Σε τούτες τις δύσκολες ώρες και μέρες που περνά η πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη, μαζί και η χώρα μας, πρέπει ο κάθε ένας, κοιτάζοντας τον καθρέπτη,  να αναμετρηθεί με την ίδια την συνείδησή του.

Γράφει η Μαίρη Τσοτσάκη, υποψήφια διδάκτωρ Τμήματος Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ. 

Το  παρόν άρθρο πραγματεύεται  τον τρόπο αντιμετώπισης του επαναστατικού αγώνα των Ελλήνων (1821- 1832) από το νεοδιαμορφωθέν συλλογικό σύστημα ασφάλειας της Ευρώπης.

Ήταν του Ευαγγελισμού στα 1901. Όλο το Πάνιδο στο πόδι. Πρωί πρωί, τ’ αγόρια ντυμένα ευζωνάκια και τα κορίτσια μπουμπουλίνες έκαμαν αράδες και πήγαν στην Αγια-Βλαχέρνα.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος.

Μπορεί να ήμουν εγώ ή το παιδί μου. Μπορεί να ήσουν εσύ ή το παιδί σου. Μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε, o Συμπολίτης, ο συνάνθρωπος, ο γείτονας, ο γνωστός, ο φίλος.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης.

Οι άνθρωποι της γειτονιάς μου, μιας άλλης εποχής,  θέλω να κρατήσουν λίγη ευχάριστη συντροφιά στους συμπολίτες μου, σε αυτές τις πρωτόγνωρες ώρες και ημέρες, που πρέπει με υπομονή και πειθαρχία να περάσουμε, κλεισμένοι στο σπίτι μας, υπακούοντας με θρησκευτική ευλάβεια, στις προτροπές και συμβουλές τους αρμοδίων.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμος, εκπαιδευτικός.

Ένας λαός φανερώνει την ποιότητά του όχι μόνο με τους ανθρώπους που παράγει, αλλά και με τους ανθρώπους που επιλέγει να θυμάται. Γιατί όμως πρέπει να θυμόμαστε και να μνημονεύουμε μεγάλα επιτεύγματα του παρελθόντος;

Του Νίκου Σιάνα.

Την ώρα που στρατός, αστυνομία, άπαντες οι ακρίτες του Έβρου και οι ναυτικές δυνάμεις της πατρίδας μας καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες έτσι ώστε να αποτραπεί μια εισβολή προσφύγων και λαθρομεταναστών στην χώρα μας – μια εισβολή που οργάνωσε και καθοδηγεί το καθεστώς του Ερτογάν – την ώρα που ο κορονοϊός δοκιμάζει τα νεύρα όλων μας, οι γνωστές – άγνωστες τσογλανοπαρέες με τις κοκκούλες επέλαξαν να κάνουν αυτό που ατιμώρητα κάνουν εδώ και χρόνια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος - συγγραφέας.

Όταν ο Δίας είδε το γιο του Σαρπηδόνα  να τραυματίζεται  από το δόρυ του Πάτροκλου, δίχως να μπορεί ο ίδιος να κάνει κάτι για να τον σώσει, αναγκάστηκε να παραδεχτεί τη νομοτελειακή αρχή ότι «ανάγκα και οι θεοί πείθονται». Στην ανάγκη δηλαδή υπακούν και οι Θεοί. Πόσο μάλλον οι άνθρωποι!

Του Θεοφύλακτου Παγλαρίδη.

Πάνε χρόνια αφότου χώρισαν από κλίνης. Νωρίτερα χώρισαν κι επί της ουσίας. Μπορεί να ζούσαν επί 20  χρόνια τουλάχιστον στο ίδιο σπίτι, αλλά από μακριά.

Του Παναγιώτη Αδάμου.

Οι μέρες είναι δύσκολες. Χρειάζεται ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Κοντά στα άλλα, ας εμπνευστούμε και ας αντλήσουμε δύναμη από το παρελθόν μας, με αφορμή την επέτειο της Επανάστασης.