένας κούκλος αληθινός που αιχμαλωτίζει το βλέμμα σου, όταν περνά από κοντά σου.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Από τους πρώτους αιώνες κυριαρχίας του Homo Sapiens στον πλανήτη μας, οι πρώτοι άνθρωποι κατάλαβαν τη δύναμη των συμβόλων στην χειραγώγηση των μαζών. Στο ανθρώπινο μυαλό υπήρχε και υπάρχει από τη φύση μια διαβάθμιση ευφυίας με αποτέλεσμα οι εξυπνότεροι των ανθρώπων που ήταν πάντοτε οι λίγοι, να επιδιώκουν την χειραγώγηση των ανθρώπινων ομάδων που αποτελούνταν από άτομα με λιγότερη ευφυία και ήταν πάντοτε οι πολλοί.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμος.

Έχουν γραφτεί - και γράφονται - πολλά για την Ε.Ε., την αρχιτεκτονική της, τις αξίες της, τους στόχους της. Με αφορμή το brexit, που φαίνεται ότι θα πραγματοποιηθεί στις 31 Ιανουαρίου, προτείνω να δούμε το ζήτημα από χρονική/ιστορική άποψη, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό που συμβαίνει και, ίσως, να πιθανολογήσουμε αυτό που - ίσως - έρχεται.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Πρωτογνώρισα τον Γιάννη Πολυχρονίδη ως υποψήφιο δήμαρχο Αξιούπολης το 1990. Ήταν τα σκληρά χρόνια της κομματοκρατίας και των χρισμάτων κι εγώ, νέος δημοσιογράφος τότε στη Θεσσαλονίκη, προσπαθούσα να καταλάβω το θράσος και την τόλμη ενός νεοφερμένου στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, που δήλωνε ανεξάρτητος. Επιχειρούσα να μάθω για τον άνθρωπο Πολυχρονίδη κι αυτός μου σύστηνε την όμορφη Αξιούπολη.

Γράφει ο Τάσος Κεσίδης, Συντονιστής Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κιλκίς.

Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού έχουν στραφεί απέναντι στον κόσμο της εργασίας, το κοινωνικό κράτος  και τα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή ο ρατσιστικός,  ξενοφοβικός   και ακροδεξιός  λόγος μπαίνει δυναμικά στα κυβερνητικά κλιμάκια. Δυστυχώς η κρίση, η ανεργία και η βίαιη ανακατανομή του εισοδήματος οδήγησε τμήματα της κοινωνίας να υιοθετούν αυτήν την ακραία ρητορική. Την ίδια στιγμή σημαντικά ζητήματα, όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής δεν αποτελούν καν προτεραιότητα. 

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος.

Σε μια πρόσφατη συνεδρία με μια μαμά μιλήσαμε για τις εντάσεις που αντιμετωπίζει με τον δεκάχρονο γιο της, όσον αφορά την αδιαφορία του γενικότερα. Δήλωσε απελπισμένη και οτι έχει δοκιμάσει διάφορες μεθόδους χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μια μαμά που ποτέ δεν κατάφερε να βάλει όρια και να είναι σταθερή, και ένα γιο που δεν έχει μάθει να έχει ευθύνες.

Του Κώστα Πινέλη.

Τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Μεταμόρφωσης Αττικής (συνοικία γνωστή και ως Κουκουβάουνες), πήγαν μια βόλτα από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ για να τα... ψάλουν παραδοσιακά στον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Κι αφού του τα είπαν από την καλή, χόρεψαν και ποντιακούς χορούς μαζί του! (χόρεψε και ο ίδιος όπως… μπορούσε (ομάλ ή διπάτ θαρρώ), και αστειεύτηκε με τα παιδιά της αντιπροσωπείας ότι θα μάθει «ένα ένα τα βήματα) και αμέσως μετά αναχώρησε με την οικογένειά του για ολιγοήμερες διακοπές στο… Παρίσι.

Η πάππους μας η Ήλιους υρνούσι του βράδ που του ντικιάν (καφενείο), χειμώνας κιρός ήταν κι σ΄νστράτα, όπους πάεινι ιά του σπίτ, βρίκι ένα Καρτάλ παγουμένου να ζαρών΄ σ΄νάκρα σ΄στράτα. Του λυπήθκι κι του πήρι μαζί τ.
Ήρθι στου σπίτ, η μπάμπου μας η Ιάννου κοιμάταν. Έβαλι του Καρτάλ κουντά σ΄σόμπα να ζισταθεί κι ξαπχώχθκι να κοιμθεί κι αυτός.