Γράφει ο Κώστας Πινέλης

Πως το είπε ο Τσίπ(ρ)ας απαντώντας σε σχετική και προφανώς ενοχλητική ερώτηση κάποιου «συντρόφου» του σε τελευταία συνεδρίαση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ;
«Το κόμμα πλέον απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και όχι σε ένα αριστεροχώρι» ...

We are the music! We are the sound! We are the entertainment! Gate open 24.00. Η  διαφήμιση, γιατί περί διαφημίσεως πρόκειται, ήταν  αναρτημένη στον κεντρικό δρόμο του Κιλκίς και προσκαλούσε τους συμπολίτες μας να γλεντήσουν σε νυκτερινό πολιτιστικό κέντρο  το βράδυ της Αναστάσεως.

΄
Θυμόμαστε όλοι τα εθνικιστικά συλλαλητήρια του 92-94 για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων με το όνομα «Μακεδονία». Θυμόμαστε όλοι και τον εθνικιστικό παροξυσμό για την στάση του «προδοτικού ΚΚΕ». Έχουμε γράψει στο παρελθόν για το θέμα. Δεν είναι της ώρας να τα επαναλάβουμε. Ένα μόνο. Τόσα χρόνια μετά, ας σκεφθεί ο καθένας ποιο κόμμα είχε την σωστότερη, πιο ρεαλιστική και εθνικά ωφέλιμη θέση…
Το ίδιο διάστημα, στις 7 Φεβρουαρίου 1992 (σε ισχύ 1η Νοεμβρίου 1993), ψηφίστηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, επίσημα γνωστή ως «Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση». Η συνθήκη του Μάαστριχτ που υπερψηφίστηκε από τα κόμματα του Ευρωμονόδρομου ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχε τις λεγόμενες τέσσερις «ελευθερίες» (κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού).
Αυτές ακριβώς οι τέσσερις «ελευθερίες» του Μάαστριχτ, όπως και οι διάφορες ντιρεκτίβες της ΕΕ για το τι θα παράγουμε , οδήγησαν, από τις αρχές τις 10ετίας του 90,  στη διάλυση της άλλοτε ακμάζουσας ελληνικής βιομηχανίας. Εξ αιτίας αυτών έκλεισαν η έφυγαν οι επιχειρήσεις  και όχι όπως κατευθύνουν τον κόσμο να λέει ότι τις έδιωξαν το ΠΑΜΕ και τα εργατικά συνδικάτα με τις κινητοποιήσεις τους.
Εάν κάνει κανείς ένα οδοιπορικό εκατοντάδων χιλιομέτρων σε ολόκληρη την Ελλάδα θα συναντήσει  εικόνες ερήμωσης, εγκατάλειψης και μαρασμού. Τις τελευταίες  δεκαετίες εκατοντάδες εργοστάσια έχουν κλείσει ενώ η οικονομική κρίση έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην βιομηχανία της Ελλάδας, ιδιαίτερα της Βόρεια Ελλάδας. Οι περισσότερες απ’ αυτές μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία, αλλά αρκετές και στην ΠΓΔΜ.
Εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε και άλλα φαινόμενα: Πολλοί, ιδιαίτερα Μακεδόνες,
■  Κάνουν ουρές στα σκοπιανά οδοντιατρεία.
■ Επισκέπτονται σε καθημερινή σχεδόν βάση τη γείτονα χώρα για καύσιμα, για να κάνουν τις αγορές τους και να ψυχαγωγηθούν.
■ Από Λάρισα μέχρι Ορεστιάδα λεωφορεία μεταφέρουν τζογαδόρους "αρρωστάκηδες" που ρίχνονται στη μάχη της ρουλέτας. στο «Λας Βέγκας» των Σκοπίων. «Ελληνικό σουξέ…στα καζίνα των Σκοπίων.
■ Συνταξιούχοι μετακομίζουν στη Γευγελή για να μειώσουν το κόστος ζωής
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι «Μακεδονομάχοι» που «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους», είναι έτοιμοι να αρπάξουν και να φάνε όποιον ασεβή αναφέρει ακόμη και από λάθος τα Σκόπια «Μακεδονία» ή αναθεματίζουν τις χώρες που σε προγράμματα, κοινές δράσεις, συναντήσεις αποκαλούν τη γειτονική χώρα σαν «Μακεδονία».
Ποια πατριωτικά τραγούδια τώρα. «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», «Τι ζητούν οι Βούλγαροι στην Μακεδονία», «Δεν θα την πάρουνε ποτέ τη γη των Μακεδόνων», «Για τη Μακεδονία μας Ελλάδα μας γενναία, σκληρά θα πολεμήσουμε τον κάθε επιδρομέα», «Η Μακεδονία είναι ελληνική»…

