Χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις διεξήχθησαν την Κυριακή οι εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής Κιλκίς καθώς και των 18 συνέδρων στο επικείμενο συνέδριο (25-27 Ιουνίου) στην Αθήνα. Μάλιστα στα πολιτικά χαρακτηριστικά της εκλογής αξίζει να συγκαταλεχθεί η υψηλή συμμετοχή των εκλεκτόρων από τη Νομαρχιακή Οργανωτική Συνέλευση (ΝΟΣ) καθώς στις κάλπες προσήλθαν  229 εκλέκτορες. Οι εκλογές στο Κιλκίς διεξήχθησαν χωρίς κανένα πρόβλημα. Στη μεν εκλογή συνέδρων δεν υπήρχε και μεγάλη αγωνία καθώς από τοις 19 υποψήφιους εκλέχτηκαν  με δισταυρία οι 18,ενώ πλέον περίπλοκη λόγω των ποσοστώσεων (Γυναικών, τοπική Κιλκίς , νέων σε ηλικία) αποδείχτηκε η εκλογή των μελών της νέας ΝΟΔΕ, όπου  από τους 22 υποψήφιους εκλέχτηκαν οι 15 με τρισταυρία.

Θλίψη. Και ως αποτέλεσμα αυτής, η οργή. Δύο λέξεις οι οποίες συνθέτουν την Ελληνική κοινωνία. Η Ελλάδα αιμορραγεί και η αιτία είναι γνωστή-άγνωστη, κουκουλοφόρος, κρυμμένη και χωμένη μέσα στα ψέματα και τη λάσπη της νοθευμένης και πλαστής δημοκρατίας. Της ποιάς; ρωτώ. Τι είναι η Δημοκρατία; Συγκεκριμένα, τί ήταν η δημοκρατία και τί είναι τώρα. Για όσους έχουν  διαστρεβλώσει κάποιες έννοιες, ξεκαθαρίζω πως δημοκρατία είναι η εξουσία η οποία πηγάζει από το λαό. Δημοκρατία, λαός, εξουσία. Λέξεις στις οποίες τη σημερινή εποχή, δεν δίνεται η κατάλληλη βαρύτητα. Δυστυχώς. Τι ήταν η δημοκρατία;

Από τους δασκάλους, καλό καλοκαίρι.
Είναι φανερό ότι εδώ και μερικούς μήνες η κοινωνία βράζει, λόγω της οικονομικής κατάρρευσης και των αποκαλύψεων  διαφθοράς στην χώρα. Σε αυτό το άσχημο κλίμα που εντείνει την ανασφάλεια,  μια ομάδα εργαζομένων που αποκαλούνται και λειτουργοί,  οι δάσκαλοι, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται τα σημεία των καιρών. Εργαζόμενοι περίπου 20 ώρες την εβδομάδα και έχοντας 3 μήνες διακοπές το καλοκαίρι που αρχίζουν από την 16η  Ιουνίου, ο σύλλογος τους  στο Κιλκίς συγκάλεσε την γενική του συνέλευση την 9η Ιουνίου, κλείνοντας τα σχολεία 4 εργάσιμες ημέρες πριν τη λήξη των μαθημάτων.

Οι μεταναστευτικοί περιορισμοί στις ΗΠΑ, το 1923, και η Μικρασιατική Καταστροφή αύξησαν την εισροή των μεταναστών προς την Αυστραλία. Το 1924 έφτασαν 2.000 Έλληνες, μαζί και ο πρώτος Έλληνας Μητροπολίτης Αυστραλίας Χριστόφορος Κνίτης, και το  1926 ο πρώτος έμμισθος Έλληνας Πρόξενος. Οι χρονιές 1928-1929 ήταν από τις χειρότερες για τους Έλληνες στην Αυστραλία, η μεγάλη και απρόσμενη οικονομική κρίση που κράτησε μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε πολλούς στην εξαθλίωση. Αναγκάστηκαν να ζουν ομαδικά μέσα σε παλιόσπιτα, σε παράγκες που έφτιαχναν οι ίδιοι, και σε καφενεία, όπου πολλοί το έριξαν στον τζόγο.

