Απόψεις
Ο υφυπουργός – ποδηλάτης Αμυράς και ο Λόφος του Κιλκίς
Συντάκτης: Τερζενίδης ΚώσταςΤου Κώστα Τερζενίδη.
Τον Ιούνιο του 2022 το Κιλκίς είχε την χαρά να υποδεχθεί τον τότε υφυπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργο Αμυρά, που τον είχαμε πρωτογνωρίσει ως «ποδηλάτη της Αθήνας».
Μήπως πρέπει να είμαστε πιο επιφυλακτικοί απέναντι σε ό,τι πλασάρεται ως εναλλακτικό;
Συντάκτης: Παγλαρίδου ΙωάνναΓράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.
Η εναλλακτική ιατρική παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής στις μέρες μας, με την ομοιοπαθητική να έχει τους δικούς της σταθερούς υποστηρικτές. Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι πρόκειται για μια φυσική και ακίνδυνη επιλογή, ιδιαίτερα επειδή τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα παρουσιάζονται συχνά ως απαλλαγμένα από τις ανεπιθύμητες ενέργειες των συμβατικών φαρμάκων. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.
Εκπαιδευτικός συγγραφέας
Ο Γιάννης Αι Γιάννης έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί, από την βιτρίνα ενός αρτοποιείου, προκειμένου να ταΐσει τα επτά πεινασμένα παιδιά της χήρας αδελφής του, επειδή δεν είχε άλλο τρόπο να τα βοηθήσει, όταν εκείνα λιμοκτονούσαν.
Μήπως ήρθε η ώρα να μάθουμε να συντηρούμε όσα φτιάχνουμε;
Συντάκτης: Παγλαρίδου ΙωάνναΓράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.
Έχουμε μάθει να πανηγυρίζουμε για κάθε νέο έργο, αλλά όχι να φροντίζουμε όσα ήδη έχουμε. Μήπως είναι καιρός να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία; Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα δημοσίευμα για τους κατεστραμμένους τραπεζόπαγκους στην περιοχή «Δύο Ποτάμια» της Γουμένισσας, όμως το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μερικά φθαρμένα ξύλινα καθίσματα.
Έχουμε μάθει ως κοινωνία να πανηγυρίζουμε όταν κατασκευάζεται κάτι καινούργιο και μόλις ολοκληρωθεί το αφήνουμε στην τύχη του, λες και θα συντηρηθεί από μόνο του. Και κάπως έτσι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Εμφανίζονται οι πρώτες φθορές, αλλά εμείς περιμένουμε να μεγαλώσουν μέχρι να φτάσει μια υποδομή στο σημείο να χρειάζεται μεγάλες παρεμβάσεις. Αντί να φροντίζουμε όσα φτιάχνουμε τα αφήνουμε να καταστρέφονται και ύστερα αναζητούμε χρήματα για να τα ξαναφτιάξουμε. Και τότε συντάσσουμε μελέτες, προκηρύσσουμε διαγωνισμούς και περιμένουμε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Μήπως όμως έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ απλό; Τη συντήρηση.
Ας επιστρέψουμε για λίγο στους τραπεζόπαγκους της Γουμένισσας. Όταν άρχισαν να παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια φθοράς, δεν θα ήταν ευκολότερο να τριφτούν και να βαφτούν; Δεν θα κόστιζε πιθανότατα λιγότερο από την πλήρη αντικατάστασή τους; Τώρα ίσως χρειάζονται καινούργιοι -αν βέβαια αντικατασταθούν. Ή μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να προκηρυχθεί κάποτε ένα μεγαλύτερο έργο ανάπλασης, ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτό και η προμήθεια νέων καθισμάτων;
Αλλά όπως είπαμε το θέμα δεν είναι οι τραπεζόπαγκοι. Το θέμα είναι γιατί δεν έχουμε αποκτήσει μια οργανωμένη κουλτούρα διαρκούς συντήρησης των δημόσιων υποδομών. Γιατί για παράδειγμα να μην υπάρχουν μόνιμα συνεργεία συντήρησης με ανθρώπους που καθημερινά θα φροντίζουν την πόλη και τα χωριά μας;Ένα συνεργείο που σήμερα θα βάψει τα κάγκελα ενός σχολείου και αύριο θα αποκαταστήσει μια μικρή φθορά. Που θα συντηρεί τα δημοτικά κτίρια και θα επεμβαίνει πριν μια μικρή ζημιά μετατραπεί σε μεγάλο πρόβλημα. Δεν θα ήταν πιο γρήγορο και αποτελεσματικό; Και τελικά, δεν θα ήταν οικονομικότερο;
Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν θεσμικά, οικονομικά ή οργανωτικά εμπόδια που δυσκολεύουν μια τέτοια επιλογή. Ούτε ισχυρίζομαι ότι όλες οι εργασίες μπορούν να γίνονται από ένα συνεργείο. Υπάρχουν ασφαλώς παρεμβάσεις που απαιτούν εξειδικευμένο προσωπικό, μελέτες και συγκεκριμένες διαδικασίες. Αλλά είναι όλες οι εργασίες τέτοιες; Χρειάζεται κάθε φορά μια νέα εργολαβία για να βαφτεί ένας τοίχος, να επισκευαστεί ένα κάγκελο ή να συντηρηθεί μια ξύλινη κατασκευή;
Και αν η δημιουργία τέτοιων συνεργείων έχει κόστος, ας γίνει επιτέλους μια σύγκριση. Πόσο κοστίζει η συντήρηση και πόσο η αποκατάσταση των ζημιών; Ακόμη και αν η οργανωμένη συντήρηση απαιτούσε μεγαλύτερη ετήσια δαπάνη, δεν θα άξιζε να υπολογίσουμε όσα θα κερδίζαμε;
Δεν χρειάζεται να έχουμε έτοιμες όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται όμως να βρούμε το θάρρος να αμφισβητήσουμε μια πρακτική που ακολουθούμε εδώ και δεκαετίες. Γιατί διαφορετικά θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε χρόνια τώρα. Θα αφήνουμε τις υποδομές να φθείρονται, θα αναζητούμε χρήματα για να τις αποκαταστήσουμε και μέχρι να τα καταφέρουμε θα έχουν προστεθεί καινούργιες φθορές. Και έτσι όσα έχουμε γύρω μας θα συνεχίσουν να χαλάνε γρηγορότερα απ' όσο προλαβαίνουμε να τα φτιάχνουμε.
Στα 30,9 χρόνια φεύγουν οι νέοι Έλληνες από το πατρικό τους – Από τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη
Συντάκτης: Παγλαρίδου ΙωάνναΓράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.
Μια αποκαρδιωτική εικόνα για τις συνθήκες ζωής των νέων στην Ελλάδα αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat σχετικά με την ηλικία στην οποία εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι.
«Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια»
Συντάκτης: Κωνσταντινίδης ΝίκοςΓράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης
Εκπαιδευτικός συγγραφέας
Ο άνθρωπος σε σύγκριση με άλλα ζώα στη μόνη αίσθηση που υπερέχει είναι η αφή. Σε όλες τις υπόλοιπες υστερεί, γράφει ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περὶ τὰ ζῷα ἱστορίαι» (Βιβλίο Α΄494b). Και είναι η υπεροχή αυτή που τον χαρακτηρίζει και ως εφαψία.
Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.
Ήταν ένα γλυκό σεπτεμβριάτικο πρωινό από κείνα που σου λένε: ‘’Κάτσε βρε Χριστιανέ μου να πιεις έναν καφέ, δεν θα σώσεις εσύ την οικουμένη’’. Κι εγώ που κάτι τέτοιες συμβουλές τις εκτιμώ, κάθομαι σ’ ένα καφέ, απολαμβάνω τη φραπεδιά μου και φιλοσοφώ. Διότι άμα πιάσεις τραπέζι και δεν έχεις άλλη δουλειά, ή φιλόσοφος γίνεσαι ή κουτσομπόλης. Διάλεξα το πρώτο.
Το τέλος της δημοκρατίας και το μέλλον της
Συντάκτης: Κωνσταντινίδης ΝίκοςΓράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης
Δάσκαλος συγγραφέας.
Ζούμε σε καιρούς σκληρούς, φτωχούς από αλληλεγγύη και δίκαιο. Η Ελλάδα των Νομπέλ, μας έχει αφήσει χρόνους πίσω. Πριν από την πτώχευση της χώρας προηγήθηκε το "τετέλεσται" της ηθικής.
Τα φωτοβολταϊκά πάρκα πνίγουν και σβήνουν τα χωριά του Κιλκίς
Συντάκτης: Τερζενίδης ΚώσταςΤου Κώστα Τερζενίδη.
Νέο Σιράκιο 2026 μ.Χ. Το… Γαλατικό χωριό του νομού Κιλκίς. Μόνο που 2076 χρόνια μετά, το… Γαλατικό χωριό του Κιλκίς δεν είναι περιτριγυρισμένο και πολιορκημένο από τους Ρωμαίους. Το Νέο Σιράκιο (ή Συρράκο) είναι κυκλωμένο και πολιορκημένο από τα μαύρα φωτοβολταϊκά πάνελ ενός mega-φωτοβολταϊκού πάρκου!
Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.
Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά κι αυτό που δεν βλέπουμε.