Πε που είσαι μπρε;
Οι παππούδες μου πρόσφυγες ήρθαν στην κυρίως Ελλάδα. Και ο πατέρας μου πρόσφυγας δεύτερης γενιάς ήταν. Και γω τρίτης γενιάς πρόσφυγας που κουβαλάω στο μυαλό μου τον ξεριζωμό από τις αγαπημένες αλησμόνητες πατρίδες από τα ιστορήματα των παππούδων. Οι παππούδες δεν μπόρεσαν να ξαναδούν την πατρίδα, τους τόπους που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν. Αξιώθηκα να πάω εγώ γι αυτούς, να τους δω, σα να τους έβλεπαν τα δικά  τους μάτια.
Θυμάμαι ο παππούς ερχόταν απ’ τον Λαγκαδά στην Νεάπολη που μέναμε για να μείνει μαζί μας λίγες μέρες. Εκεί στη στροφή Βαλσαμή, στα παρκάκια, κάθονταν με άλλους γεροντάδες πρόσφυγες από τη Νεάπολη Καπαδοκίας, τη Βάρνα της Αν. Ρωμυλίας. Τον Πόντο…
-Πε που είσαι μπρε; Ρωτούσε ο δικό μου ο παππούς. Πε που έρθες;
-Απόθεν είσαι; ρωτούσε ο γέροντας Πόντιος τον παππού μου.΄
-Πε το Μπροντίβο, γιανά στην Αγαθόπολη και το Βασιλικό. Πε τη Μαύρη Θάλασσα, απαντούσε με περηφάνια και βαθιά νοσταλγία ο παππούς μου.
Έτσι έζησαν και πέθαναν. Με την νοσταλγία, με τον πόθο να γυρίσουν κάποια στιγμή στον τόπο τους.
Πρόσφυγας ή μετανάστης δεν έχει μεγάλη διαφορά. Κανείς δε θέλει να φύγει από τη γενέθλια γη να πάει σε άλλο τόπο. Οι αιτίες που τον αναγκάζουν είναι ίδιες.  Πάνω απ’ όλα οι πόλεμοι που γίνονται για «τ’ αφέντη το φαϊ» για να κερδίζουν οι καπιταλιστές εκμεταλλευόμενοι και αξιοποιώντας φυλετικές διαφορές, διακρίσεις στο θρήσκευμα, την ανέχεια, τη δυστυχία …
Ο μεγάλος Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε το 1937 αυτοεξόριστος στη Σουηδία το ποίημα «Για τον Όρο Μετανάστες»

«Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ' όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα 'ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ' ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν' απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ' απ' όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ' εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ' τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.»