Με την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως καταλύθηκε μια Αυτοκρατορία δέκα και πλέον αιώνων που ήταν το ισχυρότερο και το πιο πολιτισμένο κράτος της εποχής της.
Διατηρήθηκε στη ζωή μέχρι το 1453.
Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η τελευταία ελληνική πόλη που παραμένει ελεύθερη, είχε ακόμη περιοχές ελεύθερες όπως η Αθήνα το Δεσποτάτο του Μυστρά την κοιτίδα των Παλαιολόγων κ.λπ.

Το πολυνομοσχέδιο για τα ζητήματα της εκπαίδευσης που κατέθεσε η κυβέρνηση εντάσσεται στους συνολικότερους σχεδιασμούς που παίρνει το κεφάλαιο συνολικά στην ΕΕ και σε κάθε χώρα – μέλος. Τσακίζουν μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα, απαξιώνουν τη μόρφωση, εκμηδενίζουν τα πτυχία, γενικεύουν την αμορφωσιά σε όλη την κλίμακα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Χτυπούν τον ενιαίο χαρακτήρα  που συνεχίζει να έχει αυτή η ταξική εκπαίδευση ακόμη στην Ελλάδα. Ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στις επιχειρήσεις παντού σε κάθε βαθμίδα, δημιουργώντας και νέα πεδία για επιχειρηματικές δραστηριότητες, με αποτέλεσμα οι γονείς να ξοδεύουν ακόμη περισσότερα χρήματα για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. (Γεια σας περήφανα νιάτα!).

Η λέξη «μίζα» στη γλώσσα της μηχανής, αλλά και της πολιτικής εσχάτως, σημαίνει κινητήρια δύναμη. Κάθε μηχανή, άρα και η κρατική, για να πάρει εμπρός, χρειάζεται τη μίζα: Αυτό το μαγικό κουμπί, που υπάρχει σε αναγραμματισμό μέσα στη λέξη Ζίμενς, και μάλιστα σε πληθυντικό αριθμό. Η λέξη «πατρίδα», μάς δίνει σε αναγραμματισμό τη λέξη «παρτίδα». Έτσι, από γη πατέρων, γίνεται «παίγνιο» κάποιων «εθνοπατέρων», που στο όνομά της θησαυρίζουν.   

Με αμέτρητα αρνητικά ερεθίσματα στην σκιά της οικονομικής κρίσης μάταια έψαξα να βρω περιβαλλοντικά σκιρτήματα ελπίδας, να συμπεριλάβω σε αυτό το άρθρο μου, αφιέρωση στην φετινή παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος της 5ης Ιουνίου. Την πρωτομαγιά ολοκλήρωσα την σύνταξη αυτού του άρθρου με το τραγικό δυστύχημα της εξέδρας της ΒΡ στο κόλπο του Μεξικού με την πρωτοφανή οικολογική καταστροφή που προκάλεσε. Από τις φωτογραφίες της Greenpeace επέλεξα την διπλανή να συνοδεύσει τους προβληματισμούς που σας καταθέτω.

Τιμούμε την ιστορική ηρωϊκή, φωτεινή επέτειο της Μάχης του Σκρά. Όμως σήμερα δεν πανηγυρίζουμε. Μνημονεύουμε εμπερίσκεπτοι. Γιατί κρίση δεινή μας στροβιλίζει στη δίνη  της. Κρίση δημοσιονομική και οικονομική, κρίση κοινωνική και προπάντων ηθική. Κρίση ακόμη πιο δεινή γιατί στην τρομερή δίνη παγιδευθήκαμε μόνοι μας- η Ελλάδα και οι Έλληνες . «Ο τρώσας και ιάσεται  », συνεπώς. Όποιος πλήγωσε θα γιατρέψει την πληγή. Μπορεί.

Συγκλονισμός που με ταξίδεψε στο χρόνο πίσω, στο παρελθόν. Κι ήταν κάτι πιο δυνατό κι από τα εφηβικά όνειρα. Κάτι πιο πέρα από τα ως εκείνη τη στιγμή όριά μου. Ήταν ο μέγας Έρωτας. Έρωτας που με απέσπασε από το σήμερα εκείνου του ταξιδιού πηγαίνοντάς με στους χρόνους της μυθολογίας. Που με ταξίδεψε στην ιστορία της προγονικής γης μου. Στη δόξα της φυλής, στον πολιτισμό της. Και στη μεγάλη τραγωδία. Στην τραγωδία της άλωσης. Στην άλωση της Πόλης, στην άλωση της Τραπεζούντας.