Ο λαός μας,  λαός της προσφυγιάς και της μετανάστευσης να συνεχίσει να εκφράζει την αλληλεγγύη του στους κυνηγημένους, δυστυχισμένους, απελπισμένους που βρέθηκαν στη χώρα μας. Και να μην ξεχνά πέρα από το ανθρώπινο και συναισθηματικό, το κύριο:
Τα κύματα των απελπισμένων προσφύγων έχουν τη «σφραγίδα» της ΕΕ και των κομμάτων της. των αποφάσεων της ΕΕ, της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού συστήματος, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ήταν ο κ. Κώστας Καραμανλής που διακήρυσσε πως οι κυβερνώντες είχαν κουραστεί και ο ίδιος ως ξεκούραστος μαζί με την ακούραστη  γαλάζια παράταξή του εγγυόταν να  φέρουν την ανάπτυξη για να αποτελέσει κακό όνειρο η γενιά των 700 ευρώ, όπως  είχε καταδικάσει την τότε νεολαία η κυβέρνηση του κ. Σημίτη και του ΠΑΣΟΚ.
Ο ξεκούραστος κατάφερε μέσα σε λιγότερο από εφτά χρόνια να βυθίσει την ελληνική οικονομία  σε μια κρίση που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ η Χώρα καταλείποντας ετήσιο έλλειμμα (το 2009) κάπου στα 36 δις. Ευρώ! Όσο δηλαδή όλα μαζί τα μνημόνια συν δυο τρία ακόμα.

Πριν τις εκλογές του Γενάρη του '15 ο Τσίπ(ρ)ας έλεγε ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν πρώτος, το ίδιο βράδυ Μνημόνιο δεν θα υπήρχε. Ότι θα καταργούσε με ένα νόμο και με ένα άρθρο όλα τα μέτρα λιτότητας, θα αποκαθιστούσε συντάξεις κ.λ.π..  
Μετά τις πρώτες εκλογές του 2015 έβγαζε λόγους στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υποσχόμενος ότι βάζει «οριστικό τέλος στην τρόικα και τις πολιτικές της». Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε «χαρτογιακάδες» τους τροικανούς, στους οποίους θα απαγορευόταν να συναντούν υπουργούς και να σουλατσάρουν στα υπουργεία.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Η προσωπική αξιοπιστία και συνέπεια αποτελεί το βασικό προαπαιτούμενο για την εμβέλεια του πολιτικού λόγου ενός εκάστου. Οφείλετε λοιπόν επί ποινή …εξάτμισης της εν λόγω αξιοπιστίας, να βγείτε τώρα  μπροστά στη διεκδίκηση βασικών αιτημάτων που ο νομός Κιλκίς, ως ο κύριος νομός υποδοχής προσφύγων, δικαιούται από υπουργούς, γραμματείς και Φαρισαίους.

Του Κώστα Πινέλη

Οι φετινές αγωνιστικές κινητοποιήσεις των αγροτών με τα μαχητικά μπλόκα σε ολόκληρη τη χώρα έφεραν στο νου τον αξέχαστο αγωνιστή της αγροτιάς, τον αγαπημένο μας σύντροφο Γιώργο Σοφιανίδη. μια ηρωική μορφή του λαϊκού κινήματος και του Κόμματος, έναν γνήσιο και αυθεντικό ηγέτη, έναν από τους κορυφαίους του αγώνα.

Του Θεόδωρου Παυλίδη

Γεωργαντά-Βεργίδη

Πριν 15-20 ημέρες διαβεβαιώσατε το δημοτικό συμβούλιο Κιλκίς ότι ο εργολαβος της οδού Ν.Σάντας-ΕΓΝΑΤΙΑ υπέγραψε τα πάντα,συμφώνησε να ξεκινήσει το έργο τον Φεβρουάριο 2016 , ότι παραιτήθηκε των αποζημιώσεών που εδικαιούτο και ότι θα υποστεί τις συνέπειες της μη τήρησης των όρων της σύμβασης κλπ κλπ..
Μάλιστα για το άλλο τμήμα του δρόμου δηλαδή:  Γέφυρα Μαυρονερίου-Είσοδος πόλεως Κιλκίς είπατε ότι ειδικά για το κομμάτι αυτό δεν υπάρχει κανένα προβλημα και ότι οσονούπω με την βελτίωση του καιρού ξεκινούν αμέσως οι εργασίες.(Δηλαδή μέσα στον Φλεβάρη).
Ομως ένας καχύποπτος δημότης (ξέρετε εσείς ποιός)που βρισκόταν στην αίθουσα, σας κάλεσε να υποχρεώσετε τον εργολάβο να βάλει μια μεγάλη ΤΑΜΠΕΛΑ στην αρχή του έργου που να γράφει: Εργο ταδε,προυπολογισμός δείνα,ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΟΥ ΤΑΔΕ,ΠΕΡΑΣ ΕΡΓΟΥ ΤΑΔΕ.
Αυτό γίνεται στην πολιτισμένη Ευρώπη και ο Λαός δεν γνωρίζει μόνο τις ημερομηνίες έναρξης-πέρατος του έργου, αλλά δείχνει και κατανόηση αφού γνωρίζει ότι οι ταλαιπωρίες του έχουν ημερομηνία λήξης
Η ταμπέλα κύριοι της εξουσίας ούτε μπήκε,ούτε φυσικά προκειται να μπεί Πρώτον γιατί τα λόγια είναι πτερέοντα και δεύτερον γιατί η ταμπέλλα σημαίνει ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ των υπευθύνων και κανείς πολιτικός δεν θέλει να θέσει τον λόγο του στην κρίση του Λαού.
 Αν μπεί η ταμπέλα ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΞΕΡΕΙ και κανεις πολιτικός στην χώρα μας δεν θέλει να ξέρει ο Λαός. ΔΥΣΤΥΧΩΣ

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ
Κάθε πρωι με την σύζυγό μου κάνουμε ποδαρόδρομο στο δρόμο της Κολχίδας μέχρι τα ΧΥΤΑ . Κι ενώ θέλω να απολαύσω τη φύση και τον καθαρό αέρα,ούτε το ένα μπορώ ούτε το άλλο.Ο μεν δρόμος είναι γεμάτος από κάθε είδους σκουπίδια που σιχαίνεσαι τον εαυτό σου,η δε ατμόσφαιρα "ευωδιάζει" από τα αρώματα των σκουπιδιών ιδιαίτερα όταν πλησιάζεις τον χώρο απορριμάτων. Τόσα πλαστικά, χαρτιά και βρωμιές δεν τα ανέχεται ούτε το περιβάλλον. Άς κάνει επί τέλους κάτι ο Δήμος Κιλκίς, έστω και με την συμβολή φυλακισμένων που εκτίουν την ποινή τους. Κάποτε εφήρμοζε ένα τέτοιο πρόγραμμα νομίζω.

Του Κώστα Τερζενίδη

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα…».

Κοινότυπη πια η επισήμανση του Γερμανού φιλόσοφου Karl Marx, μόνο που όταν η ιστορία αφορά τεράστια προσφυγικά κύματα, ανοιχτές πληγές ολόκληρης της ανθρωπότητας, τότε δεν μιλάμε για φάρσα, αλλά για πολλαπλή τραγωδία. Τραγωδία στα χαλάσματα της Συρίας, στις κατεστραμμένες –με ευθύνη της Δύσης- χώρες της Αφρικής και της Ασίας, τραγωδία στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, τραγωδία στις πλατείες της Αθήνας, τραγωδία στα λασπωμένα χωράφια της Ειδομένης, τραγωδία στους αγκαθωτούς φράχτες της Ευρώπης!

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μερικές  χιλιάδες πρόσφυγες βρίσκονται στους δρόμους, θύματα γεωπολιτικών παιχνιδιών που ισοπέδωσαν τις χώρες τους αλλά και της δυσκίνητης  πολιτικής της Ευρώπης να οργανώσει την υποδοχή και ενσωμάτωσή τους. Η χώρα μας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της την πλημμυρίδα των προσφύγων πριν κλείσει η «κάνουλα» του Αιγαίου. Ιδιαίτερα μετά την πραξικοπηματική πολιτική χωρών του βαλκανικού διαδρόμου με επισπεύδουσα την Αυστρία να αποκλείσουν κατ’ αρχήν τους Αφγανούς και να περιορίσουν σε ρυθμούς χελώνας τη διέλευση Σύρων και Ιρακινών.